Reisavonturen Sierra Leone

Home > Sierra Leone > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 16

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Sierra Leone > Over de grens naar Sierra Leone

Dag 16 - Vrijdag 30 oktober 2026

Vandaag verlaat ik Guinee en reis ik verder naar Sierra Leone. Deze reis zal een groot deel van de dag in beslag nemen. Daardoor hebben we geen tijd voor een uitgebreide lunch. In plaats van onderweg eten te kopen bij een supermarkt, neem ik gewoon wat extra bij het ontbijt. Er is genoeg lekkers om uit te kiezen. Om negen uur verlaten we Conakry. Het verkeer richting de stad staat praktisch vast. De politieagenten die op de kruispunten het verkeer moeten regelen, kijken er zelf ook een beetje hulpeloos bij. Gelukkig verlaten wij het schiereiland. Zodra we de stad uit zijn, rijdt het verkeer een stuk beter door. Konate vertelt dat Conakry een smalle stad is, maar wel tot 36 kilometer landinwaarts doorloopt. Recent zijn er nog districten buiten dit gebied aan Conakry toegevoegd. Het is ongeveer drie uur rijden naar de grens met Sierra Leone. Onderweg passeren we verschillende dorpjes. Overal wordt wel iets langs de kant van de weg verkocht. Het lijkt één lange aaneenschakeling van bebouwing. Veel huizen zijn nog in aanbouw, maar aan sommige wordt al langere tijd niet meer gewerkt. Ik vermoed dat de bouw pas verdergaat wanneer er weer geld beschikbaar is. Hopelijk zijn de onafgebouwde huizen, waarvan veel nog geen dak hebben, tegen die tijd niet te veel aangetast door weersomstandigheden of begroeiing. Rond het middaguur arriveren we bij de grens. Hier nemen we afscheid van onze gids en chauffeur. Aan de andere kant staat een nieuwe bus klaar. Vlak voor de grens maken we nog een groepsfoto. De douanier heeft moeite om mijn registratie in de computer te vinden. Waarschijnlijk komt dit door de spaties in mijn naam. Uiteindelijk lukt het hem door mijn paspoortnummer in te voeren. Ik loop met mijn bagage een stukje verder naar de douane van Sierra Leone. Er lopen overal mensen rond en iedereen wijst me naar de volgende stap. In een hokje moet ik mijn gezondheidsverklaring laten zien. Die heb ik gisteravond online ingevuld. De verklaring moet vooral aantonen dat ik tegen gele koorts ben gevaccineerd. De QR-code die ik heb ontvangen, wordt niet gescand, maar gefotografeerd. Ik vind het allemaal best. Ondertussen trekt iemand aan mijn grote reistas. Het blijkt Alex te zijn, onze nieuwe gids uit Sierra Leone. Hij neemt mijn hoofdbagage mee. Bij de douane van Sierra Leone worden mijn gegevens in de computer ingevoerd en wordt er een foto gemaakt. Een stempel krijg ik nog niet. Daarvoor moet ik naar de ruimte achter de douanebalies. Omdat er reisgenoten voor mij zijn, krijg ik een stoel aangeboden. Ik bevind me in een ruimte waar links douaniers de binnenkomende reizigers registreren en rechts de uitgaande reizigers afhandelen. Ik schat dat de kamer hooguit tien bij tien meter groot is. Ondertussen loopt er ook een vrouw met een klein kind rond, staat de televisie aan en wordt er volop gepraat.Hoe kun je in zo’n chaos serieus je werk doen? Wanneer ik aan de beurt ben, mag ik een zijkamertje in. Daar wordt een stempel in mijn paspoort gezet. Dat is mijn visum. Een tweede persoon zoekt mijn registratie op in de computer en vult de visumgegevens in. Voor ik het goed en wel besef, sta ik in Sierra Leone! Een jongen pakt mijn bagage aan en laadt die in een terreinwagen. Voor ons staat een bus klaar. Maar ik wil ook nog even naar het toilet. Een man wijst me in het douanekantoor de weg. Ik passeer enkele kantoorruimtes en kom uiteindelijk bij het toilet terecht.Wanneer iedereen klaar is, heet Alex ons welkom. De voertaal in Sierra Leone is weliswaar Engels, maar ik moet erg wennen aan zijn accent. Vooral in een rijdende bus is hij lastig te volgen. Alex vertelt dat Sierra Leone in 1961 onafhankelijk werd van de Britten. Het land telt ruim acht miljoen inwoners, van wie ongeveer twee miljoen in Freetown wonen. De hoofdstad werd gesticht door vrijgelaten slaven. Zodra we het land binnenrijden, valt me op dat er veel minder bebouwing langs de weg staat. We passeren lange stukken groen landschap. Ook vind ik de huizen van een veel betere kwaliteit. Veel woningen zijn afgewerkt met tegels of een verflaag. Wat een verschil met Guinee! Ook de weg is prima en de chauffeur kan redelijk goed doorrijden.Wel zijn er veel politiecontroles. Daarbij wordt een touw over de weg gespannen. Onze bus komt luid toeterend aangereden, waarna het touw snel wordt neergelaten. Hier geldt waarschijnlijk een voorkeursbehandeling voor toeristen. Slechts één keer wil een beambte weten waar we vandaan komen. Dat lijkt eerder uit nieuwsgierigheid te zijn. Wat beide landen op verkeersgebied wel gemeen hebben, is dat vrachtwagens hoofdzakelijk op de linkerrijstrook rijden. Waarschijnlijk komt dat doordat auto's soms spontaan op de rechterrijstrook stoppen om te laden of te lossen. Het inhalen van vrachtwagens gebeurt daardoor aan de rechterkant. Naarmate we Freetown naderen, neemt de bebouwing langs de weg toe. De hoofdstad ligt op een bergachtig schiereiland. Door de bergen zijn er maar beperkt doorgaande wegen en die slingeren door het landschap. Het is spitsuur en druk op straat. Onze chauffeur toetert er flink op los. Als iemand er maar aan denkt om voor de bus te komen, klinkt er een luide toeter. Dat gebeurt ook wanneer de auto voor ons in zijn ogen niet snel genoeg doorrijdt. Toch lijkt het overige verkeer inmiddels murw te zijn van al dat getoeter. Eigenlijk zie je niemand meer reageren op het geluid. Waarschijnlijk klinkt dit de hele dag door. Vanaf het begin van Freetown is het nog ruim een uur rijden naar ons hotel, bij de Aberdeen Creek. Het hotel ligt aan de uiterste punt van de hoofdstad. Vanaf de heuvels heb ik uitzicht op de lagergelegen delen van Freetown. Morgen maken we hier een stadstour. Om kwart over vijf arriveren we bij het Home Suites Boutique Hotel. De kamersleutels worden snel uitgereikt. We dineren vanavond in het hotel. Dat is wel zo gemakkelijk na zo’n flinke reisdag. Ik kies voor Grilled Lamb Ribs. Doordat ik de lunch heb overgeslagen, heb ik inmiddels behoorlijk trek gekregen. Ik bestel er een lokaal biertje bij: Star, uit Sierra Leone. Een prima afsluiting van een lange reisdag, waarop ik weer een land aan mijn lijstje kan toevoegen!