China > Het Plein van de Hemelse Vrede

Ik dommel ‘s nachts een paar keer in. Toch ben ik blij wanneer de cabine lichten weer aan gaan. Een teken dat we Beijing naderen. Het ontbijt bestaat uit een broodje met ei en kaas. Niet bijzonder, maar het volstaat. Ondertussen meldt de gezagvoerder dat de landing ingezet wordt. Ondanks de vertraging in Nederland, landen we praktisch op de geplande tijd. In de aankomsthal sluit ik aan in de rij voor de douane. Het verzoek om de vingers op de scanner te leggen, gebeurt via de computer in het Nederlands. Waarschijnlijk wordt dit bepaald aan de hand van mijn paspoort. Naast mij hoor ik de Spaanse versie. Met een inreisstempel in mijn paspoort loop ik naar de bagageband. Mijn koffer ligt al te wachten. Inmiddels heb ik al verschillende reisgenoten ontmoet. In de aankomsthal ontmoet ik ook Frank. Hij de Chinese gids van onze groep voor de komende maand. Eén reisgenoot heeft een afwijkende vlucht. Hij arriveert over een uurtje. Met dertien personen in de bus rijden we naar het hotel in Beijing. De kamers zijn gelukkig al beschikbaar. Frank neemt ons mee naar een restaurantje in de buurt. Hier kunnen we lunchen. Hij vertaalt enkele gerechten. Wonton soep, soep met deelpakketjes gevuld met vlees, lijkt mij wel lekker. Omdat ik nog geen Chinees geld heb, schiet Frank de lunch voor. In de middag gaan we naar het Plein van de Hemelse Vrede, ook bekend als het Tian’anmen square. Het hotel zit redelijk uit het centrum. We stappen in bus 8. Frank scant de tickets voor ons allemaal. Het Tian’anmen square is het grootste plein ter wereld. In theorie kunnen er op dit plein een half miljoen mensen staan. Echter sinds de studentenprotesten in 1989, die hardhandig neergeslagen werden door de Chinese overheid, is het plein beperkt toegankelijk. Het plein is alleen toegankelijk met een vooraf gemaakte reservering. Wanneer we uit de bus stappen geeft Frank aan dat we via de individuele entree gaan en niet via de entree voor groepen. Als iemand iets vraagt, zijn we geen groep, maar vrienden. Er volgt een strenge controle. Tot drie keer toe wordt mijn paspoort bekeken. Een foto wordt gemaakt, tassen worden gecontroleerd en iedereen wordt gefouilleerd.

China - De toegangspoort van de Verboden Stad met het portret van Mao

Men wil waarschijnlijk kost wat kost voorkomen dat iemand een politiek statement kan maken op het beroemdste plein van China. Ook op het plein is veel politie aanwezig. Midden op het plein staat het indrukwekkend grote mausoleum van Mao, de stichter van het huidige communistische China. In de ochtend kan het mausoleum bezocht worden. Nu is het gesloten. Aan de noordzijde van het plein, op de poort naar de Verboden Stad, hangt een groot portret van Mao. Rond de vlaggenmast met een enorme Chinese vlag houden militairen de wacht. Dit terrein is niet toegankelijk en rondom staan om de vijftig meter agenten. Terwijl we daar staan worden extra hekken geplaatst rond de vlag. Frank legt uit dat dit voor het strijken van de vlag is. Hiervoor moet iedereen nog iets meer afstand houden. Wij wachten hier niet op. Aan de zijde van de Verboden Stad verlaten we het plein weer. We lopen langs de hoge rode muur van de keizerlijke paleizen. Ook hier staat overal politie en bevinden zich controle posten. Wij lopen door tot de Wangfujing Street. Dit is de grootste wandelpromenade van Beijing en China. Het is inmiddels rond zes uur. In de foodcourt kunnen we iets eten. Ook begeleidt Frank ons naar een belwinkel. Omdat mijn telefoon geen e-sim ondersteunt, heb ik een Chinese simkaart nodig om met mijn telefoon te kunnen betalen. Het registreren en koppelen van de simkaart verloopt langzaam. Hierdoor blijft weinig tijd over voor de winkelstraat. Andere reisgenoten hebben ondertussen uitgevonden dat de foodcourt gesloten is. Frank past de plannen aan. Twee verdiepingen onder de belwinkel bevinden zich ook verschillende restaurantjes. Ik wijs op een afbeelding van noodles en bestel er bier bij. Bij het afrekenen kan ik voor de eerste keer gebruik maken van Alipay, de Chinese betaalapp. Vanaf de winkelstraat rijden we met de openbaar vervoer bus weer terug naar het hotel. Dit blijkt nog een flinke rit. Na driekwartier stappen we bij de eindhalte uit. Hoewel het pas acht uur in de avond is, ga ik snel naar mijn kamer om te gaan slapen. Door de vlucht en het tijdsverschil ben ik hier wel aan toe.