China > Met de trein naar Xiahe

Ik meld mij om half zeven bij het ontbijtbuffet. Het buffet gaat net open. Wanneer even later iedereen om zeven uur in de bus zit, blijkt één reisgenoot nog afwezig. Hij voelde zich gisteren niet zo lekker en ook vanochtend gaat het nog niet goed. Hij komt strompelend bij de bus aan. Frank maakt zich ondertussen zorgen over de aanstaande treinreis. We moeten naar het North station van Xi’an. In de ochtendspits kan dit best wat tijd vergen. De buschauffeur begrijpt de haast en probeert de bus zo snel mogelijk door het verkeer te wurmen. Regelmatig duwt hij de bus tussen rijen wachtende auto’s. Tot opluchting van Frank arriveren we om iets over achten bij het station. De trein naar Lanzhou vertrekt om 09:00 uur. Ook dit station is enorm groot. Bij de entree naar spoor zeven moeten de paspoorten weer gescand worden. Dit neemt de nodige tijd in beslag. Hierdoor komen wij als een van de laatste reizigers aan in de coupé. Met een beetje puzzelen kunnen we de hoofdbagage kwijt. Sommigen in de kleine opslagruimte en anderen in de rekken boven de stoelen. Het personeel kijkt nauwkeurig of de bagage niet te ver uitsteekt of kan vallen. Om exact negen uur verlaat de hogesnelheidstrein het station van Xi’an. Al snel bereikt de trein de topsnelheid van 250 km/u. Wanneer ik naar buiten kijk, valt de snelheid eigenlijk niet op. Ik zie in de steden die we passeren de hoge flats. Ik schat dat de meeste zo’n dertig verdiepingen hoog zijn. Ook wordt overal gebouwd. Nieuwe woningen en nieuwe torenflats. Rond kwart voor twaalf arriveert de bullettrain in Lanzhou. Exact op tijd. Snel gaan we met alle bagage naar buiten. Verreweg de meeste reizigers stappen hieruit. Het station is enorm. We moeten een flink stuk lopen om bij de roltrap te komen naar de bovengelegen verdieping. Op de derde laag staat de bus te wachten. Snel wordt de bagage ingeladen, want lang parkeren mag hier niet. Lanzhou staat bekend om de beef noodles. Er is zelfs een museum in de stad gewijd aan dit gerecht. In een restaurant aan de oever van de beroemde Gele rivier, bestel ik het eten. Bij een loket bestel ik de noodles en een ei. Ik moet tien yuan afrekenen, ongeveer één euro vijfentwintig. Daarna ga ik in de rij staan voor de noodles. Ik blijk mijn ei bij een ander loket te moeten halen. Al snel heb ik de maaltijd bijeen. Ik neem plaats aan één van de lange tafels in het restaurant. Rond mij zitten ook veel lokale mensen te eten. De noodles smaken prima, al is het altijd wat lastig om de slierten zonder te knoeien met stokjes te eten. Na de lunch hebben we nog heel even om de weg over te steken en door het parkje langs de Gele rivier te lopen. De Gele rivier is de een na langste rivier van China. Het brede water verdeeld de stad Lanzhou in tweeën. Daarna rijden we verder in zuidoostelijke richting. Ik doe heel even mijn ogen dicht. Tegen half vijf arriveren we in Xiahe. Het hotel ligt in de nabijheid van het Tibetaanse Labrang klooster. Het straatbeeld straalt ook de Tibetaanse sfeer uit.

China - Mannen spelen het spel Go in Xiahe

Monniken met rode gewaden lopen over straat. Niet voor niets wordt Xiahe soms “Klein Tibet” genoemd. Een groep schoolkinderen zegt gedag. Zij oefenen enkele woordjes Engels met ons. Meer dan ‘how are you?’ En ‘Nice to meet you’ is het niet. We lopen door de hoofdstraat naar het plein. Bij de brug steken we de rivier over. Een groepje mannen spelen een spelletje op straat. Langs de rivier zit het Snow Mountain café. Binnen bestellen we een biertje. Daarna gaan we eten in het restaurant naast het hotel. Op tafel komen verschillende gerechten. Een yak-vlees schotel, yak-salade, aubergine, gefrituurde champignons en noodles. Het smaakt weer voortreffelijk. Leuk ook om de gerechten, volgens Chinees gebruik, te delen.