Nieuw-Zeeland > Geen Walvistocht

Om zes uur loopt de wekker af. Zou er ruimte op de boot zijn vanochtend? De hoop vervliegt snel. Op internet zien we dat de eerste drie boottochten voor vanochtend al gecanceld zijn. De volgende boten zijn allemaal volgeboekt. Teleurgesteld draaien we ons nog even om. Ruim twee uur later zijn we weer wakker. Inmiddels zijn alle boten voor de ochtend gecanceld. Buiten ziet de baai er rustig uit. Ook de zon komt voorzichtig door. Waarschijnlijk staat er op zee meer wind. Ze zullen niet voor niets boten aan de kade houden. Dit scheelt de organisatie ook veel inkomsten. Om tien uur verlaten we Kaikoura en rijden terug naar Picton. De hoteleigenaar geeft ons nog als tip mee langs de route te stoppen bij een uitkijkpunt. Hier zitten vaak zeehonden met jongen. De plek kan ons niet ontgaan. Op het parkeerterreintje staan al veel auto's geparkeerd. Op de rotsen liggen enkele tientallen zeehonden te zonnen. De kleine zeehondjes huppen over de rotsen. Een leuk gezicht. Een enkeling waagt zich in het water tussen de rosten. Vlak voor Picton nemen we de afslag naar Rarangi beach. Hier is goed te zien dat er wind op zee staat. De golven slaan op het zwarte kiezelstrand. Ook in de nabij gelegen, tussen de rotsen verscholen, Monkey Bay rollen de golven het strand op. We volgen de oude kustweg naar Picton. Een extreem bochtige weg langs de kust. We maken snel hoogte. Hiervandaan is de felle blauwe kleur van het zeewater goed te zien. De weg gaat over in een onverharde gravel weg. De banden hebben soms moeite om houvast te vinden op de losse steentjes bij het omhoog en omlaag rijden. We passeren Robin Hood Bay en enkele andere kleine baaien. Bij sommige baaien staat maar één huis. Lekker rustig. Door alle bochten schiet het niet erg op. We doen meer dan een uur over een stukje van nog geen veertig kilometer. Uiteindelijk rijden we Picton binnen. In het centrum bestellen we een broodje. In de haven zien we net de veerboot vertrekken naar Wellington. Dit is dezelfde veerboot waar wij gisteren mee aangekomen zijn. Vanuit Picton begint de Queen Charlotte Road, een kustweg langs de Marlborough Sounds, met mooie uitzichten. We stoppen enkele keren om van de fjorden te genieten. Bij Linkwater slaan we rechtsaf de Kenepuru Road in richting Te Mahia. We overnachten vandaag in een resort aan de Marlborough Sounds. Hoewel het resort ook met de auto te bereiken is, kiezen we er voor om de auto in Te Mahia te laten staan en ons met de watertaxi op te laten halen.

Nieuw-Zeeland - Het bootje pikt ons op voor de overnachting aan de overzijde

Dit scheelt ruim anderhalf uur rijden. Te Mahia is veel kleiner dan ik ingeschat had. Het dorpje bestaat slechts uit enkele huizen en een resort. We parkeren de auto bij de pier. In het resort aan de baai bestellen we een drankje. Ondertussen bellen we met het resort dat we gearriveerd zijn. Vanaf de overzijde zien we een bootje onze kant op komen. Even laten ontmoeten we Mike bij de pier. In zo'n tien minuten vaart hij ons naar de andere zijde. Hier staat zijn vrouw Linley al op ons te wachten. Ze heet ons welkom en leidt ons rond op het Hopewell Resort. Ook krijgen we een biertje aangeboden. Er blijkt iets misgegaan te zijn met de vastlegging van de boeking. Daarom krijgen wij vanavond een upgrade naar een luxer huisje. Dit huisje heeft eigen sanitair. Het oorspronkelijk geboekte huisje heeft gedeelde voorzieningen. Wij hebben in oktober al geboekt en hadden geen idee meer wat we precies geboekt hadden. Het was in ieder geval de laatste beschikbare kamer destijds.

Nieuw-Zeeland - Ons huisje op Hopewell lodge

Ook was het goed dat Linley in de email aangaf: "vergeet het eten niet". Het resort heeft geen restaurant. In een gemeenschappelijke keuken kan iedereen zelf koken. Wel zijn er pizza's te krijgen en is er een restaurant in het naastgelegen vijf sterren resort. Wij kiezen vanavond voor een pizza en morgen voor het restaurant. Ontbijt en lunch hebben we bij ons. Tijdens de pizzamaaltijd raken we in gesprek met een Duits stel, een Engels gezin die naar Nieuw Zeeland verhuisd zijn en een Nieuw Zeelandse familie. Gezellig hoe iedereen hier samen komt. In de schemer gaan we op zoek naar de glow worms. Op verschillende plaatsen in Nieuw Zeeland kun je deze oplichtende beestjes zien. Vaak in grotten, maar hier bij de lodge zitten ze vlak langs het pad. Tussen de varens lichten tientallen lichtjes op alsof er kleine led lampjes branden. De beestjes proberen met de chemische reactie insecten te lokken. Een bijzonder fenomeen. Als we terug komen bij de Lodge komt Linley aanlopen met oesters. Of we willen proeven? Ze zijn vers gevangen in het water voor de lodge. Lekker.