Brazilië > De Saco Bravo Waterval

Om zes uur word ik wakker van de wekker. Ik heb als een blok geslapen. Er zaten wel enkele muggen in de kamer. Hopelijk heeft de deet zijn werk gedaan. Ik trek mijn kleding weer aan. Alles voelt klam aan. Door de hoge luchtvochtigheid droogt niets. Waarschijnlijk droogt het beter door het gewoon te dragen. In één van de huisjes staat het ontbijt gereed. Geroosterde broodjes, roerei en veel fruit. Vooral de verse ananas is voortreffelijk. Om kwart over zeven ga ik weer op pad voor de tweede wandeldag. De groep is uitgedund van vijftien reisgenoten gisteren naar nog acht enthousiastelingen vandaag. De overigen blijven in Punta Negro. Op dit vroege tijdstip is het nog niet zo warm. Direct buiten het dorp begint de beklimming van de eerste berg. “The killer Mountain”, benadrukt Philippe. De berg heeft een behoorlijk stijgingspercentage. De top is 250 meter hoog. De ondergrond is nog vochtig van de ochtenddauw. Ik kijk benauwd naar sommige steile en glibberige stukken. Hier moet ik vanmiddag ook weer af. Ik besluit dit probleem voor later te houden. In een rustig tempo loop ik omhoog. Af en toe wacht Philippe tot de groep weer compleet is. Na vijftig minuten ben ik op de top. Ik zet de afdaling in van de eerste berg. De tweede berg is iets makkelijker, voorspelt Philippe. Aan het einde van de tweede afdaling ligt de Saco Bravo waterval. Voorzichtig daal ik af. Soms moet ik van rots naar rots of glij ik een stukje over modderige aarde. Ik merk dat ik mijn rechterknie zwaar belast.

Brazilië - De route naar de waterval op de tweede dag

Ik probeer de natuurlijke treden niet iedere keer met dezelfde voet in te zetten. Toch ben ik blij als ik in het dal ben en begin aan de tweede beklimming van de dag. Na tweeënhalf uur kom ik aan bij de waterval. Vanaf het pad zie ik de waterval al stromen. Het laatste stukje blijkt het meest uitdagende stuk van de route. Via grote rotsblokken moet ik afdalen tot de waterpoel. Philippe geeft aanwijzingen hoe ik van steen tot steen moet stappen. In de laatste kloof staat een boomstam. Hierin zijn inkervingen gemaakt om mijn voeten in te zetten. Ook hangt er een touw om mij aan te laten zakken. Ik ben op het plateau bij de waterval. Links van mij klotst het zeewater met fors geweld tegen de rotsen. Rechts van mij ligt een natuurlijke poel waarin de waterval in uit komt. Ik neem een verkoelende duik in het water. Philippe snijdt ondertussen fruit voor de lunch. Wat een ontzettend mooie plek om te verblijven. Dit was alle inspanning zeker waard. Het nadeel is natuurlijk nog wel dat ik dezelfde weg ook weer terug moet lopen. Na een half uurtje bij de waterval geweest te zijn, klim ik weer tegen de rotsen. Enkele Brazilianen, die net aankomen, geven een handje om op de rotsen te komen.

Brazilië - Het eindpunt van de trekking de Saco Bravo waterval

Ik begin weer aan de weg terug met de eerste beklimming. Het is warmer en het voelt zwaarder. De luchtvochtigheid in het bos maakt de tocht zwaar. Veel zwaarder dan ik verwacht had. Langzaam klim ik omhoog en langzaam daal ik weer af. Philippe heeft een stok voor mij gevonden in het bos. Ik gebruik de stok bij het afdalen. Hiermee kan ik mijn knie wat ontlasten. Tegen half twee ben ik weer terug in Punta Negro. Iets later dan Philippe vooraf voorspeld had. Snel gaan we naar het strand. Ik reken de biertjes af van gisterenavond en stap in één van de klaar liggende speedboten. In twintig minuten brengen zij mij terug, waar ik gisteren drie uur over gelopen heb. Het uitzicht vanaf het water is mooi. Philippe is zichtbaar nerveus of we de bus gaan halen. De bus gaat maar eens per uur. Hij wil graag de bus halen om op tijd terug te zijn in Paraty. Philippe heeft verteld over een bijzonder natuurverschijnsel in het stadje. Door de volle maan en het springtij, staat het water bij vloed erg hoog. De laag gelegen straten van het oude centrum van Paraty lopen bij vloed onder water. Een bijzonder fenomeen. Wanneer ik bij de bushalte aankom, blijkt de bus nog te moeten komen.

Brazilië - De Santa Rita kerk in Paraty

Al na twee minuten komt de stadsbus aanrijden. Via dezelfde route als gisterochtend rijd ik terug naar Paraty. Terug in de stad neemt Philippe ons direct mee naar de oude stad. De vloed is rond drie uur op de maximale hoogte en het is nu al half vier geweest. Met flinke passen lopen we naar het historische centrum. Hoewel het water zich al aan het terugtrekken is, zie ik nog verschillende straten onder water staan. De historische huizen weerspiegelen prachtig in het zeewater. Ook bij de oude Capela de Santa Rita reikt het oceaanwater tot vlak voor de kerkdeur. Ik wandel door het stadje om de sfeer op te snuiven. Het is druk op straat met vooral toeristen. Ik passeer de brug naar het noordelijke deel en het fort. Jongens springen van de brug in het water. De weg naar het fort loopt flink omhoog. Ook is het hier veel stiller op straat. Ik besluit dat ik wel genoeg gewandeld heb vandaag. Ik keer terug naar het centrum en strijk neer bij één van de cafés. De terrassen buiten liggen nog in de felle zon. Ik ga binnen zitten. Bij het afrekenen staat er naast de service ook negen real extra op de rekening per persoon. Dat is voor de live muziek, legt de serveerster uit. Wat vreemd dat een biertje van twaalf Real, bijna verdubbeld door alle toeslagen. Of we dan misschien voor één persoon geld voor de muziek willen betalen? We hebben een leuke dag gehad, en betalen het gevraagde bedrag.