Reisavonturen Senegal

Home > Senegal > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 13

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Senegal > Het schelpeneiland Fadiouth

Dag 13 - Dinsdag 27 oktober 2026

Vannacht viel de stroom enkele keren uit. De televisie, de airco en het koffieapparaat gaven een piepje toen ze opnieuw opstartten. Ook licht mijn telefoon op wanneer de stroom uitvalt en weer terugkomt. Voor de airco maakt het niet zoveel uit. Echt koelen doet die toch niet. Het is warm op de kamer en het ruikt er een beetje muf. Alsof iemand hier eerder heeft gerookt, maar het kan ook aan een vuile airco liggen.Om kwart over drie gaat de wekker. Pfff, wat vroeg! Ik neem een douche. Het voelt ook wel weer lekker om een warme douche te hebben na de koude douches op de eilanden. Wanneer ik in de lobby kom, blijk ik de laatste te zijn. Bij de receptie moet ik mijn bier nog afrekenen. Dat heb ik gisteren al gedaan. Daarna krijg ik een rekening voor de was. Ook die is niet van mij, want ik heb helemaal geen was ingeleverd.In een kwartiertje rijden we naar de luchthaven. Het inchecken verloopt soepel. Ook ben ik snel door de douane. Dat betekent dat we nog anderhalf uur moeten wachten tot onze vlucht om half zeven vertrekt. Ondertussen eet ik het broodje met ei dat het hotel heeft meegegeven. Precies op tijd vertrekt vlucht KP53 van ASKY. Ik ben nog niet helemaal wakker en dommel zelfs even in. De stewardessen hebben maar weinig tijd om alle passagiers van een drankje te voorzien, want de landing wordt alweer ingezet. Veertig minuten na het opstijgen landen we op de internationale luchthaven van Senegal. Ik krijg een nieuw stempeltje in mijn paspoort. Voor het luchthavengebouw staat Tampa, de gids, ons op te wachten, samen met Lincy, de chauffeur die ons eerder ook heeft gereden. Vanaf de luchthaven rijden we zuidwaarts, richting Saly. In deze plaats zullen we vanavond ook overnachten. Bij een bakkertje bestel ik een croissant en een café au lait. We rijden verder naar de kustplaats Joal. Joal vormt samen met Fadiouth een tweelingstad. Fadiouth is een bijzonder eilanddorp aan de Senegalese kust dat grotendeels uit schelpen bestaat. Een houten brug van ongeveer 520 meter lang verbindt Joal op het vasteland met het eiland. De lokale gids gaat ons voor over de brug. Hij stelt zichzelf voor als Paul, maar eigenlijk heet hij Malik. Hij vertelt dat er eeuwenlang oesterschelpen op deze plek zijn verzameld, waardoor het schelpeneiland is ontstaan. Tegenwoordig wonen er duizenden mensen op dit bijzondere eiland. Zodra we over de brug zijn, hoor ik de schelpen onder mijn voeten knisperen. Paul legt uit dat de schelpen door de zon wit worden. In ieder straatje zie ik schelpen liggen. Sommige huizen zijn gebouwd met stenen waarin schelpen zijn verwerkt. Tot nu toe heb ik tijdens onze reis niet zoveel toeristen gezien, maar hier loopt de ene gids na de andere met toeristen rond. De inwoners van het eiland zijn daar minder van gediend. Ze willen vooral niet op de foto.Midden op het eiland staat de kerk, een modern ogend gebouw. Paul vertelt dat er tijdens de zondagsmis muziek wordt gemaakt, gezongen en gedanst. Ik kan me daar levendig iets bij voorstellen wanneer ik de ronde kerk bekijk. Het dorpsplein ligt rond een grote baobabboom. Het is bijzonder dat er op een schelpeneiland ook bomen groeien. Via een tweede brug komen we op het eiland waar de begraafplaats ligt. Hoewel dit eiland niet kunstmatig is ontstaan, liggen ook hier overal schelpen. Vanaf het grote kruis in het midden hebben we een mooi uitzicht over het eiland. Op deze begraafplaats liggen zowel christenen als moslims begraven. Dat illustreert de manier waarop mensen met verschillende geloofsovertuigingen in Fadiouth naast elkaar leven. Vanaf de begraafplaats stappen we in een pirogue, een houten kano. De schipper duwt de boot met een lange stok over het water terug naar het vasteland. Leuk om mee te maken. En goed dat de lokale bewoners op deze manier ook iets kunnen verdienen aan het toerisme. Wel is het bijzonder dat normaliter de toeristen een reddingsvest moeten dragen en de lokale schippers niet, maar hier is precies andersom. Waarschijnlijk omdat zij staand de boot duwen. Vanuit Joal rijden we met de bus terug naar Saly. Vooral in de stad is het druk en is er volop bedrijvigheid. Wanneer we bij hotel Keparanga aankomen, stelt Lee voor om later in de middag nog naar het strand te gaan. De afstand is drie kilometer en dat is net te ver om te lopen. Ik laat dit aan me voorbijgaan. Met het vroege opstaan voelt de dag al lang genoeg. Het zwembad ziet er aantrekkelijk uit om een baantje te trekken en de kamer is prima om even uit te rusten tot het diner.