Nieuw-Zeeland > De Marlborough Sounds

We worden wakker in het geüpgrade huisje. Qua ruimte is het huisje niet groter, maar we hebben een eigen douche en toilet. Wel zo makkelijk. We ontbijten in de gemeenschappelijke ruimte. We hebben brood, kaas, koffie en jus d orange meegenomen. Aan het einde van de ochtend starten we de wandeling naar het Lookout point. Linley waarschuwt dat de wandeling pittig omhoog loopt en omdat niet zoveel mensen de wandeling doen het pad overwoekert kan zijn. We trotseren alle waarschuwingen en slaan het aanbod voor sticks af. We zien het wel. Het pad loopt inderdaad flink omhoog, maar is goed te volgen. Naarmate we hoger komen hebben we een prachtig uitzicht op de Marlborough Sound. De wandeling valt ons alles mee.

Nieuw-Zeeland - De grillige vormen van de Marlborough Sounds

Na anderhalf uur zijn we weer terug. In de middag splitsen we op. Allert gaat filmen met zijn drone boven de sounds. Ik pak een mountainbike en rijd naar de andere zijde van de baai. Hier ligt een scheepswrak van een schip uit 1880. De Amokura heeft dienst gedaan als schip in de Perzische golf. In 1922 kwam het schip naar Nieuw Zeeland en diende als opleidingschip voor de marine. In 1953 is het naar de Marlborough Sounds gesleept om gesloopt te worden. Dit is nooit gebeurd en het schip is langzaam vergaan in de baai. Linley verontschuldigt zich dat fietsers in Nieuw Zeeland verplicht zijn om een helm te dragen. Ook waarschuwt ze voor de losse steentjes, de auto's die soms de bocht af snijden en dat ik vooral links moet rijden. Ze lijkt wat overbezorgd, maar bedoelt het goed. Ik ga op pad. Gelukkig volgt de weg de kustlijn en loopt de weg niet al te veel omhoog. Wanneer de weg omhoog loopt, moet ik al snel terugschakelen naar de bergversnelling. Na een half uurtje kom ik bij een strand. Ik rijd met de mountainbike over het kiezelstrand. Omer beach, iets verder op de route, is volgens Linley het mooiste strand van de baai. Het ligt verscholen. Voorzichtig rijd ik met de fiets naar het strand

Nieuw-Zeeland - Het wrak van de Amokura is in 1953 achtergelaten

. Het geeft een mooi uitzicht over de baai. Inde verte zie ik het scheepswrak Amokura al liggen. Ik rijd nog een stukje door. Ik parkeer mijn fiets op het strand. Ik heb geen slot meegekregen. Dit is waarschijnlijk ook niet nodig. Ook ons huisje heeft geen sleutel. Alle huisjes zijn gewoon open. Heerlijk dat dit hier nog kan. Ik wandel over het strand naar het voormalige schip. Het schip kan alleen bij eb bereikt worden. Doordat de vloed al op komt moet ik opschieten. Het schip is groter dan ik mij voorgesteld had. Een man spreekt mij aan. Ben je komen lopen vanuit Hopewell?, vraagt hij. Hij heeft mij zien praten met enkele Amerikanen. Hij is hier met een vissersboot. Hij vertelt over de geschiedenis van het schip. Een vrouw die staat te vissen mengt zich in het verhaal. Zij komt uit Queenstown. Grappig hoe open en vriendelijk iedereen is. Ik laat hen achter en bereik voor het vloed wordt weer mijn fiets. Ik rijd terug naar de lodge. 's Avonds hebben we gereserveerd in de nabij gelegen Reahiti Lodge om te eten. Dit is een vijf sterren resort. Het ligt op ongeveer tien minuten lopen van ons eigen resort. We sluiten de avond af op de veranda van ons eigen huisje met een wijntje. Het is veel aangenamer qua temperatuur dan gisteren. Alleen vinden de muggen dit ook.