
Home > Gambia > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 5
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Ik word wakker van mijn wekker. Dit is de eerste keer tijdens deze reis; normaal ben ik al eerder wakker. Ik neem een douche en pak mijn bagage weer in. Om precies zeven uur ga ik richting het ontbijt. De deur gaat net open. De keuze is beperkt tot croissants, stokbrood en omelet. Ik zie geen ander beleg. Misschien moet dat nog komen. Ik wacht er niet op en beleg mijn stokbroodje met ei. Vandaag rijden we richting Gambia. Of officieel The Gambia, zoals ze het land zelf noemen. We vertrekken een kwartiertje eerder, omdat we een drukke dag voor de boeg hebben. Het is altijd afwachten hoeveel tijd een grensovergang kost. Vanuit Kaolack rijden we in zuidoostelijke richting. We rijden door verschillende dorpjes en passeren een levendige weekmarkt. Alle goederen worden op primitieve houten kraampjes of gewoon op de grond verkocht. De chauffeur rijdt speciaal langzaam langs de markt, zodat we alles goed kunnen bekijken. Na zo’n twee uur rijden slaan we af. Via een zandpad vol kuilen rijden we naar de steencirkels van Sine Ngayene. Deze bijzondere archeologische vindplaats maakt deel uit van de steencirkels van Senegambia, die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staan. Het gebied telt honderden steencirkels en andere monumenten die samen een eeuwenoud funerair landschap vormen. De stenen werden gebruikt bij begraafplaatsen en zijn waarschijnlijk gedurende een lange periode opgericht. Sine Ngayene is een van de grootste en belangrijkste vindplaatsen in het gebied. Wanneer we uit de bus stappen, is het nog een stukje lopen over zandpaadjes door een dorpje. De lokale kinderen vergezellen ons. Een enkeling waagt het om geld te vragen. De kleinere kinderen houden gewoon vragend hun handje op. Het pad wordt steeds smaller en is soms overwoekerd. Wat een ontoegankelijke route naar een UNESCO-werelderfgoedlocatie! Het is dan ook niet verwonderlijk dat we de enige bezoekers zijn. Zo te zien is de beheerder speciaal voor ons op zijn brommer naar de site gekomen. In het Frans legt hij uit dat de plek vermoedelijk duizenden jaren geleden als begraafplaats in gebruik is genomen. De stenen die hiervoor werden gebruikt, kwamen uit een steengroeve die ruim een kilometer verderop ligt. Op de terugweg naar de bus worden enkele kinderen opdringerig bij het vragen om geld. Eén jongen blijft maar aan mij trekken. Ik zeg hem duidelijk in het Nederlands wat ik van hem vind. Dat lijkt hij te begrijpen, want hij komt niet meer bij me in de buurt. De steencirkels liggen vlak bij de Gambiaanse grens. Het schijnt echter dat de formaliteiten bij deze grens minder soepel verlopen en dat er veel corruptie voorkomt. Daarom wordt gekozen voor de meer westelijk gelegen grensovergang. Dit betekent wel dat we een heel stuk terug moeten rijden naar Kaolack om van daaruit weer zuidwaarts te gaan. Een flinke omweg. We passeren de Sine-Saloum-delta en komen rond vier uur aan bij de grens. De douaneprocedure verloopt snel en met twee nieuwe stempeltjes in mijn paspoort rijden we weer verder.Bij de veerboot over de Gambia-rivier verloopt het minder vlot. Er schijnt een ferry uit de vaart te zijn, waardoor de wachttijden zijn opgelopen. Latty betaalt extra voor een spoedovertocht. De boot van half zes is al geladen. Daar kunnen we niet meer bij. Er zit niets anders op dan te wachten op de volgende boot. In een restaurant bestel ik een lokaal Gambiaans biertje. Omdat ik nog geen lokale valuta heb, kan ik ook in Senegalese franken betalen. Het is maar goed dat we prioriteit hebben geboekt, anders hadden we waarschijnlijk de eerste vier boten niet meegekund. Nu rijden we rond zeven uur de ferry op. Aan de horizon zakt de zon langzaam in de zee. Terwijl de boot in zo’n drie kwartier naar de overkant vaart, wordt het steeds donkerder. Dat levert mooie kleuren op. Wanneer we in Banjul, de hoofdstad van Gambia, aankomen, is het helemaal donker. Dat geeft de stad een wat onveilig aanzicht. Waarschijnlijk ziet het er morgen bij daglicht heel anders uit. Om tien over acht ’s avonds parkeert de bus voor het hotel. Met het personeel is al geregeld dat we direct door kunnen naar het restaurant. De vooraf opgegeven maaltijden worden snel geserveerd.Ik heb vanavond gekozen voor benachin, een visgerecht dat wordt beschouwd als een van de lokale specialiteiten. Dat wil ik natuurlijk wel proberen. Het smaakt prima. Het toetje daarentegen is wat smakeloos. Na het eten meld ik me bij de receptie voor mijn kamersleutel. Wanneer ik kamer 612 binnenstap, is het er bloedheet. Snel zet ik de airco aan, maar de kamer wordt nauwelijks koeler.