China > Het Potatso National park

Om acht uur neemt Frank ons mee voor ontbijt. Het hotel zelf heeft geen ontbijtfaciliteiten. Op het plein bij de stadspoort zit een klein restaurantje. Het blijkt nog niet open. Ik loop de Chinese variant van de Starbucks in voor koffie. Hier kun je alleen met de telefoon bestellen. Gelukkig kan Frank helpen, want de Engelse optie biedt geen honderd procent vertaling. Ik ben al snel ‘lost’. Met veel moeite en hulp lukt het mij om koffie te krijgen. In de naastgelegen bakkery hebben ze vooral zoetigheid. Ik heb de indruk dat het brood nog moet komen. Veel vitrines zijn nog leeg. Ik neem wat cakejes mee. Vanochtend ga ik naar het Potatso National Park. Dit park was in 2007 het eerste officiële Nationale Park van China. Vanuit Shangri-La rijden er shuttlebussen. Bij het ticketoffice ontstaat de nodige onduidelijkheid. Er blijkt ook een optie te zijn om het park te combineren met het Songzanlin-klooster. Dit heeft mijn voorkeur. Echter wanneer ik dit wil boeken, blijkt deze mogelijkheid niet beschikbaar. Althans dat denk ik te begrijpen. Ook Frank is het spoor een beetje kwijt. De medewerkers zijn Tibetaans en spreken beperkt Chinees. Ik heb ondertussen een ticket voor de shuttle return en het National park. Ook hiervoor geldt: dat denk ik. Omdat het boeken traag verloopt en de bus om half negen vertrekt, adviseert de medewerkster om alvast naar de bussen te gaan en daar de overige tickets te regelen. Zij loopt voorop door de oude stad. Het blijkt nog best een stukje lopen. De overige reisgenoten kopen hun ticket bij de bus. Ik stap alvast in. De bus zit vol met Chinese toeristen. Na iets meer dan een half uur bereiken we het Potatso National park. Een medewerker komt de tickets scannen. Daarna mag je pas de bus uit. Ik blijk een geldig ticket te hebben. Het park is enorm groot. In het park zijn ook shuttlebussen beschikbaar. Ik had elektrische karretjes verwacht, maar een nieuwe bus staat gereed. We hadden bedacht om vanaf de eerste stop naar het Bita meer te lopen. Wanneer we uitstappen begint het net te spetteren.

China - Wandelen rond het meer in het Pudatso National Park

Met de regenjas aan ga ik op pad. Maar de route die we willen nemen, lijkt niet mogelijk. Al het personeel wijst ons naar de eco-trail. Dit is een pad langs de bergen. De andere route lijkt vooral over de weg te gaan. We besluiten de eco-trail te nemen, net als alle andere toeristen. We volgen een beekje stroomopwaarts. Na een uurtje wandelen, komen we weer bij de weg. Het is inmiddels droog geworden. Hier is weer een bushalte. Doorlopen over de weg naar het meer is niet toegestaan. Wanneer ik met de bus even later richting het Bita meer rijd, blijkt het ook best een flinke afstand. Bij de halte bij het meer kun je een boottocht maken of langs het meer wandelen. Ook hier is eigenlijk maar één route beschikbaar: een wandelpad langs de oever van het meer. Het is grappig dat langs het pad talrijke waarschuwingen staan. Iedere vijftig meter wel één. Kijk uit niet te vallen, uit te glijden, hoofd te stoten, traptreden, diep water, gevaarlijke dieren, geen bloemen plukken en niet in het gras lopen. Voor alles wordt preventief gewaarschuwd. Langs de route zit ook een klein winkeltje. Ik bestel een worst met kruiden. Rond half één arriveren we bij het eindpunt van de wandeling. Hier staan verschillende bussen gereed. Ik heb eigenlijk wel voldoende van het park gezien en geef er de voorkeur aan om vanmiddag nog naar het klooster te gaan. Het tweede Shudu meer sla ik over. Met de bus rijd ik terug naar het beginpunt. Hier ontmoet ik ook weer andere reisgenoten. Zij komen met het bericht dat de eerste shuttlebus terug naar Shangri-La pas om half drie terugrijdt. Er zit niets anders op dan ruim anderhalf uur te wachten. Misschien werd dit vanmorgen allemaal wel in de bus verteld. Alle info was alleen in het Chinees. Zelfstandig reizen door China zit vol verrassingen en ervaringen. Om te voorkomen dat we niet mee kunnen met de bus, gaan we op tijd in de bus zitten. Vlak voor vertrek worden de tickets gecontroleerd en wanneer de bus helemaal vol is rijden we terug naar de stad.

