Reisavonturen Guinee

Home > Guinee > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 15

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Guinee > Conakry verkennen

Dag 15 - Donderdag 29 oktober 2026

Er staat een uitgebreid en goed ontbijtbuffet klaar. Er is zelfs zalm! Wat een verschil met gisteren. Om negen uur rijden we richting de haven. Het is de bedoeling om daar over te stappen op een boot die ons naar de Îles de Los brengt. Het is echter erg druk en de bus kan niet dichterbij komen. We stappen uit en lopen verder. Konate, onze gids in Guinee, waarschuwt ons om voorzichtig te zijn met het maken van foto’s. Mensen bij de visafslag zijn er niet erg blij mee om gefotografeerd te worden. Ook benadrukt hij dat het absoluut verboden is om belangrijke overheidsgebouwen, politieagenten of militairen te fotograferen. Omdat het presidentieel paleis pal aan de haven staat, adviseert hij ons om vooral vanaf de boot foto’s te maken. De vis die vandaag is gevangen, wordt aan land gebracht. Ik zie mannen met manden vol grote vissen. Sommige zijn wel meer dan een meter lang. Verderop worden de vissen schoongemaakt en verkocht. Het ziet er allemaal nogal rommelig en chaotisch uit. De vis ligt op een plastic zeil op de grond. Het voelt allemaal een beetje smerig aan. Tussen de vissersboten ligt onze boot. Met enige moeite kunnen we net op het voordek stappen. Daarvoor moet ik wel over visnetten lopen die liggen te drogen. Terwijl ik plaatsneem in de boot en mijn reddingsvest aantrek, probeer ik in me op te nemen wat er om me heen allemaal gebeurt. Ik zie kleurrijke houten vissersboten, volop versierd met Guinese vlaggen. Overal zijn vooral mannen aan het werk.De schipper vaart de boot de haven uit. Vanaf het water heb ik een goed uitzicht op het presidentieel paleis. We varen naar de Îles de Los, in het Nederlands ook wel de Los-eilanden genoemd. Halverwege valt de motor stil. We drijven een tijdje met de stroming mee. In de verte zie ik grotere vissersschepen. ‘Dat zijn de Chinezen’, verzucht Konate. Zij nemen de grootschalige visserij hier over. Gelukkig krijgt de schipper de motor weer aan de praat en kunnen we onze tocht voortzetten.De Îles de Los speelden een belangrijke rol in de slavenhandel. Ook konden schepen er worden gerepareerd. De eilandengroep bestaat uit meerdere eilanden: twee grotere, banaanvormige eilanden met daartussen een rond eiland. Daarnaast liggen er nog enkele kleinere, onbewoonde eilandjes. Wij meren aan bij het eiland Kassa, een van de grotere eilanden. De lokale economie draait vooral op de visserij. Aan de rand van het dorp worden grote loodsen gebouwd, ook door de Chinezen, legt Konate uit.De wegen in het dorp bestaan uit zandpaden die door het regenwater zijn uitgesleten. Vanuit hun huizen groeten mensen ons, maar ze laten ook merken dat ze niet gefotografeerd willen worden. Anders dan in de andere dorpen die we hebben bezocht, komen hier geen kinderen op ons afgerend. Volgens Konate zitten ze op school. Tijdens zijn uitleg benadrukt Konate meerdere keren dat Guinee dankzij zijn bodemschatten en bauxietmijnen een rijk land is in de regio. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik dat echter niet terug. Het geld blijft bij een kleine groep mensen hangen en bereikt de bevolking nauwelijks, verklaart Konate mijn observatie. Achter het voetbalveld komen we bij het Rode Strand. Het zand kleurt rood door de aanwezigheid van bauxiet. Rondom liggen prachtige rotsformaties. Helaas ligt er ook veel afval op het strand en tussen de rotsen. Dat doet behoorlijk afbreuk aan de mooie omgeving. Met de boot varen we terug naar Conakry. In de haven is het inmiddels iets rustiger, maar wanneer we proberen aan te leggen, lijkt iedereen tegen elkaar te schreeuwen. Het valt me sowieso op dat mensen in Guinee snel gepikeerd lijken en elkaar weinig gunnen. Ik heb inmiddels verschillende verbale scheldpartijen gezien. Soms ontstaan die doordat mensen elkaar aanstoten terwijl ze met zware ladingen lopen, maar ook in het verkeer loopt het geregeld uit de hand wanneer iemand geen voorrang verleent. Gelukkig komt iedereen veilig aan land. Met de bus rijden we vervolgens naar het nationale museum. In dit eenvoudige museum wordt uitgelegd dat Guinee uit vier regio’s bestaat, elk met eigen kenmerken op het gebied van traditionele rieten hutten, muziekinstrumenten en gewassen. Voor het museum staat een standbeeld van Ahmed Sékou Touré, de eerste president van het onafhankelijke Guinee, dat in 1958 onafhankelijk werd. Na het museum rijden we naar de kathedraal. De Cathédrale Sainte-Marie van Conakry werd gebouwd tijdens