
Home > Guinee-Bissau > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 11
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Wanneer ik over het strand naar het restaurant loop voor het ontbijt, zie ik aan het zand dat het heeft geregend. Reisgenoten vertellen me even later dat het vannacht flink heeft geonweerd. Ze zijn verbaasd dat ik daar niets van heb meegekregen. Ik kan rustig aan doen. Het is acht uur en we vertrekken vandaag pas om tien uur met de boot. Dat betekent dat ik rustig nog een extra kop koffie kan nemen. Om tien uur varen we naar Bubaque, het plaatsje waar ik twee dagen geleden ook ben geweest. Nu is het veel rustiger in de haven. We stappen over in gemotoriseerde taxi’s met een laadruimte. In een van de taxi’s blijken geen bankjes te zitten, dus wordt er een andere opgeroepen. Wij vertrekken alvast met zes reisgenoten in de eerste taxi.Ik moet me goed vasthouden terwijl we over de hobbelige weg rijden. Van het asfalt is hier maar weinig over: er zitten meer gaten in de weg dan dat er asfalt ligt. De bestuurder van onze motortaxi rijdt dan ook voornamelijk naast de weg. Buiten het dorp wordt de weg beter. We rijden naar het Bijagó-dorp Enen. De Bijagó-stammen leven op de eilanden van de Bijagó-archipel. Volgens de uitleg die we krijgen, trokken mensen tijdens de slavernijperiode verder landinwaarts om aan de slavenhandelaren te ontkomen. De traditionele religie van de Bijagó is animistisch. Zij geloven dat natuur, dieren en voorouders bezield zijn door geesten. Deze tradities zorgen voor een sterke verbondenheid met de natuur en spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven. In dit dorp hebben de vrouwen het voor het zeggen. Niet alleen is het stamhoofd een oudere vrouw, ook zouden vrouwen een belangrijke rol spelen bij de partnerkeuze en het bepalen van het huwelijk en een eventuele scheiding. Wanneer we aankomen, zijn het vooral de jongens die hun voetbalspel onderbreken om ons te verwelkomen. Er worden stoelen voor ons gehaald. Even later begint een dansoptreden van de jongere meisjes. Onder begeleiding van de trom offeren zij een kuikentje. De kop wordt afgesneden. Terwijl het diertje nog spartelt, klappen de kinderen luid. Het is vooral bizar om te zien dat deze handeling wordt uitgevoerd door meisjes van amper vijf jaar oud. Na deze ceremonie nemen de wat oudere meisjes en vrouwen het over met een dans. De trom geeft het ritme aan, maar ook de kralen om hun benen zorgen voor ritmische geluiden. De volgorde in de rij wordt bepaald door de lengte: van groot naar klein. Het is bijzonder om een dans te zien die uitsluitend door vrouwelijke dorpsbewoners wordt uitgevoerd, al duurt het misschien wel een beetje lang. Na de voorstelling lopen we met de gids door het dorp. Hier ontmoeten we ook het vrouwelijke stamhoofd, dat als de koningin van het dorp wordt beschouwd. Hoewel ze duidelijk op leeftijd is, wil ze haar exacte leeftijd niet delen. Misschien weet ze die zelf ook niet precies. De administratie was vroeger nu eenmaal niet zo punctueel. We mogen ook haar huis vanbinnen bekijken. Het is één grote ruimte waar alles gebeurt: koken, rusten en slapen. In een hoek loopt een kip met kuikens rond. De gids legt uit dat overleden personen in huis worden begraven. Dat verklaart de namen die met steentjes in de zandvloer zijn aangebracht. We bedanken haar voor de gastvrijheid. Met de motortaxi’s rijden we terug naar de haven in Bubaque. Daar stappen we weer aan boord. We varen naar het eiland Roxa, een van de eilanden van de archipel. Bij een resort staat een uitgebreid lunchbuffet voor ons klaar. Ik schep van alles een beetje op en bestel er ook een biertje bij. Na de lunch is er nog tijd om even te zwemmen. Ik ga het warme zeewater in. Het water is hier veel schoner dan dat van gisteren bij onze lodge. Tegen drie uur varen we terug naar lodge Ponta Anchaca. Het diner verloopt ’s avonds opnieuw chaotisch. De keuzes voor het driegangendiner worden dagelijks op een groot bord geschreven. Het menu is in het Frans. Door het handschrift is het lastig te vertalen. Lee heeft een Engelse versie gedeeld, maar die komt niet overeen met de Franse tekst. Het blijkt allemaal nogal flexibel te zijn: gerechten van zowel de Engelse als de Franse versie kunnen worden besteld. Er worden zelfs nog gerechten aan het bord toegevoegd. Met enige moeite lukt het me om iets te kiezen. Ik neem vistartaar als voorgerecht en een visspies als hoofdgerecht. Op mijn kamer bereid ik alvast mijn reistas voor. Morgen keren we weer terug naar Bissau.