China > De Huanglong kalkbassins

Ik hoor het ‘s nachts regenen. Een flinke bui trekt over en ik hoor zelfs een klap onweer. Dit had ik niet verwacht. De afgelopen dagen was het strakblauw. Om iets voor half acht staat iedereen klaar voor vertrek. Echter één reisgenoot ontbreek. Hij blijkt gisteren te veel gedronken te hebben en heeft een kater. Helaas is dit niet de eerste keer. Frank gaat hem halen en helpt hem naar de bus. Dit kost redelijk wat tijd, waardoor we pas om acht uur kunnen wegrijden. De ergernis in de groep groeit. Vandaag rijden we door het glooiende landschap naar Songpan. In de graslanden staan grote kuddes met yaks. Ik vind het landschap wel iets van Kirgizië weghebben. Zelfs de yurt tenten staan her en der in de vallei. Het is bewolkt vandaag. Hopelijk blijft de neerslag weg. Na een paar uur rijden wordt het landschap bergachtiger. De buschauffeur rijdt vandaag voorzichtig. Hij haalt zich strikt aan de maximale snelheid. Waarschijnlijk wordt hier vaak gecontroleerd. Het lijkt soms of we over de weg kruipen. Langs de route wordt een treinspoor aangelegd. Met groot materiaal worden tunnels gegraven en het spoor aangelegd. Bij de tweede toiletstop moet de chauffeur verplicht twintig minuten rust houden. Rond half één bereiken we de splitsing naar het Huanglong National Park. Hier stoppen we bij een restaurant voor de lunch. Eigenlijk zou ik liever doorrijden naar het National park, maar iets eten is ook wel goed. Waarschijnlijk heeft iedereen dit gevoel, want binnen een half uur is iedereen uitgegeten. Snel rijden we de laatste kilometers naar Huanglong. Wanneer we arriveren staan vele tientallen autobussen geparkeerd. Een voorbode dat het waarschijnlijk druk is in het park. Ook komen touringcars aanrijden met nieuwe groepen Chinese toeristen. Bij het ticketoffice koop ik een toegangskaartje en een kaartje voor de kabelbaan. Het mooiste van Huanglong is de Gele Draakvallei, genoemd naar zijn gele kleur en kronkelige vorm die doet denken aan een draak. Deze vallei is bezaaid met honderden kleurrijke travertijnpoelen, gevormd door afzettingen van kalksteen in een trapsgewijs patroon. De poelen reflecteren hemelsblauw, smaragdgroen en goudgeel water, afhankelijk van zonlicht en mineralen. Door de kabelbaan te gebruiken, kunnen we bovenin starten en daarna afdalen. Om bij het begin van de kabelbaan te komen, nemen we een shuttlebus. Daarna sluit ik aan in de rij voor de gondel.

China - De prachtige waterbassins van het Huanglong National Park

Na ongeveer een kwartiertje zijn wij ook aan de beurt. In de gondel zitten ook Chinezen, die jaren in Londen gewoond hebben. Hierdoor is het iets makkelijker communiceren. Boven begint het walkway wandelpad naar de Huanglong vallei. Het is druk op het drie meter brede houten pad. Doordat de meeste Chinezen net iets trager lopen, is het lastig inhalen. Volgens lokaal gebruik, gebruik ik af en toe mijn lichaam om wat ruimte te maken. De afstand tot het Five-Color Pond valt mij tegen. Dit komt ook omdat ik inmiddels nodig naar het toilet moet. Gelukkig bereiken we naar zo’n twintig minuten lopen de Ancient tempel. Hier is ook een toilet. We besluiten de tempel nu niet te bezichtigen en om eerst het rondje bij het Five-Color meer te lopen. Wanneer ik de trappen van de houten walkway op loop, is goed te merken dat ik mij op bijna vierduizend meter hoogte bevind. Al snel volgt de beloning. Het Five-Color meer bestaat uit verschillende bassins, die door kalk- en mineralen ontstaan zijn. De bassins liggen trapsgewijs onder elkaar. Het water van ieder bassin heeft door de mineralen een andere kleur. Het is een prachtig gezicht. Ik was vooraf bang dat we in de droge periode alleen maar drooggevallen bassins zouden zien. Wanneer we iets na vier uur terug keren bij de tempel, blijkt deze net gesloten. Helaas. Dit betekent dat we aan de afdaling kunnen beginnen. Vanaf dit punt loopt een houten trap met veel treden naar beneden. De totale route is vier kilometer. Onderweg passeren we grote kalksteen afzettingen en droge bassins. In de regenperiode moet het hier nog mooier zijn. Ook tijdens de afdaling is het druk.

China - Door de mineraalafzetting ontstaan bassins op de berghelling

Duizenden mensen dalen aan het einde van de middag af, terug naar het parkeerterrein. Ik kan mij geen voorstelling maken waar al deze mensen vanavond eten en slapen. Wij rijden verder naar Songpan, maar daar zijn geen honderden hotelbedden. Het park lijk mij in het hoogseizoen praktisch onbegaanbaar. Ik merk dat ik nu al soms geïrriteerd raak door de grote hoeveelheid bezoekers. Sommige mensen lopen met zuurstofflessen. Zij hebben waarschijnlijk last van de hoogte. Misschien is de lange afdaling voor sommige mensen domweg te zwaar. Terwijl ik over de traptreden daal, geniet ik van de mooie kalksteenformaties. In het lagere deel bevinden zich ook twee watervallen. Hier zou normaliter het water over het kalk stromen. Nu sijpelt een klein stroompje water naar beneden en staat de waterval grotendeels droog. Praktisch onderaan liggen nog enkele met water gevulde kalkbassins. Het is inmiddels zes uur. Het tijdstip dat we terug bij de bus moesten zijn. Snel lopen we naar de uitgang. Met een kwartiertje vertraging arriveer ik bij de bus. Wanneer we op weg gaan, begint het te regenen. Op een klein buitje na, was het de hele middag droog. De regen gaat over in een beetje natte sneeuw. Gelukkig dalen we af. In het donker arriveren we in Songpan. Emma, de eigenaresse van het guesthouse, komt al enthousiast de bus in. ‘Welcome in Songpan’, zegt ze vol overgave. Ze gaat ons voor een steegje in waar het guesthouse ligt. Het guesthouse ziet er gezellig uit. Op de kamer is het een beetje passen en meten. De kamer is zo klein dat het nauwelijks mogelijk is om de reistas te openen. Ik besluit de spullen eruit te halen die ik nodig heb en daarna de tas in de hoek te zetten. Buiten begint het weer te regenen. Een flinke bui. Hoewel de historische oude stad van Songpan lonkt, kies ik ervoor om in het guesthouse te eten. Wel zo makkelijk en wel zo droog.