
Home > Liberia > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 18
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
Na het ontbijt pak ik mijn bagage weer in. Alles wordt in de bus geladen. We rijden een klein stukje naar de haven. Ik schat dat we nog geen vijf minuten onderweg zijn. Hier stappen we over op de boot naar Bunce Island. De bus blijft achter met onze bagage en de chauffeur blijft gedurende de hele excursie bij de bus.Wanneer we koers zetten naar zee, heb ik een mooi uitzicht op Freetown. Ik zie de huizen tegen het bergachtige landschap liggen. Ook passeren we grote vracht- en containerschepen. Een van de schepen ligt voor de kust afgemeerd om elektriciteit te leveren aan Freetown. Zonder dit Turkse schip zou de hoofdstad zonder elektriciteit zitten.Bunce Island is een klein eiland in de monding van de Sierra Leone-rivier. Het eiland werd door de Britten gebruikt voor de slavenhandel. In de zeventiende eeuw werden Afrikanen naar dit eiland gebracht, voordat zij de overtocht naar de plantages in Amerika maakten.Na ruim een uur varen komen we aan bij het onbewoonde eiland. Vanaf de boot zie ik de restanten van het Britse fort al liggen. Vanaf het strand volg ik gids Alex richting de ruïnes.Alex legt uit dat de gevangengenomen slaven op dit eiland aankwamen en hier meestal slechts drie dagen verbleven. Hij laat zien waar de mannen werden ondergebracht en waar de vrouwen en kinderen verbleven.De ruïnes zijn op verschillende plaatsen overwoekerd door de wortels van bomen en struiken. Dat geeft deze historische locatie een extra dimensie.De Royal African Company stond in Amerika erom bekend dat zij sterke mannen kon leveren voor de plantages. In het fort werden de slaven gebrandmerkt met de letters R.A.C., zodat duidelijk was waar ze vandaan kwamen.Het eiland is een indrukwekkende plek om te bezoeken. Na ongeveer een uurtje keren we terug naar de aanlegsteiger.Met de boot varen we naar het naastgelegen eiland Tasso. Hier ontmoeten we Peter, een gepensioneerde Brit die samen met de lokale bevolking het project Tasso Ecotourism is gestart. Er is een school opgericht met lokale docenten en er zijn eenvoudige onderkomens voor toeristen gebouwd.Helaas worden de traditionele huisjes aan de buitenkant door termieten aangevreten. Ook heeft men hier een restaurant geopend, dat wordt gerund door lokale inwoners van Tasso. Zij hebben voor ons de lunch bereid. Ik kies voor kip met rijst, bonen en salade.Peter vertelt ondertussen over het project. Het is eigenlijk toeval dat we hem treffen. Hij bezoekt het dorp vier keer per jaar en is er deze keer maar vier dagen. Vanavond vliegt hij terug naar Engeland.Na de lunch stelt Peter ons voor aan een jong stamhoofd. Hij heeft de rol overgenomen van zijn opa. De jongen, naar schatting hooguit vijfentwintig jaar oud, kijkt ons wat onwennig aan.Peter leidt ons vervolgens naar een klein museum. Hier worden enkele maskers tentoongesteld en wordt de geschiedenis van Tasso en Bunce Island uitgelegd.Wanneer we weer terugvaren naar Freetown, merk ik pas goed hoe drukkend warm het is. Gelukkig zorgt de wind tijdens de overtocht voor de nodige verkoeling.Rond twee uur arriveren we weer in de haven van Freetown. De ferry naar de luchthaven staat op het punt van vertrekken. Snel wordt de bagage uit de bus geladen door de bemanning van de ferry. Ik pak mijn rugtas en probeer ondertussen mijn reistas goed in de gaten te houden. Zo weet ik in ieder geval zeker dat mijn tas aan