Uruguay > Naar theater in Montevideo

Het is zondagochtend in Montevideo. Het is prachtig weer. De lucht is strak blauw. Wanneer ik mijn hotel uit loop hoor ik politie sirenes. Een konvooi met politiemotoren en auto's rijdt over de Avenue 18 Julio. De brede boulevard is helemaal afgezet voor verkeer. Waarom? Het ziet er wat vreemd uit dat er geen verkeer rijdt op deze brede toegangsweg. Ook de Plaza Independencia is afgesloten. Ik wil een voorbijgangster vragen wat er aan de hand is. Bij het woord 'Anglais' duikt ze ineen en doet ze of ik er niet sta. Even verderop loopt een vader met zijn dochter. Als ik vraag of ze Engels spreken, gebaart de vader hij niet. Nog voordat zijn dochter iets kan zeggen, zegt hij: maar zij wel. Een beetje ongelukkig kijkt ze mij aan. Ik vraag waar de afsluiting voor is. Is het voor een marathon?, probeer ik. De vader begrijpt mijn vraag en geeft een lang antwoord in het Spaans. Met een tik tegen zijn dochters arm, spoort hij haar aan het te vertalen. Zij komt niet verder als 'yes, a sort of'. Verderop wordt het mij duidelijk. Luide muziek schalt over de straat. Het is een hardloopwedstrijd over vijf, tien en vijftien kilometer. Bij het startpunt ligt ook de Feria de Tristan Narvaja, een antiek- en rommelmarkt op zondag. Ik laat de wedstrijd voor wat het is en loop tussen de kraampjes door. Alles is te koop. Van fruit en groente tot antiek en prullaria. Soms verbaas ik mij over de troep die aangeboden wordt. Zou iemand dat willen kopen? Maar ook kijk ik mijn ogen uit bij het antiek. Waar zou het ooit voor gebruikt zijn? Het valt mij op dat hier voornamelijk lokale mensen lopen. Ik zie geen andere toeristen. Alleen de fruit stalletjes hebben klandizie.

Uruguay - De antiek- en rommelmarkt op zondagochtend

Ik ben bang dat de meeste spullen aan het einde van de dag weer ingepakt moeten worden. Terug in het centrum ga ik opnieuw naar het Teatro Solis. Ik had gelezen dat er ook rondleidingen gegeven worden. Ik word al herkend als ik binnen kom. ‘Ah de meneer uit Holland’. De rondleiding wordt in het Spaans, Engels en Portugees gegeven. Ik blijk de enige Engelse deelnemer te zijn. Ik krijg een privé tour van Frederico en Maria, die mij al vriendelijk onthaalden. Samen vertellen zij dat het theater in 1840 gebouwd is, maar door de onafhankelijkheidsstrijd de bouw dertien jaar in beslag heeft genomen. Ik denk niet dat er vaak tours in het Engels gegeven worden. Frederico en María zoeken veelvuldig naar hun woorden. Ik vul het waar mogelijk aan. Samen komen we er wel uit. Het theater is van binnen prachtig. Boven de zaal zijn nog vijf lagen met balkons. María vertelt dat de kroonluchter ruim drie meter in doorsnede is en 350 kilo weegt. Er was vroeger een speciale ruimte voor de president als hij een bezoek bracht aan het theater. Frederico wijst naar het toneel en het decor. Gisteren was de première van het toneelstuk 'Madre Coraje'. Alle tickets hebben dezelfde prijs, vervolgt hij. Het maakt niet uit of je vooraan zit of op het vijfde balkon. Kaartjes kosten 190 peso's, nog geen vijf euro. Vanaf zestig jaar zijn de tickets zelfs gratis. Zo probeert de overheid het theater voor iedereen toegankelijk te houden. Ik informeer, meer als grap, of er nog kaarten beschikbaar zijn voor vanavond. Tot mijn verbazing is de eerste officiële dag van het toneelstuk nog niet uitverkocht. De kassa gaat echter pas om drie uur open. Ik neem het in overweging. Ik loop van het theater naar de Plaza de Constitutión. Het podium van het Tango festival worden afgebroken. De basiliek, die gisteren gesloten was, is nu open. Wanneer ik de kerk betreed, sta ik in een volle kerk. Er is een mis gaande en de pastoor is net met de preek bezig. Ik voel mij wat bezwaard, maar heb ik even de tijd om de prachtige kerk in mij op te nemen. Dan verdwijn ik stilletjes weer naar buiten. Mercado del Puerto, de markthal, ziet er overdag een stuk gezelliger uit. De oude karakteristieke markthal is volledig ingenomen door op toeristen gerichte restaurants. Luxe tafeltjes en deftig geklede obers. Terwijl ik door de markthal loop, word ik aangesproken door de obers. Of ik wil eten? Dat wil ik wel, maar het hoeft van mij niet zo deftig. Ik bestel in het simpelst ogende restaurant een Spaanse omelet. Dit blijkt een flink portie. Het lukt mij maar net om iets meer dan de helft op te eten. Aansluitend huur ik een mountainbike voor de rest van de middag. Zo kan ik de stevige lunch er weer af sporten. Ik krijg de waarschuwing mee om de fiets vooral goed op slot te zetten als ik ergens stop. Niets over eventuele afwijkende verkeersregels. Mag ik op de straat fietsen of juist op de stoep? Of mag het misschien allebei. Voor ik er erg in heb fiets ik op de brede avenue. Auto's houden duidelijk rekening met mijn aanwezigheid. Het zal wel zo horen. Bij de Rambla boulevard ligt een kilometers lange promenade. Een brede strook langs de rivier voor wandelaars, hardlopers en fietsers. Het is prachtig weer en zondag. Hele families trekken er op uit om hier te ontspannen. Sommigen zijn aan het zonnen, anderen staan te vissen of wagen zich in het water. Ik passeer op mijn fiets parken en witte stranden. Overal is het druk. Wanneer ik aan een voorbijganger wil vragen waar ik precies ben op de kaart, blijk ik precies iemand getroffen te hebben die perfect Engels spreekt, maar geen kaart kan lezen. Zijn vrouw helpt in het Spaans. Parque Batlle, mijn volgende bestemming, kan 's avonds een minder veilige locatie zijn, waarschuwt de man. Zijn vrouw nuanceert dat dit vooral vroeger was. Toch waarschuwen ze me alert te blijven. De weg naar het park loopt gestaag omhoog. In het park ligt het Estadio Centenario voetbalstadion. De plek waar Uruguay in 1930 wereldkampioen voetbal werd. Ik fiets verder richting Tres Cruces. Ik passeer het busstation waar ik gisteren was. In de stad merk ik pas goed hoe warm het is. Langs de kust stond nog een briesje. De thermometer bij het busstation geeft 28 graden aan. Als laatste stop doe ik het Palacio Legislativo aan. Dit 18de-eeuwse paleis ligt midden op een brede rotonde. Om bij het gebouw te komen steek ik de vier rijbanen over tussen de auto's door.