China - De hoofdtempel van het Ganden Sumtseling

Hier begint de volgende uitdaging. Ik wil nog steeds naar het Songzanlin-klooster. Dit is het grootste Tibetaanse klooster buiten Tibet. Frank heeft vanmorgen meegegeven dat we gewoon buslijn 3 naar het klooster kunnen nemen. Samen met een reisgenoot probeer ik deze bus te vinden. We zien alleen lijn 2 en 11. Wanneer we het proberen te vragen, kan niemand ons helpen of begrijpt het niet. Wel begrijpen we uit de gebaren ongeveer waar het klooster ongeveer moet liggen. We besluiten een taxi aan te houden. In een kwartiertje worden we naar de ingang van het complex gereden. Het ticketoffice ligt nog zo’n anderhalve kilometer van het klooster. We boeken de shuttle binnen het complex erbij. Even later stappen we uit voor het Songzanlin-klooster. Om ons heen zijn veel lokale Tibetanen in traditionele kleding. Een jong stel legt uit via de vertaalapp dat zij de kleding gehuurd hebben en hier zijn om foto’s te maken. Rond mij zie ik talrijke stelletjes in hun klederdracht. Het klooster ligt tegen de bergen. We beklimmen de trap om bij de tempels te komen. Het klooster is gebouwd in 1679 tijdens de regering van de vijfde Dalai Lama op een hoogte van 3.300 meter. Het klooster behoort tot de Gelugpa-orde (de "Geelkap orde") van het Tibetaans boeddhisme.

China - Het Ganden Sumtseling klooster in Shangrila

Tijdens de culturele revolutie is het klooster praktisch volledig verwoest door de Chinezen. Pas in 1981 konden de tempels weer herbouwd worden. We bekijken de verschillende tempels. Binnen staan Boeddha beelden die ruim tien meter hoog zijn. Ook de grote gebedsruimte voor de monniken is schitterend. Voorheen leefden er ruim 2.000 monniken is het complex. Tegenwoordig zijn het er nog maar 700. We bezichtigen de zes grote tempels van het complex. De ene is nog mooier dan de andere. Tenslotte klimmen we op een heuvel voor het klooster voor een mooie overzichtsfoto. Hiervoor moeten we wel over een hekje klimmen. Ook hier staan veel jonge stellen voor een fotoreportage. Met een taxi laten we ons weer terugbrengen naar de oude stad. Dit kost maar 12 yuan, ongeveer 1,50 euro. Het is druk en levendig in de oude stad. In het Three Brothers café op de eerste verdieping bestel ik een lokaal Shangri-La biertje. ‘s Avonds gaan we hier ook eten. Met elf personen zitten we aan de grote tafel. Ik bestel yak-balls. Mijn gerecht komt pas wanneer iedereen al bijna klaar is met eten. Het smaakt er niet minder om. Ondertussen wordt op het plein gedanst. Zo’n honderd mensen bewegen in een grote cirkel over het plein. Na he eten doe ik een rondje mee. Dit valt nog niet mee op ruim drieduizend meter hoogte. In de supermarkt koop ik wat yoghurt voor het ontbijt morgen. Het is een enorm grote supermarkt. Je kunt hier zelfs een kleine krokodil kopen voor zijn vlees.