Reisavonturen Ghana

Home > Ghana > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 21

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Ghana > De Kakum hangbruggen

Dag 21 - Woensdag 4 november 2026

Het Kakum National Park staat vandaag op het programma. Gisteren vertelde George, onze gids, dat het vier uur rijden was. Ik nam aan dat hij bedoelde dat het twee uur heen en twee uur terug zou zijn. Dat bleek niet het geval. Vanwege de flinke afstand vertrekken we al om zeven uur bij het hotel.Enkele reizigers hebben ervoor gekozen deze excursie over te slaan. Sommigen omdat ze het park tijdens een eerder bezoek al hebben bezocht, anderen omdat ze zich niet zo lekker voelen.De lange reistijd wordt overigens niet alleen veroorzaakt door de afstand. Het ligt vooral aan de kwaliteit van de weg en de drukte onderweg. Men is bezig met de ontwikkeling van een doorgaande wegverbinding vanuit Nigeria, via Benin, Togo en Ghana naar Ivoorkust. Met een goede verbinding kunnen goederen sneller tussen de landen worden vervoerd. Dit is echter een project van vele jaren. Het heeft wel tot gevolg dat er net buiten Accra veel wegwerkzaamheden zijn.Bij een benzinestation koop ik wat cola en een Snicker voor onderweg. George vertelt tijdens de rit over de gebruiken in Ghana. Er ontstaat enige hilariteit wanneer hij vertelt dat de meeste Ghanezen christelijk zijn, maar dat getrouwde mannen er soms een sidechick op na houden. Andersom is het niet toegestaan dat een vrouw een toyboy heeft. Vooral de term sidechick blijft hangen.Het is druk onderweg en in verschillende dorpjes loopt het verkeer vast bij de lokale marktjes. Hierdoor schuift ook onze aankomsttijd steeds verder op. Pas tegen twaalf uur arriveren we bij het Kakum National Park. Dit park ligt midden in het tropische regenwoud van Ghana.Ik volg de lokale gids het park in. Hij benadrukt dat we rustig moeten lopen en als groep bij elkaar moeten blijven. Wanneer de klim over de trappen begint, valt de groep al snel uiteen. Niet eens zozeer onze eigen groep, maar vooral de Ghanese vrouwen hebben moeite om het tempo bij te houden.Na ongeveer twintig minuten klimmen arriveren we bij het parcours met de beroemde canopy walkways: een serie hangbruggen tussen de boomtoppen. De bruggen zijn in de jaren tachtig van de vorige eeuw aangelegd. Er zijn twee mogelijkheden: de lange route over zeven hangbruggen of de korte route over twee bruggen.Wanneer ik op de eerste brug stap, wiebelt deze behoorlijk. Ik vind dat juist wel leuk en probeer zonder mijn handen te gebruiken naar de overkant te lopen. Dat lukt niet overal. Andere reisgenoten vinden het gewiebel een stuk minder aangenaam. Ik wacht bij de bruggen tot ook zij de overkant hebben bereikt.De bruggen bestaan uit twee staalkabels, waartussen een loopplank van touwen is bevestigd. Onder de plank bevindt zich een soort ladderconstructie. Aan weerszijden zijn veiligheidsnetten aangebracht, zodat niemand naar beneden kan vallen. Het uitzicht over de boomtoppen van het regenwoud is prachtig.Onderweg raak ik in gesprek met een paar Britten, een Duits meisje en twee Portugese dames. Zonder problemen leg ik de volledige route van zeven bruggen af.Wanneer ik terugloop naar het parkeerterrein, voel ik muggen rond mijn benen. Ik heb insectenspray gebruikt, maar waarschijnlijk niet voldoende. Ook voel ik steken bij mijn enkels. Ik blijk enkele mieren te hebben opgepikt die behoorlijk venijnig kunnen bijten. Bij het eindpunt