Brazilië > Dois Rios per mountainbike

We verblijven drie nachten op Ilha Grande. Ik heb voor vandaag besloten om een mountainbike te huren. Samen met een reisgenoot ga ik naar Dois Rios aan de oceaan kant van het eiland. Vroeger was Ilha Grande een gevangenis eiland. Tijdens het militaire regime werden politieke tegenstanders in de Penal Candido Mendes gevangenis in Dois Rios opgesloten. In 1964 veranderde de regering en werd de gevangenis niet meer gebruikt. Het eiland Ilha Grande kwam meer in trek bij toeristen en het ecotoerisme. In 1994 besloot de overheid de restanten van de gevangenis op te blazen. Waarschijnlijk wilde men voorkomen dat de gevangenis een toeristische trekpleister zou worden. Tegenwoordig kun je de ruïnes bezoeken en is er een klein museum over de gevangenis en de politieke gevangenen. De fietsverhuurder zit net achter de het kleine kerkje van Abraão. Er zijn twee typen mountainbikes. Fietsen met schijfremmen en fietsen met remblokjes. De schijfremmen zijn duurder. Ik kies voor de duurdere mountainbikes. Dat lijkt mij wel zo veilig in de bergen. De route naar de andere kant van het eiland gaat over de bergrug. Dit betekent eerst klimmen tot een hoogte van 350 meter en daarna afdalen tot Dois Rios. Direct buiten Abraão gaat de onverharde gravel-road omhoog. Ik zet mijn versnelling in de laagste stand. Terwijl ik de pedalen rond trap, komt de fiets maar langzaam tegen de berg omhoog. Ik schat het stijgingspercentage op vier tot vijf procent continu. Nergens zit een vlak stukje in de route. Al snel merk ik dat de klim pittig is. Mijn benen willen eigenlijk niet meer. Ik probeer de vlakste stukken van de weg uit te zoeken en de stenen op de weg te ontwijken. Af en toe moet ik pauze houden. Ik word tijdens een pauze ingehaald door wandelaars. Eerder heb ik hen niet gezien. Zou dit betekenen dat zij sneller de berg op klimmen, dan ik op de fiets? Wanneer ik weer op de fiets zit, rijd ik ze maar langzaam voorbij. Gelukkig zie ik voor mij de top opdoemen. Ik schakel naar het grotere blad. Ik ga wat achter op mijn zadel zitten met het gewicht naar achteren en buig de ellebogen om schokken tijdens het afdalen op te vangen. Het afdalen verloopt veel makkelijker. Toch beperk ik de snelheid. Door de stenen op de weg kan ik gemakkelijk gelanceerd worden als ik een steen verkeerd raak. Veilig kom ik Vila de Dois Rios binnen. Een bewaker wenkt. Hij staat met een lijst klaar. We moeten onze naam opschrijven. Hij vult het tijdstip van aankomst wel in, zegt hij. Waarschijnlijk houdt hij bij wie allemaal binnen komen en vertrekken. Ik rijd verder naar het strand. Het is wat bewolkt en het hele strand is praktisch verlaten. Ik rijd met mijn mountainbike het strand op. Aan het einde zie ik mensen lopen. Misschien kunnen zij een foto van ons maken. De eerste poging gaat niet zo goed.

Brazilië - Met de mountainbike op het strand van Dois Rios

De wat oudere man wandelt met zijn kleindochter. Het lijkt er op dat hij nog nooit een foto met een telefoon gemaakt heeft. Op basis van de uitleg lukt het hem om toch foto's te maken. Dat de horizon scheef staat kunnen we hem niet kwalijk nemen. Iets verder proberen we het opnieuw bij een groep jongeren. Deze foto-shoot verloopt beter. In het centrum, tegen de muur van een gevangenis, ligt een restaurantje. Een koude cola heb ik wel verdiend. In de voormalige gevangenis is een klein nietszeggend museum gevestigd. Dit blijkt niet het museum te zijn dat we zoeken. Aan het einde van de weg staat een groot wit gebouw. Dit blijkt de toegang tot de voormalige gevangenis te zijn. De bewaker wijst ons waar we de fietsen kunnen stallen. Daarna moeten we eerst onze namen in het registratieboek schrijven. Een meisje wijst ons vervolgens de expositie ruimte. In vier ruimtes staat een uiteenlopende verzameling tentoongesteld. Ondanks dat alles alleen in het Portugees is, begrijp ik dat het gaat over de politieke gevangenen. Ik zie houtsnijwerk dat ze maakten tijdens hun gevangenschap. Op foto's zie ik hoe de gevangenis er uit gezien moet hebben. De doelstelling van de zaal waar een plastic robot staat van frisdrank flessen ontgaat mij. Buiten bekijk ik de restanten van de gebouwen. De betonnen resten vertellen de geschiedenis van de gevangenis. De muur met inscripties en de wachttorens zijn nog in tact. Ik pak mijn fiets weer en maak mij op voor de terugtocht. De bewaker bij de ingang van het dorp is nergens meer te bekennen. Waarschijnlijk is het belangrijk om iedere bezoeker te registreren bij binnenkomst en vertrek, maar niet tijdens de lunchpauze. Even overwegen we om zelf een briefje achter te laten, maar doen dit toch niet. We hebben nog een flinke tocht voor de boeg. Direct buiten Dios Rios stijgt de weg. Ik heb mij voorgenomen om zo lang mogelijk door te fietsen. Van dit voornemen komt niet veel terecht. Al na een paar honderd meter sta ik stil op de fiets. Ik moet wel afstappen. Ik voel mijzelf leeg. Ik wandel verder. Misschien gaat dit wel sneller. Op de minder steile stukjes rijd ik af een toe een klein stukje op de fiets, maar het merendeel van de klim leg ik te voet af. Ik heb niet de indruk dat deze helling steiler is dan vanochtend. Het lukt mij gewoon niet om de pedalen rond te krijgen. Met een combinatie van lopen en wat fietsen kom ik weer boven op de top. Ik heb er maar vijf minuten langer over gedaan dan vanochtend. Die vijf minuten haal ik in tijdens de afdaling. Ik daal wat harder de berg af. Ik blijf alert op stenen en uitstekende rotsen. Veilig en zonder valpartijen kom ik iets voor tweeën het dorpje Abraão weer binnen rijden. Ik lever de fiets in bij de verhuurder. In het Portugees wil hij weten of het gelukt is. Met wat handen en voeten leg ik uit dat we tot de gevangenis gekomen zijn. Het stukje strand laat ik achterwege, want ik had niet de indruk dat het zand goed was voor de ketting en de versnellingen. Misschien verliep daarom mijn terugweg wel zwaarder. Ik krijg een ferme handdruk van hem. Achter hem staat zijn dochtertje van hooguit twee jaar. Trots toont hij zijn 'Alice'. Bij het zwembad van het hotel doen alle reisgenoten verslag van hun activiteiten vandaag. De waterval, Lopes Mendes of gewoon lekker niets. Deze dagen waren een goede voorbereiding voor Rio. Morgen reis ik naar Rio de Janeiro. Ik kijk er naar uit.

Brazilië - Een gezellig restaurant in Isla Grande