
Home > Ghana > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 20
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Om half vijf loopt de wekker af. Vandaag vlieg ik door naar de hoofdstad Accra in Ghana. In het hotel is het ontbijtbuffet beschikbaar vanaf vijf uur. Wanneer ik arriveer, staat nog maar de helft uitgestald. Vooral het beleg ontbreekt: kaas, ham of eieren. Gelukkig wordt dit na een paar keer vragen alsnog gebracht.Met het shuttlebusje van het hotel worden we naar de luchthaven gebracht. Het is grappig dat juist de dame die mijn lichaamstemperatuur wil meten, aan mij vraagt hoe het gaat. Ze moet lachen wanneer ik zeg dat ik dit straks van haar hoop te horen. Alles is in orde.Na de handbagagecontrole vindt nog een extra controle plaats. Of ik een powerbank bij me heb? Ja, natuurlijk. Deze mag niet mee. Ik zou niet weten waarom niet, want een powerbank moet juist in de handbagage worden vervoerd. Er wordt iets gemompeld over het feit dat de powerbank niet pocket-sized zou zijn. Dat lijkt mij toch wel het geval. Het lijkt me ook niet dat de beambte om geld gaat vragen. Overal op de luchthaven hangen borden waarop staat dat corruptie wordt bestreden en gemeld moet worden.Na overleg met haar manager mag de powerbank toch mee. De manager benadrukt dat de luchtvaartmaatschappij ASKY geen powerbanks aan boord wil hebben. Ook dat lijkt mij een onrealistisch verhaal. Het zal allemaal wel.Even na zeven uur kan ik aan boord van vlucht KP21. Ik blijk bij de nooduitgang te zitten. Dat had ik bij het inchecken niet gezien. Een prima plek voor de komende twee uur.Om half negen land ik in Ghana. Mijn visum voor dit land was verreweg het duurste van alle landen. Het kostte me ruim 200 euro. Ik begrijp dat dit voor de overheid een gemakkelijke inkomstenbron is, maar de bedragen zijn wel buitensporig hoog. Zeker voor een verblijf van slechts vier dagen.Nadat mijn gelekoortsvaccinatie en gezondheidsverklaring zijn gecontroleerd, wil ik doorlopen naar de douane. Tot mijn verbazing zijn er veel loketten open en staat er geen rij. Ik blijk alleen niet de juiste route te volgen. Ik moet eerst naar het visumbureau. Daar lever ik mijn visum in, waarna ik in ruil daarvoor een extra stempel in mijn paspoort krijg. Daarna kan ik de douane overslaan.Voor het luchthavengebouw treffen we George, onze lokale gids voor Ghana. Hij heet ons welkom. Iedereen ontvangt een traditionele Ghanese sjaal met de eigen naam erop geborduurd. Ook krijg ik een armbandje met de Ghanese tekst ‘ambaaka’, wat welkom betekent. Een bijzonder cadeautje.Het is nog te vroeg om al in te checken in het hotel. Daarom beginnen we met een stadstour door Accra. Het is druk in de stad en het verkeer staat regelmatig vast. George vertelt dat er elders in de stad een demonstratie van de oppositiepartij wordt gehouden, waardoor het op onze route extra druk is.We passeren de wijk Osu. In Oxford Street bevinden zich de casino’s en nachtclubs. In deze straat is het 24 uur per dag, zeven dagen per week druk, zo vertelt George.We komen uit bij de Makola Market. Dit is de grootste en belangrijkste markt van Accra. We rijden er dwars doorheen. Links en rechts van de weg wordt van alles verkocht. Vrouwen met goederen op hun hoofd lopen tussen het verkeer door. Het verkeer komt er maar moeilijk tussendoor. Lopen is duidelijk sneller. George geeft echter aan dat wanneer we hier zouden uitstappen, mensen misschien de weg kwijt zouden raken en we direct overspoeld zouden worden door verkopers en bedelaars. Zelf denk ik dat dit wel mee zal vallen, maar ik begrijp dat niet alles mogelijk is met een groep.We rijden ook door James Town. Dit is de plek waar de Nederlanders en later de Britten de stad stichtten. Deze oude wijk valt mij tegen. De wijk ziet er verlaten en vervallen uit. Mijn eerste indruk geeft