boord komt.Met een beetje passen en meten is er voor iedereen een zitplaats aan boord van de ferry.De nieuwe luchthaven van Sierra Leone ligt aan de overzijde van de rivierdelta. Over de weg is de luchthaven alleen te bereiken door vier tot vijf uur om te rijden. Met de ferry duurt het slechts drie kwartier om de hemelsbrede afstand van ongeveer vijftien kilometer te overbruggen.De boot legt aan vlak bij de luchthaven. De bemanning laadt alle bagage uit. Het voelt een beetje ongemakkelijk wanneer ik mijn reistas uit het oog verlies. Toch verzekert iedereen me dat het goed komt en dat de bagage bij de luchthaven wordt uitgeladen.Ook wij worden met bussen naar de luchthaven gebracht. Met mijn koffer ga ik het luchthavengebouw binnen. Hier worden mijn boardingpas en paspoort gecontroleerd.Voordat ik in de rij voor het inchecken kan aansluiten, worden mijn paspoort, boardingpas en visum voor Liberia nogmaals gecontroleerd.De rij is lang en het inchecken verloopt traag. Verschillende reizigers overschrijden de maximale bagagelimiet van 23 kilo en moeten hun koffers opnieuw inpakken. Ik schat dat ik ongeveer een uur in de rij sta te wachten.Ondertussen vul ik de gezondheidsverklaring voor Sierra Leone in. Lee helpt me hierbij, want op mijn telefoon wil het formulier niet openen.Bij het inchecken wordt opnieuw naar mijn visum voor Liberia gevraagd. Na het inchecken ga ik richting de douane. Daar wordt eerst mijn gezondheidsverklaring gecontroleerd en verderop mijn vaccinatie tegen gele koorts. Alleen even zwaaien met mijn gele vaccinatieboekje is voldoende.Daarna wordt mijn boardingpas opnieuw gecontroleerd in combinatie met mijn paspoort. Bij de volgende stap kijkt men of mijn visum voor Sierra Leone nog geldig is.Wanneer ik uiteindelijk bij de douanebeambte aankom, zet hij zonder al te veel vragen direct de uitreisstempel in mijn paspoort.Bij een kiosk in de vertrekhal maak ik mijn lokale geld op. Ik koop wat te drinken en iets kleins te eten. Daarna is het nog even wachten.Ik raak in gesprek met een jongen uit Sierra Leone: Antonio. Zijn moeder komt hier vandaan en zijn vader is Italiaans. Zelf woont hij tegenwoordig in Toronto. Hij wil vooral weten waarom ik Sierra Leone bezoek en wat ik ervan vind. Hij is verbaasd wanneer ik vertel dat Sierra Leone op mij een betere indruk heeft gemaakt dan Guinee.Wanneer we aan boord gaan, wordt mijn boardingpas opnieuw gecontroleerd. Ook mijn handbagage wordt gecontroleerd en ik word opnieuw gefouilleerd. Ik heb inmiddels het idee dat alle controles al meerdere keren zijn uitgevoerd.Het is wel leuk dat ik in het vliegtuig in het Nederlands word aangesproken. De vlucht van Brussels Airlines gaat na een tussenstop in Monrovia verder naar Brussel.Na ongeveer een uurtje landen we in Liberia. De procedure verloopt redelijk snel, al zijn ook hier de nodige controles. Ik begin er inmiddels aan te wennen.Vooral de gezondheidsverklaring is lastig. Deze verplichting schijnt recentelijk te zijn ingevoerd vanwege de ebola-uitbraak in Congo. Iedereen moet het formulier online invullen via de telefoon. Daardoor is de wifi behoorlijk traag.Voor het luchthavengebouw staan twee shuttlebusjes van het Farmington Hotel klaar. Dit hotel ligt in de buurt van de luchthaven. Binnen enkele minuten arriveren we bij het hotel.Ik loop de enorm grote lobby binnen. De kamersleutels liggen al klaar. Alleen mijn paspoort moet nog worden gescand.Ik krijg kamer 240 toegewezen, een ruime kamer op de eerste verdieping.