trek ik mijn schoenen uit om de half geplette mieren uit mijn sokken te halen.Enkele kinderen van een Ghanese schoolklas, die de tocht ook hebben gemaakt, willen weten waar ik vandaan kom en hoe ik heet. Ook vragen ze of ze een foto mogen maken. Al snel staan er tientallen kinderen om me heen.De planning loopt vandaag niet helemaal volgens schema. Het is al bijna drie uur wanneer we richting het lunchrestaurant in Cape Coast vertrekken. Omdat we laat terug zullen zijn, is eerder al besloten om uitgebreid te lunchen in plaats van 's avonds nog te dineren. Even na half vier arriveren we bij het restaurant. Ik heb beef stroganoff met patat besteld. Daarmee kan ik de avond wel doorkomen.In Cape Coast ligt ook het gelijknamige fort, het Cape Coast Castle, dat in 1653 door de Zweden werd gebouwd. In het fort werden tot slaaf gemaakte mensen opgesloten voordat zij over de oceaan naar Amerika werden vervoerd. Het fort kwam later achtereenvolgens in handen van de Denen, de Nederlanders en uiteindelijk de Britten.Nanako, onze gids in het fort, leidt ons naar de binnenplaats. Hij benadrukt dat hier de geschiedenis wordt verteld. Niet om mensen van vandaag ergens op aan te kijken, maar om ervoor te zorgen dat dit nooit meer gebeurt.Nanako neemt ons mee naar de kelders onder het fort, waar honderden mensen onder erbarmelijke omstandigheden werden vastgehouden, met nauwelijks daglicht en weinig ruimte. Hij vertelt dat vooral de Britten de slavenhandel op grote schaal hebben uitgebreid. De Europeanen waren niet altijd zelf actief in de binnenlanden op zoek naar mensen die tot slaaf gemaakt konden worden. Vaak werden zij door lokale machthebbers en handelaren gevangengenomen en vervolgens aan Europese handelaren verkocht. Nanako noemt daarbij onder meer het Ashanti-koninkrijk. Iets vergelijkbaars had ik eerder gezien bij het koninkrijk Dahomey, met Abomey als hoofdstad, in het huidige Benin.Nanako eindigt de rondleiding bij de Door of No Return. De gevangengenomen mensen werden via een tunnel naar deze deur gebracht, die uitkwam op het strand. Wanneer ik door de deur naar buiten loop, zie ik de kleurrijke vissersboten op het strand van Cape Coast. Een indrukwekkend contrast met de geschiedenis die zich hier heeft afgespeeld.Het is bijna zes uur wanneer we weer bij de bus zijn. De zon zakt al aan de horizon. In het donker beginnen we aan de terugrit naar Accra. Naar verwachting zal die ongeveer vier uur duren, afhankelijk van het verkeer.Bright, onze chauffeur, rijdt flink door. Toch maakt hij een veilige indruk en anticipeert hij goed op het andere verkeer. Ik weet alleen niet of dat andere verkeer ook zo goed op hem anticipeert. Voor de zekerheid doe ik mijn gordel om. Mocht er iets gebeuren, dan stuiter ik in ieder geval niet door de bus.Bij de wegwerkzaamheden lijkt de chaos nog groter dan vanmorgen. Er wordt zowel over de omleidingsroute als over het weggedeelte waar gewerkt wordt gereden. In het donker is het bovendien lastig te zien waar de weg verder loopt. Het verbaast me dat het iedere keer goed gaat. Ik heb onderweg nog geen enkel ongeval gezien.Bij de politiecontroles doet Bright even het licht in de bus aan. De agenten kunnen dan zien dat hij toeristen vervoert en vervolgens mogen we doorrijden. Doordat het licht regelmatig aangaat, valt ook goed op hoeveel politiecontroles er onderweg zijn.Net iets na half tien bereiken we veilig het hotel in Accra. Ik ben behoorlijk moe van deze lange dag en ga snel slapen.