Reisavonturen Liberia

Home > Liberia > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 19

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Liberia > De hoofdstad Monrovia

Dag 19 - Maandag 2 november 2026

Het Farmington Hotel is een groot hotel, gericht op mensen die dicht bij de luchthaven willen overnachten. Ik loop door de enorme lobby naar het ontbijtbuffet.Lee heeft ondertussen een bericht gestuurd dat we ook voor Ghana een online gezondheidsverklaring moeten invullen. Omdat we in deze verklaring ook ons stoelnummer moeten opgeven, moet ik eerst inchecken. Dat kan pas om half acht, precies 24 uur voor vertrek.De bus voor vandaag blijkt vertraging te hebben. Dat komt enigszins goed uit. Dan kan iemand van het hotel meteen mijn douchegordijn op de kamer herstellen. Vanmorgen kwam het hele gordijn naar beneden terwijl ik onder de douche in bad stond. Wanneer de man weer vertrokken is, blijkt het douchegordijn ongeveer een meter van het bad af te hangen. Onhandig, maar laten we maar zeggen: het hangt!De vertraging van de bus loopt ondertussen verder op. Het blijkt dat de airco van de oorspronkelijke bus defect is. Het verwisselen van de bus kost de nodige tijd. In plaats van acht uur komt de bus pas om half tien voorrijden.Abraham, onze gids voor vandaag, verontschuldigt zich voor de vertraging. We gaan snel op pad. Het blijkt alleen dat de bankjes in de bus veel te krap zijn om comfortabel te zitten. Iedereen probeert zich in een enigszins houdbare houding te wringen.Doordat het hotel strategisch bij de luchthaven ligt, is het een flink stuk rijden naar de hoofdstad Monrovia.Liberia is een bijzonder land aan de Afrikaanse westkust. Het is niet gekoloniseerd door een Europese mogendheid, maar werd gesticht door vrijgelaten slaven uit Amerika. In 1822 meerde het schip de Elizabeth aan bij Providence Island, in de monding van de Mesurado River. Aan boord bevonden zich voormalige slaven. Later volgden meer schepen met vrijgelaten slaven naar Liberia.In de recente geschiedenis heeft het land het moeilijk gehad. Eind jaren tachtig van de vorige eeuw brak een hevige burgeroorlog uit. De rebellen werden geleid door Charles Taylor. De burgeroorlogen duurden uiteindelijk veertien jaar. Begin deze eeuw werd Liberia bovendien zwaar getroffen door een ebola-uitbraak. Ongeveer 4.800 mensen kwamen daarbij om het leven. Daarna volgde ook nog COVID.Liberia wordt jaarlijks maar door een paar duizend toeristen bezocht. Men lijkt dan ook duidelijk blij met ons bezoek.Wanneer we bij het Centennial Pavilion, het nationale monument aan de kust, stoppen, voegt Ambrush zich bij de groep. Hij is vertegenwoordiger van het Ministerie van Toerisme. Het voelt een beetje dubbelop, naast de lokale gids die we al hebben.Het Nationaal Museum wordt momenteel verbouwd. Speciaal voor ons zijn in de tuin op verschillende tafels enkele bijzondere voorwerpen en maskers uitgestald. De directeur van het museum leidt ons rond en geeft uitleg.Helaas begint het net te regenen. Niemand lijkt zich echt druk te maken om de collectie, maar wel om ons. Wanneer we naar de kerk lopen, breekt de bui goed door. Ik pak mijn paraplu erbij. Tot nu toe hebben we tijdens deze reis nauwelijks last gehad van regen. De buien die er vielen, waren voornamelijk 's nachts.Gelukkig kunnen we schuilen in de historische Providence Baptist Church. Dit is een van de oudste kerken van Liberia. Ook wisselen we bij deze kerk van bus. We gaan verder met een bus zonder airco. Zonder airco is blijkbaar toch beter dan zonder beenruimte!We rijden naar het hoogste punt van de stad. Hier staat het standbeeld van Joseph J. Roberts, de eerste president van Liberia. Een dame in een mantelpakje heet ons welkom, mede namens het Ministerie van Toerisme. Zou de president zelf ons ook nog komen verwelkomen?Achter het standbeeld staat de ruïne van het ooit zo luxe vijfsterrenhotel Ducor. Het hotel sloot in 1989 zijn deuren, vlak voordat de burgeroorlog uitbrak. Sindsdien is het gebouw steeds verder in verval geraakt.We mogen de ruïne betreden om te genieten van het mooie uitzicht over de stad. Van de bewaker mogen we echter geen foto's van het vervallen hotel maken en verspreiden.Via de brug over de rivier komen we vervolgens op Providence Island. Hier meerde het schip de Elizabeth aan met de eerste groep Amerikaanse kolonisten. Een historische bestemming dus.Ook hier vertelt een lokale gids ons de geschiedenis. Abraham en Ambrush vullen hem aan wanneer zij vinden dat zijn verhaal niet volledig is. Door alle verschillende gidsen van vandaag hebben we de ontstaansgeschiedenis van Liberia inmiddels wel vier keer gehoord. Laten we maar zeggen: de kracht zit in de herhaling!Het is inmiddels bijna twee uur. Voor de lunch rijden we een stukje buiten Monrovia. Onderweg passeren we verschillende marktjes. Het valt me op dat veel goederen vanuit kruiwagens worden verkocht.Op de weg vallen vooral de brommertjes op. Veel ervan hebben een vast gemonteerde parasol als bescherming tegen regen en zon. Ook rijden er in Monrovia opvallend veel tuktuks tussen het drukke verkeer door.Het lunchrestaurant ligt aan de oever van de St. Paul River. Mijn keuze voor knoflookgarnalen met patat smaakt verrassend goed.Als laatste stop van vandaag brengen we een bezoek aan een dorpje van de Wolakor-stam. De dorpsbewoners zitten al op ons te wachten voor een traditionele dans- en muziekvoorstelling.Op het ritme van de drums dansen enkele kinderen voor ons. Daarbij proberen ze elkaar steeds te overtreffen. Daarna volgt de maskerdans. Een vergelijkbare dans hebben we eerder in Senegal gezien. Toch is het ook nu weer bijzonder om mee te maken.Aan het einde van de middag moeten we nog terug naar het hotel. Dat is een flinke rit. Wanneer we Monrovia weer passeren, begint het langzaam donker te worden. Het is geen pretje om in het donker over de onverlichte wegen te rijden, met het chaotische verkeer om ons heen.Gelukkig arriveren we veilig rond acht uur bij het hotel, na bijna drie uur rijden.Ik herpak mijn bagage en ga vroeg slapen. Vannacht moet ik er namelijk weer vroeg uit!