
Home > Guinee > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 14
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Bij het ontbijtbuffet moet ik een beetje zoeken naar beleg waar ik trek in heb. Of liever gezegd: behalve jam is er niet zoveel. Ik bestel een omelet en neem wat yoghurt. Er blijkt ook een schaaltje Nutella te staan. Niet mijn favoriet, maar goed genoeg om een stukje stokbrood wat smaakvoller te maken. Helaas is er geen recept om de koffie te verbeteren. Ik laat die dus maar staan. Bij het afrekenen van de drankjes van gisteravond worden drie biertjes gerekend in plaats van twee. Dit wordt gelukkig snel aangepast. We rijden met de bus van Saly richting de luchthaven. Onderweg passeren we het Bandia Safari Park. In samenwerking met Zuid-Afrika zijn hier allerlei dieren geïntroduceerd, zoals zebra’s, giraffen en antilopen. Doordat er in dit park geen wilde roofdieren zoals leeuwen of luipaarden rondlopen, kunnen de populaties van de andere dieren zich uitbreiden. Bij de ingang moeten we wachten tot er weer safariwagens beschikbaar zijn. Dat duurt best lang. Waarschijnlijk zijn de eerste groepen pas om acht uur vertrokken, toen het park openging. Even na tien uur komen er drie wagens voorrijden. De wagens hebben banken die trapsgewijs naar achteren oplopen. Hierdoor heeft iedereen goed uitzicht op de natuur. Aan de rand van het park bevinden zich hyena’s. Deze roofdieren worden niet vrij in het park gelaten, omdat ze anders de andere dieren zouden verslinden. Het is lastig om een goede foto te maken. De hyena’s liggen achter de bomen in de schaduw. Zodra we het park binnenrijden, zien we een groepje gazellen. Verderop liggen buffels onder de bomen te rusten. Door de recente regenperiode hebben alle bomen volop bladeren. Hierdoor kunnen de dieren zich goed verschuilen. Tussen de bomen door zie ik enkele zebra’s staan. Het lukt me niet om tussen de takken door een scherpe foto te maken. Veel tijd krijg ik daar ook niet voor, want de chauffeur rijdt alweer snel verder. Bij de giraffen lukt het beter. Ze zien in ons duidelijk geen gevaar en blijven pal naast de weg staan. Zelfs de jonge giraffen blijven staan totdat we heel dichtbij komen. In het park bevinden zich twee neushoorns: een mannetje en een vrouwtje. Toch zijn er al twintig jaar geen jongen geboren. De chauffeurs weten waar de neushoorns zich ophouden, want iedere wagen staat klaar om een goed plaatje te schieten. Na ongeveer anderhalf uur zijn we weer terug bij de ingang. In de vijver naast het restaurant bevinden zich krokodillen. Tientallen liggen op de kant te rusten. Deze lijken me niet bedoeld om te aaien of om hun staart eens op te tillen! Ik bestel een cola bij de bar. Na het middaguur rijden we naar de luchthaven van Senegal. Hier nemen we afscheid van gids Tamba en chauffeur Lincy. Bij het inchecken worden mijn paspoort, boardingpass en visum gecontroleerd. Dit visum is vorige week door de Senegalese agent geregeld. Van mijn oorspronkelijke online aanvraag heb ik nog steeds niets vernomen. De status is nog altijd: ingediend. Vreemd eigenlijk. Ik passeer de douane en de handbagagecontrole. Bij de gate bestel ik een broodje en eet ik een appel die ik vanmorgen bij het ontbijt heb meegenomen. Om half vier vertrekt vlucht H209 richting Conakry, de hoofdstad van Guinee. Na iets minder dan anderhalf uur landen we. Hoewel ik al een e-visum heb, moet ik toch in de rij gaan staan om een visumsticker in mijn paspoort te krijgen. Er staan naar schatting zo’n twintig mensen voor me, maar de visumprocedure duurt ongeveer vijf minuten per persoon. Na een halfuurtje ben ik aan de beurt. Mijn online visum wordt gescand en er wordt een foto gemaakt. Vervolgens wordt het visum geprint en in mijn paspoort geplakt. Bij de douane krijg ik daarna mijn inreisstempel. Het duurt even voordat iedereen door de douane is. Alleen onze reistassen liggen nog op de bagageband. Snel pak ik mijn tas.Voor het luchthavengebouw ontmoeten we Paneky, de lokale gids in Guinee. De bagage wordt in een wagen geladen en wij stappen in de bus. Het is spitsuur in Conakry. Het verkeer staat behoorlijk vast. Om de file op de tegenoverliggende rijbaan te ontwijken, rijden sommige auto’s en brommers over onze weghelft. Gewoon spookrijden dus! Ook op de rotondes lijkt niemand elkaar een centimeter ruimte te gunnen. Een politieagent die het verkeer moet regelen, helpt een vrouw naar de overkant. Een busje toetert omdat het allemaal te lang duurt. Boos gaat de agent voor het busje staan. De chauffeur geeft gewoon gas. De agent kan nog net wegspringen. Verbaasd en boos kijkt hij de auto na. Langs de kant van de weg is veel bedrijvigheid. Maar er staan ook krotten waarin mensen wonen. Op het eerste gezicht lijkt er een groot contrast tussen rijk en arm te bestaan. Dat verschil wordt nog duidelijker wanneer we bij het luxe Noom Hotel arriveren. De uitgifte van de kamersleutels verloopt uiterst traag. Iedereen moet een formulier ondertekenen. Met moeite lukt het de medewerkers om het juiste formulier bij het juiste paspoort te vinden. Gelukkig wordt de stapel formulieren steeds kleiner. Ik ben als een-na-laatste aan de beurt. Door dit trage proces is het inmiddels bijna tijd om te verzamelen voor het diner. Snel kleed ik me om en meld ik me weer in de lobby. Met de bus rijden we naar restaurant Le Special. Ik heb een mixed grill besteld. Als voorgerecht zijn er springrolls en Caesarsalade. Het eten smaakt wel, maar is ook niet bijzonder. Met enkele reisgenoten loop ik terug naar het hotel. In het donker is het goed opletten op de oneffenheden in de stoep. Een paar keer wordt er om geld gevraagd, maar dat heb ik nog niet. Andere mensen zeggen juist vriendelijk bonsoir. Terug in het hotel wissel ik twintig euro om in Guinese francs. Ik krijg 190.000 francs. Dat betekent dat ik nog maar 110 euro nodig heb om miljonair te worden! Dat doe ik toch maar niet, want we zijn maar twee nachten in Guinee. Overmorgen reizen we door naar Sierra Leone.