Nieuw-Zeeland > Het appartement is al bezet

Uit een briefje in het appartement maken we op dat er bij de overnachting een ontbijt inbegrepen is. Navraag bij de receptie blijkt dit inderdaad te kloppen. Een eenvoudig ontbijt staat gereed in het Balcony restaurant op de eerste verdieping. Na het ontbijt wandelen we Auckland in. Nabij het hotel bekijken we de oude huizen in Queens Town, de wigvormige Town Hall en het Aotea Square. Hoewel het nu rustig is op het plein, worden hier in de avonden vaak concerten gegeven. Bij de Waterfront wandelen we langs de Viaduct Harbour. Een havengebied met luxe jachten, appartementen en trendy horeca. Deze plek heeft zich pas de laatste decennia ontwikkeld tot hotspot van Auckland. In het karakteristieke barokke Ferry Building uit 1912 bestellen we koffie. Rond elf uur zijn we weer bij de auto en klaar om noordwaarts te rijden. We verlaten de stad via de 43 meter hoge Auckland Harbour Bridge. Het is druk op de snelweg. Bij wegversmallingen of opritten komt het regelmatig tot opstoppingen. Vooral in de dorpen waar kruisend verkeer wil invoegen staan files. Ondertussen krijgen wij bericht van ons overnachtingsadres vanavond. We hebben nog niet betaald. Zonder betaling krijgen we geen info over de sleutel en toegang. Het lukt ons niet om een boeking te doen naar het opgegeven rekeningnummer. Als alternatief kunnen we bij een ASB Bank cash het geld storten. We stoppen in het volgende dorpje om een bank te bezoeken. De overboeking gaat verrassend eenvoudig. Ook weer gedaan. Nu kunnen we in ieder geval slapen vannacht. Verderop op de State Highway nr 1 slaan we linksaf richting Waipoua Forest. In dit natuurgebied komen de zeer oude en omvangrijke Kauri bomen voor. Deze bomen groeien alleen op het Noordereiland. Het hout van de Kauriboom werd vroeger al gebruikt om zeewaardige kano's te maken. In het Waipoua Forest gaan we op zoek naar de Giant Kauri. Het lukt niet direct om de juiste route te vinden. De navigatie leidt ons een onverharde weg op, waarschijnlijk naar het midden van het bos. We hebben het redelijk snel door en passen de bestemming aan op de Giant Kauri. Hier kan het niet missen. Talrijke auto's staan al langs de kant van de weg geparkeerd. Via een houten looproute wandelen we in zo'n vijf minuten naar de enorme boom. Ik schat de doorsnede op zo'n vijf meter. Een lokale Maori gids zingt voor haar reisgroep een Maori song. Een mooie combinatie op deze plek. Het is inmiddels half vijf in de middag en het is nog ruim 150 kilometer rijden naar Russell. Ook moeten we om Russell te bereiken nog met een veerboot. Snel gaan we op pad. De weg cirkelt door de bergachtige omgeving. In Nieuw Zeeland doen ze niet zo moeilijk over de snelheid op de weg. Overal buiten de dorpen mag je 100 km/pu. Dat dit praktisch nergens redelijkerwijs mogelijk is, is verder de eigen verantwoordelijkheid. Wel geven ze in iedere scherpe bocht de adviessnelheid aan. Het is goed om deze snelheid, met een marge, te volgen. Bij Paihia bereiken we de oostkust van het Noordereiland. Russell, onze bestemming hier, ligt aan de overzijde van de baai. Net ten zuiden van Paihai sluiten we aan in de rij voor de ferry.

Nieuw-Zeeland - De Duke of Marlborough is het oudste restaurant van Nieuw Zeeland

Het is op dit tijdstip nog altijd druk bij de overtocht. We kunnen precies mee met de eerst volgende veerboot. We rijden door naar Russell. Bij het huisje hebben we een code gekregen voor de sleutel van de west-studio. Helaas ligt er geen sleutel in de locker. Wel van de oost-studio en het main-house. Wat nu? We bellen de eigenaar, maar die neemt niet op. We sturen hem een sms. De man in de west-studio heeft gisteren exact dezelfde tekst gekregen voor de sleutel van 'west'. We zouden 'oost' kunnen nemen, maar hier zijn eerder mensen vertrokken en het appartement is nog niet schoongemaakt. We besluiten eerst in Russell te gaan eten, misschien krijgen we een reactie. Helaas. Terug bij de appartementen is niets in de situatie veranderd. We nemen maar intrek in het main-house. Hier kunnen we in ieder geval slapen. Tenzij ... Rond negen uur verschijnen twee Braziliaanse families voor het main-house. Ook zij proberen de eigenaar te bereiken. Tevergeefs. Het is inmiddels half tien en we moeten iets. Gezamenlijk zoeken we naar een oplossing. In het main-house vinden we een kast met lakens. We maken het bed zelf op. De Brazilianen vinden het prima als we twee handdoeken uit hun appartement gebruiken. Het probleem lijkt opgelost, maar heel goed voelt het niet.