Uruguay - Met de fiets over de Rambla boulevard

Heel druk is het gelukkig niet. In het paleis zetelt het Uruguayaanse parlement. Via de Avenue Lavalléja kom ik weer in het centrum. Ik parkeer mijn fiets voor het theater. Het loket voor de kaartverkoop is inmiddels open. Ik koop een kaartje op het tweede balkon voor de voorstelling 'Madre Coraje'. Tijd voor een biertje. Op een terras op de Plaza de Constitutión raak ik in gesprek met Allen, een Australische motorrijder. Hij is onderweg van Ushuaïa naar Alaska. Hij heeft direct mijn aandacht. Allen is eerste toerist die ik in Uruguay ontmoet. Terwijl je normaliter overal ter wereld landgenoten tegen komt, heb ik in Uruguay nog geen Nederlands gehoord. Terug op mijn hotelkamer zoek ik op het internet informatie over het toneelstuk. Uit een Nederlandse beschrijving begrijp ik dat het over een moeder gaat die haar drie kinderen één voor één verliest tijdens de Fins - Poolse oorlog. Om kwart voor zes ben ik weer bij het theater. Ik word netjes naar mijn stoel gebracht. Naast mij komt een oudere mevrouw zitten. Zij spreekt geen Engels, maar blijft wel enthousiast in het Spaans doorpraten. Ik begrijp maar af en toe een paar woorden van het gesprek. In de zaal zie ik vooral ouderen. Als de mevrouw naast mij met handgebaren uitlegt dat zij tachtig jaar is en iedereen boven de zestig gratis naar binnen mag, begrijp ik de gemiddelde leeftijd. Ik concludeer dat maar weinig mensen betaald hebben voor hun kaartje. Door mijn voorbereidingen herken ik wie welke rol speelt op het podium en begrijp ik de strekking van iedere scène. Van de conversaties kan ik niets maken. Ik gebruik de tijd om het prachtige theater vanuit mijn zitplaats te bekijken. De mevrouw aan de andere kant van mij heeft ook moeite het stuk te volgen. Zij valt in slaap met een licht gesnurk. Terug in het hotel wil de receptionist weten hoe ik het toneelstuk vond. Ik neem gelijk afscheid van hem. Morgenochtend heeft hij geen dienst.