de Franse koloniale periode. De bouw begon in 1928. Van binnen oogt de kerk eenvoudig. De kathedraal ligt vlak bij de Place des Martyrs de la Guinée. Ik mag er niet even naartoe lopen om een foto te maken, omdat het plein naast het presidentieel paleis ligt. Daarna rijden we naar het Monument du 22 Novembre. Deze gedenkzuil herdenkt het afslaan van de Portugese aanval op Guinee in 1970. Portugal wilde daarmee onder meer een einde maken aan de steun die Guinee verleende aan de onafhankelijkheidsstrijders in buurland Guinee-Bissau. Rond half twee arriveren we bij het restaurant waar we gaan lunchen. Binnen in dit luxe restaurant is het druk. Ik vermoed dat er vooral expats zitten. Het is in ieder geval niet het goedkoopste restaurant van de stad. Ik heb gisteren al doorgegeven dat ik graag Franse uiensoep wil bestellen. Toch duurt het lang voordat het eten wordt geserveerd. Grappig genoeg krijgen de reisgenoten die ter plekke iets bestellen hun eten eerder. Dat zijn overigens hoofdzakelijk desserts. De lange wachttijd is niet zo’n probleem, want de acrobatiekvoorstelling door lokale jongeren staat pas om vier uur gepland. We hebben zelfs nog tijd om even terug te gaan naar het hotel. Dat vind ik wel prettig, want met deze warmte verwissel ik graag mijn shirt. In het hotel blijkt een van de liften buiten gebruik te zijn voor onderhoud. De andere lift is uiterst traag. De receptionist wijst ons op de noodtrap. Helaas blijkt de deur op de tweede verdieping alleen van binnenuit te openen. De lift is dus de enige optie om boven te komen. Eenmaal bij mijn kamer aangekomen, blijkt mijn sleutel niet te werken. Zucht! Ik kan nu wél met de trap terug naar de receptie. Door dit oponthoud ben ik uiteindelijk maar net op tijd terug voor het vertrek naar de acrobatiekvoorstelling. Acrobatiek is een levendig onderdeel van de straatcultuur in Conakry. Voor straatkinderen vormt de sport een mogelijke ontsnappingsroute uit de armoede. Wanneer we aankomen bij de hal waar de jongeren optreden, loopt iedereen door elkaar. Er worden snel stoelen voor ons neergezet en de voorstelling begint. Opzwepende drumritmes begeleiden de jongens en meisjes, die afwisselend dansen en koprollen maken. Daarna volgen salto’s, een vuurspuwer en een evenwichtsdanser. De show is professioneel georganiseerd en er wordt synchroon gedanst. Aan het einde vormen de jongeren een menselijke toren van drie personen hoog. De bovenste acrobaat balanceert boven op de toren op zijn hoofd. Bij het laatste nummer mogen ook wij meedansen. Gelukkig passen ze de dans aan, zodat we niet aan de acrobatiek hoeven mee te doen. De voorstelling heeft me positief verrast! Daarna stoppen we bij een markt voor handwerk en souvenirs. Ik bestel een cola en ga op een muurtje zitten. Al snel komt een vrouw naar me toe die om geld vraagt. Wanneer een reisgenoot langskomt, loopt ze met hem mee naar de bus. Daar blijft ze op een vervelende manier om geld vragen. Wanneer de chauffeur haar probeert weg te duwen, ontstaat er een duw- en trekpartij. De chauffeur begint er flink op los te meppen om haar zover te krijgen dat ze zijn kleding loslaat. De vrouw blijft vervolgens hysterisch om de bus heen lopen. Omstanders proberen haar tevergeefs te kalmeren. We vertrekken snel. De vrouw slaat nog enkele keren hard op de ramen van de bus. Als laatste stop van vandaag rijden we naar de Grote Moskee van Conakry. De moskee werd in de jaren tachtig gebouwd met hulp van Saudi-Arabië. Binnen en buiten biedt het complex plaats aan ongeveer 25.000 gelovigen.Voor de moskee bevindt zich het mausoleum van Ahmed Sékou Touré, de eerste president van het onafhankelijke Guinee. Eerder hebben we zijn standbeeld al bij het museum gezien. De moskee is van binnen indrukwekkend groot en telt honderden pilaren. Na dit bezoek keren we terug naar het hotel. Vanavond eten we daar. Ik kies voor sauce gombo, een traditioneel en populair gerecht in Guinee. Het bestaat uit een dikke, wat slijmerige stoofpot op basis van okra, palmolie en vlees. Hoewel het er op het eerste gezicht niet erg aantrekkelijk uitziet, smaakt het heerlijk hartig, zeker in combinatie met de rijst. Het is alleen veel te veel. Op de menukaart heb ik ook crème brûlée zien staan. Daar sluit ik de maaltijd mee af. Bij het afrekenen van mijn lokale biertje weigert mijn creditcard dienst. Misschien komt het doordat het een Mastercard is, of misschien heeft het te maken met de eerdere problemen die ik met mijn pincode had. Lee schiet me te hulp en schiet de 50.000 Guinese frank — ongeveer € 5,50 — voor. Zo sluit ik de dag toch weer goed af, zonder openstaande rekeningen!