me zelfs een wat onveilig gevoel. Vanmiddag hebben we vrije tijd. Ik had overwogen om met een taxi naar deze wijk terug te gaan, maar na het zien van James Town laat ik dat plan varen. Vanuit de bus maak ik nog een foto van de Lighthouse, de rood-witte vuurtoren van James Town.We stoppen bij het Kwame Nkrumah Memorial Park. Hier zijn gelukkig toiletten, want mijn nood begint inmiddels behoorlijk op te lopen. In het park staat het monument ter ere van Kwame Nkrumah, de eerste president van Ghana na de onafhankelijkheid in 1957. Onder het monument bevindt zich zijn mausoleum. In het bijbehorende museum wordt zijn leven belicht en worden enkele van zijn belangrijkste toespraken getoond. Nkrumah werd in 1966 tijdens een staatsgreep afgezet. Hij overleed in 1972 in Boekarest, Roemenië. Na zijn dood werd zijn lichaam naar Ghana overgebracht en kreeg hij hier zijn laatste rustplaats. Zijn vrouw Fathia werd later eveneens bijgezet in het mausoleum.Het Black Star Square is een groot exercitieplein vlak bij de oceaan. Vooral de boog, de Independence Arch, midden op een druk verkeersplein valt op. Op de top staat de zwarte ster, die ook voorkomt in de vlag van Ghana. De zwarte ster staat symbool voor de trots van de zwarte bevolking. Ik denk dat ons land te klein zou zijn wanneer een witte ster zou worden gebruikt als symbool voor de trots op het witte ras. Hier ligt dat anders. Net als bij de andere bezienswaardigheden zie je vooral hoe trots men is op de manier waarop het land zich na de kolonisatie en het slavernijverleden heeft opgericht.Rond een uur arriveren we bij het Pelican Hotel in de ambassadewijk. De rest van de middag kunnen we vrij besteden.Ik wandel naar Oxford Street. Ik had verwacht dat ik voortdurend zou worden aangeklampt, maar dat valt erg mee. Waarschijnlijk komt dat ook doordat ik redelijk doorloop en niet langs de kraampjes slenter. Ik loop bovendien een beetje door omdat er donkere wolken boven Accra hangen. Ik wil de wijk Osu hebben bereikt voordat er een flinke bui losbarst.Ook het oversteken valt me mee. Voetgangers hebben hier weinig rechten en automobilisten geven elkaar weinig ruimte. Ik heb ook nog niet kunnen ontdekken of er voorrangswegen zijn of dat verkeer van rechts voorrang heeft. Hier geldt vooral het recht van de brutaalste. Ik pas me daaraan aan en steek gewoon over wanneer het even wat rustiger is. Scooters en tuk-tuks rijden voor of achter me langs. Automobilisten stoppen netjes.Wanneer ik Oxford Street bereik, sla ik rechtsaf. In deze wijk zouden volgens de kaart enkele restaurantjes moeten zitten. Niet alle aangegeven eetgelegenheden blijken nog te bestaan. Net wanneer het begint te regenen, passeer ik een bord van restaurant Sunshine. Een man op straat wijst me de ingang. Hij loopt zelfs met me mee om de deur voor me open te houden.Ik bestel een biertje en enkele springrolls. Het valt me op dat ik de prijzen op de menukaart behoorlijk aan de hoge kant vind. Een sandwich kost al snel vijftien euro. Dat had ik in zo’n restaurant niet verwacht. De springrolls kosten gelukkig maar één euro per stuk. Ik bestel er drie. Buiten regent het ondertussen stevig door. Wanneer het weer droog genoeg is, wandel ik terug naar het hotel.Ik heb nog even tijd om naar de gym te gaan. Daar ontmoet ik een jongen uit Spanje, die hier voor zijn werk enkele maanden verblijft, en een Ghanese jongen. Die laatste is naar eigen zeggen pas voor de tweede keer in de sportschool. Hij grijpt telkens naar veel te zware gewichten. Samen met de Spanjaard probeer ik hem ervan te overtuigen dat hij beter wat lichter kan trainen.We sluiten de dag af in restaurant Buka, in de wijk Osu. Het is een typisch Ghanees restaurant. Ik bestel kip met kelewele, een soort gebakken banaan. Ook proef ik verschillende andere gerechten die op tafel worden gezet.