Brazilië > De blauwe grot

Midden in de nacht stopt er een auto voor het hotel. De radio staat luid aan. Hier moet iedereen wel van wakker worden. Ik kijk op mijn telefoon hoe laat het is. Het lijkt of de telefoon weer teruggesprongen is naar de oude Braziliaanse tijd. Is het nu half drie of half vier? Staat de wekker dan wel op de goede tijd? Ruim twee uur later word ik opnieuw gewekt, dit keer door de wekker. Het is zes uur (en de juiste zes uur). Dourados is alleen een doorreisplaats. Ik reis na het ontbijt verder naar Bonito. Dit is nog zo'n vier uur rijden. Ook vandaag is het bewolkt en valt er af en toe lichte regen. Naar het schijnt is het de afgelopen drie maanden extreem droog geweest in Brazilië. Dit is de eerste regen die valt sinds maanden. Dat deze regen nu precies tijdens mijn reis moet vallen. Hopelijk is het vanmiddag beter weer als ik de blauwe grot ga bezoeken. Door het zonlicht kleurt het water felblauw. Op weg naar Bonito houden we nog even stil bij een restaurant voor een sanitaire stop. Om half twaalf rijdt de bus Bonito binnen. Gek genoeg vond ik deze korte reis van vandaag vervelender dan de lange reisdag van gisteren. Misschien komt het omdat ik vannacht niet zo goed geslapen heb. Ik wandel Bonito in om geld te pinnen en iets te eten. Het kilo buffet is een goede optie. Ik schep wat salade en vlees op en laat mijn bord wegen. In ben weer op tijd terug bij het hotel voor de middagexcursie naar de blauwe grot. Een kleinere bus komt voorrijden. We passen precies in de bus. In zo'n vijftig minuten rijden we naar de Gruta do Lago Azul. De grot ligt in een natuurgebied. Men probeert de grot zo goed mogelijk in de natuurlijke vorm te behouden. Daarom worden maximaal groepen van vijftien personen toegelaten en maximaal driehonderd bezoekers per dag.

Brazilië - De stalactieten groeien niet alleen naar beneden, maar ook horizontaal

Wij worden verdeeld over twee groepen. Ik krijg een helm uitgereikt en ga met de eerste groep de grot in. De Braziliaanse gids weet niet zoveel raad met zijn Nederlandse gasten. Gelukkig kan Marion af en toe iets vertalen. De grot met het heldere blauwe water is pas in 1948 ontdekt en dertig jaar later opengesteld voor publiek. Recent hebben onderzoekers de diepte van het ondergrondse meer bepaald.

Brazilië - Het ondergrondse blauwe meer nabij Bonito

Het ondergrondse meer is ruim zestig meter diep. Vanaf de grotingang loopt een trap naar beneden. Ruim driehonderd treden. Bij iedere stap lijkt het meer al blauwer te kleuren. Tegen de rotswand hangen stalactieten. De meeste hangen verticaal. Sommige groeien ook horizontaal en hangen als kunstzinnige creaties aan de rots. De stalactieten groeien naar het licht toe. Helemaal onder in de grot, zie ik het blauwe water optimaal. Het water krijgt de blauwe kleur door de mineralen uit de rotswand. Het binnen schijnend daglicht doet de rest. Prachtig! In de namiddag drink ik een drankje op een terras in Bonito. De ober kijkt verbaasd als wij drie flessen bier bestellen. Drie?, vraagt hij voor de zekerheid. In Brazilië is het gebruikelijk om te delen, zoals wij gewend zijn om wijn te delen. Bij het afrekenen ontstaat consternatie over het briefje van vijftig real. In de hoek ontbreekt een stukje van het biljet, maar zo is het briefje uit de geldautomaat gekomen. De ober komt terug. Het briefje wordt geweigerd. Samen met de ober loop ik naar de kassier om aan te geven dat het briefje bij de bank vandaan komt en dat het registratienummer intact is. De kassier gaat naar de manager. In de keuken wordt het briefje hoofdschuddend bekeken. Ik wacht het oordeel niet af en loop ook de keuken in. Ik leg de manager uit dat het briefje uit de automaat is gekomen. Aarzelend wordt het briefje geaccepteerd. De ober komt nog even belangstellend vragen of het gelukt is? Ik krijg een handdruk van hem. 's Avonds doe ik rustig aan. Ik heb de afgelopen dagen al genoeg gegeten. Ik sla een maaltijd over en ga een keertje vroeg naar bed.