Brazilië > Rio de Janeiro

Enkele blokken van het hotel zit Rio by Bike van enkele Nederlanders die fietstochten door de stad verzorgen. In twee groepen rijden we door de stad. Marco neemt mij mee. Hij heeft een Braziliaanse vrouw ontmoet en woont nu zeven jaar in Rio. Direct bij de start gaat het al mis. Mijn achterband is lek. Snel wisselt Marco de fiets. We kunnen op pad. Tijdens de Olympische Spelen van 2016 zijn overal in de stad fietspaden aangelegd. Een aparte strook soms langs de weg, soms over de stoep. De paden zijn mooi, verzucht Marco, maar ze zijn vergeten de verkeerslichten voor fietsers aan te leggen. Als het autoverkeer stopt, kunnen we over. Na twee tunnels onder de Morro São João berg door komen we bij de Cemitério São João Baptista begraafplaats. Vanaf de begraafplaats zijn de omliggende favela’s goed te zien. De sloppenwijken gebouwd tegen de steile berghellingen. Marco vertelt dat men weliswaar mooi uitzicht heeft vanuit de arme wijken op de stad, maar nauwelijks voorzieningen. Riolering ontbreekt. Ook vertelt hij dat drugsbendes in de wijken heersen. De politie treedt hard op in de wijken. De politie deinst er niet voor terug om direct te schieten als zij gewapende bendeleden vermoeden. De laatste tijd opent de politie ook het vuur vanuit helikopters boven de wijken. Dit is de reden, vervolgt Marco, dat zij gestopt zijn met tours in de favela’s. De veiligheid kan niet honderd procent gegarandeerd worden. Op de begraafplaats liggen rijke en belangrijke inwoners. De familiegraven zijn rijkelijk gedecoreerd. Aan de randen liggen de graven voor de armere inwoners. Deze graven worden na drie jaar geruimd. Via de baai van Passrela rijden we richting het historische centrum. De stranden zijn hier minder in trek, legt Marco uit. Het water in de baai is vervuild door de industrie en lozingen. Tijdens de Olympische Spelen werd het water afgekeurd om wedstrijden in te organiseren. In het park tussen het water en de bebouwing is het drukker. Er wordt een muziekpodium opgebouwd, mensen sporten of genieten van de zon. In het oude centrum ligt het Cinelândia plein. Vroeger waren hier verschillende bioscopen, waar het plein zijn onofficiële naam aan dankt. Voor het stadhuis wordt net een markt opgebouwd. Dit neemt het zicht wat weg van het kleurrijke Theatro Municipal uit 1909. Als er gedemonstreerd wordt in Rio, gebeurt dit altijd op dit plein. De straatjes rond het plein ogen druk en rommelig. Niet voor niets waarschuwt Marco hier alleen te komen als het druk is. 's Avonds en in het weekend is het niet veilig. Bij de gekleurde trappen (Escadaria Selarón) stap ik af. Ik zet mijn fiets tegen de muur. Moet de fiets op slot?, vraag ik. Nee, het is hier Amsterdam niet, zegt Marco lachend. Kunstenaar Jorge Salarón is in 1990 begonnen met het betegelen van de trappen voor zijn huis met restmaterialen.

Brazilië - Op de fiets door Rio de Janeiro

Hij heeft er tien jaar over gedaan om de honderden treden van tegelwerk te voorzien. Een kleurrijk tafereel. Veel toeristen willen een foto maken precies op de plek waar Snoop Dogg en Pharell Williams hun videoclip Beautiful opgenomen hebben. Er staat zelf een rij om een foto te kunnen nemen. Ik besluit iets hoger een foto te maken. Via de boulevard en baai rijden we weer terug naar Copacabana. Marco laat een foto zien van Copacabana beach zoals het er honderd jaar terug uitzag. Er was nog geen bebouwing. De tweede afbeelding toont het Copacabana Palace. Een luxe hotel dat gebouwd werd in 1923 ter ere van het honderd jarige bestaan van het onafhankelijke Brazilië. Dit hotel leidde tot meer bebouwing aan zee. Later hebben Nederlandse bedrijven het strand opgespoten, waardoor ruimte kwam voor een breed strand en boulevard. De huidige Copacabana beach. De fietstocht is iets uitgelopen qua tijd. Snel schaf ik een broodje aan.

Brazilië - De Escadaria Selarón trappen van kunstenaar Jorge Salarón

Voor de deur worden vuilnisbakken geleegd. Vuilnismannen gooien de zakken in de wagen. Een drietal zwervers trekken de zakken er weer uit. Ze scheuren ze open op zoek naar eten. Onder hen een oudere vrouw, netjes gekleed met een hoedje op. Ze pakt een complete zak uit de vrachtwagen en stopt het in haar karretje. De vuilnismannen kijken er niet eens van op. Ik sta aan de grond genageld van het beeld dat ik voor mijn ogen zie gebeuren. Hoe mensonterend…? Aarzelend begin ik aan mijn eigen broodje. Om drie uur ga ik naar het standbeeld van Christus de Verlosser. Ik koop een combinatieticket voor vervoer en toegang tot het Trilha Parque. De vrijdag avondspits komt al op gang. Op verschillende plekken staat het verkeer vast. Maar tergend langzaam komt er beweging in. Bij het verlaten van de doorgaande weg rijdt de chauffeur de bergen in. Bij iedere bocht kom ik hoger. Uiteindelijk word ik afgezet op het parkeerterrein bij het informatiecentrum. Ik ben echter nog niet bij het standbeeld. Ik moet overstappen in een ander busje. Dit busje rijdt mij tot de top van de Morro de Corcovado, de 710 meter hoge berg. De weg er na toe is steil en vol haarspeldbochten. Wanneer ik uitstap, sta ik aan de voet van het 38 meter hoge Christus de verlosser standbeeld. Het beeld is begin twintigste eeuw gebouwd. In 1923 waren de fondsen rond. De bouw heeft tien jaar geduurd en is één van de kenmerkendste bouwwerken van de stad. Het Christusbeeld is zelfs uitgeroepen tot één van de zeven nieuwe wereldwonderen. Het is grappig te zien hoe iedereen zich rond het beeld in bochten wringt om een foto te maken. Om een goede foto met het beeld te kunnen maken, moet de fotograaf op de grond gaan liggen. Het is al donker als ik weer bij het hotel ben. Vanavond is het de kaatste avond dat we met de hele reisgroep samen zijn. Morgenavond vlieg ik terug naar Nederland. We besluiten bij een strandtent te gaan eten met live muziek. Het alternatief om met taxi's naar de uitgaanswijk Lapa te gaan, zagen de meeste niet zitten. Het is al laat. In de strandtent wordt snel een tafel voor twintig personen neergezet. De plek aan het strand is fantastisch, de kwaliteit van het eten niet. Na het eten bedanken we Marion voor haar goede zorgen tijdens de reis. Terecht wordt opgemerkt dat een reisleider goed is tijdens een reis, als je niets gemerkt hebt dat het niet goed verliep. Ik sluit de avond af met een biertje met enkele reisgenoten. Pas na middernacht ben ik terug in het hotel.

Brazilië - Het beroemde 38 meter hoge Christusbeeld in Rio