Brazilië > Hiken langs de stranden

In de lobby van het hotel ontmoet ik Philippe weer. Hij is een enthousiaste gids en hij spreekt goed Engels. Hij leidt mij allereerst naar de supermarkt. Hier koop ik enkele mueslirepen voor de lunch morgen en extra water. Daarna volg ik hem naar het busstation. Het is vandaag een nationale feestdag in Brazilië. Bij het busstation is het extra druk. Lange rijen staan te wachten voor een busrit naar het strand. Sommige jongeren staan met koelboxen vol drank in de rij. In hun hand hebben ze al bier. Het moet nog tien uur worden. Wanneer zij merken dat wij uit Nederland komen, scandeert de hele groep 'Hollanda, Hollanda'. Gelukkig hoeven wij niet met dezelfde bus mee. De wachtende rij mensen past bij lange na niet in één bus. De restende mensen moeten wachten op de volgende bus een half uur later (als ze daarin in passen tenminste). Onze bus komt voorrijden. Hier passen wij allemaal in. De bus rijdt Paraty uit en pikt onderweg verschillende mensen op. Na ongeveer een uur rijdt de bus het privéterrein Laranjeiras op. Hier wonen zeer rijke Brazilianen. Vooral politici hebben hier een huis, zegt Philippe. Grote zeewaardige jachten liggen voor de huizen. Het terrein wordt zorgvuldig bewaakt. Net achter het privé resort is het eindpunt van de buslijn. Ik stap uit de bus.

Brazilië - Met de lokale bus naar het begin van trekking

Ik volg de gids de bossen in. Vandaag hebben we een redelijk rustige tocht over acht kilometer langs verschillende stranden. We overnachten in Punto Negro, een klein vissersplaatsje aan een baai. Daarvandaan kunnen we morgen een optionele tocht maken naar de Cachoeira do Saco Bravo waterval. Rond het middaguur komen we aan op het Praia do Sono strand. Verschillende campings liggen hier aan de zee. Bij één van de strandtenten leggen we de tassen neer. Ik trek mijn zwembroek aan en neem een duik in zeewater. De branding is stevig. Vooral na de golfslag trekt het terugtrekkende water met veel kracht weer de zee in. Het kost inspanning om te blijven staan. Terwijl ik het water uit kom en mijzelf af droog, bereidt Philippe de lunch voor. De lunch bestaat uit vis, rijst en salade. Het smaakt goed. Een goede basis voor het middaggedeelte. Ik ben nu ongeveer op eenderde van de tocht, licht Philipp toe. Om in Punto Negro te komen moet ik nog drie bergen over. Het pad loopt door het oerwoud. Op sommige plaatsen zijn van hout traptreden gemaakt. Elders vormen stenen en boomwortels de treden. Op sommige stukken van het pad is het modderig. Voorzichtig probeer ik de glibberige stukken te ontwijken. Toch kan ik niet voorkomen dat er klei onder mijn schoenen plakt. Ik merk direct dat ik minder houvast heb op de stenen. Het volgende strand waar we komen is Praia de Antigos. Volgens Philippe het mooiste strand van de tocht. Het witte strand is geheel verlaten. Waarschijnlijk omdat het zo lastig te bereiken is. Vanuit een beek stroomt water naar het strand. In een natuurlijke bron in deze rivier kan gezwommen worden. Ik neem een duik in het frisse water. Andere reisgenoten geven de voorkeur om door te lopen. Ze vinden deze stop na de lunchstop te vroeg. Terwijl ik de groep samen met Philippe volg, mompelt hij dat de groep niet de moeite neemt om te genieten van het mooiste strand van de tocht van vandaag. Vanaf het strand loop de route door een lage begroeiing omhoog. De zon brandt en er is geen beschutting. In een rustig tempo loop ik omhoog. Door de hoge luchtvochtigheid is het een zware tocht. Het water gutst van mij af. Als ik zo rond kijk in de groep, ben ik hierin niet de enige.

Brazilië - Uitzicht op het Praia do Sono strand

De prachtige route maakt veel goed. De uitzichten over de baaien zijn fabelachtig. Aan het einde van de middag arriveer ik in Punta Negro. Ik stop bij de gele parasolletjes en gele stoeltjes op het strand. Hier eten we later vandaag ook, zegt Philippe. Dit restaurant is geallieerd aan de slaapaccommodatie, echter, hier verkopen ze om principiële redenen geen bier. In het naast gelegen barretje kan ik wel bier bestellen. Het is geen probleem om dit bij het eerste terras te nuttigen. Het bier wordt op naam opgeschreven. Ik geef aan dat ik wil betalen. “Mañana, Mañana, Tomorrow”, wordt er nog bij gezegd. Het lukt mij niet om af te rekenen. Ik weet niet hoe de wandeling morgen verloopt, maar ergens tussendoor moet ik nog zien te betalen. Na het drankje neemt Philippe mij mee naar de overnachting. De huisjes liggen iets hoger in het dorp. Via een stenen pad kom ik bij de witte gekleurde onderkomens. We worden verdeeld over vier huisjes. Ik slaap in een prima eenvoudig onderkomen met drie bedden, douche en toilet. Hooguit zou een klamboe handig zijn. De kieren in de houden muur, houden het ongedierte niet tegen. We besluiten om het licht maar zoveel mogelijk uit te laten. Om zeven uur staat het diner gereed bij het strand. De zon is net onder en een prachtige oranje gloed schijnt over de Praia de Ponta Negra. Jongens spelen voetbal in de schermer op het strand. Op tafel verschijnen schalen met vis met garnalensaus, rijst en salade. Een heerlijk diner op een prachtige locatie. Hoewel het nog geen negen uur is, ga ik na het eten naar bed. Het was een inspannende dag.