Reisavonturen Ghana

Home > Ghana > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 22

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Ghana > Dwalen door Accra

Dag 22 - Donderdag 5 november 2026

Een rustig dagje vandaag. Omdat we dinsdag bij aankomst in Accra al een stadstour hebben gemaakt, hebben we vandaag meer tijd. We vertrekken daarom pas om tien uur. Dat is ook wel lekker na de lange dag van gisteren.Rond acht uur ga ik ontbijten. Dit blijkt een populair tijdstip, want ik vind nog net een vrij tafeltje. Ondertussen heeft Lee de link gedeeld voor de gezondheidsverklaring voor Ivoorkust. Terwijl ik mijn cappuccino drink, check ik in voor de vlucht van morgen en vul ik de gezondheidsverklaring in. Ik verklaar dat ik nog steeds gezond ben en niet in aanraking ben geweest met ebola. Dat laatste is een van de belangrijkste redenen waarom de West-Afrikaanse landen om deze verklaring vragen.Om negen uur ga ik nog een half uurtje naar de sportruimte. Ik merk dat ik door het gestuiter in de bus gisteren wat stijf ben geworden. Beweging kan geen kwaad. Ik stel de loopband in op 8,5 km/u, zoals ik dat altijd doe. Alleen gaat de band veel harder dan ik gewend ben. Snel zet ik de snelheid lager. Waarschijnlijk wordt de snelheid hier in miles per hour aangegeven.Om tien uur is iedereen paraat voor de excursie van vandaag. Als eerste rijden we naar de voormalige woning van Dr. W.E.B. Du Bois. Hij kwam in 1961 op uitnodiging van de toenmalige president Kwame Nkrumah naar Ghana. Hij was op dat moment 93 jaar oud. Twee jaar later overleed hij in zijn Ghanese woning.Omdat het huis momenteel wordt gerestaureerd, krijgen we in een video te zien hoe het er vanbinnen uitziet. Ook worden ambitieuze plannen getoond voor een groot museumcomplex, studentenverblijven en een modern mausoleum. We bezoeken het huidige mausoleum. Toch ontgaat het mij nog steeds een beetje waarom er zo'n groot complex voor deze man wordt opgericht. Misschien moet ik me daar nog eens in verdiepen.In een van de buitenwijken van Accra bezoeken we een bijzondere ondernemer in doodskisten. Op verzoek maakt hij kisten in vormen die passen bij iemands leven of beroep. Denk aan een bierfles, een vliegtuig of een sportschoen. De timmerman vertelt dat zo'n gepersonaliseerde kist ongeveer duizend dollar kost. Dat lijkt mij voor veel lokale Ghanezen een behoorlijk bedrag.Als derde stop bezoeken we het Nationaal Museum van Ghana. De gids leidt ons rond en geeft uitleg over de verschillende voorwerpen. Doordat er ook andere groepen aanwezig zijn en de ruimtes behoorlijk galmen, is de uitleg lastig te volgen. Of misschien ben ik er ook gewoon niet zo in geïnteresseerd.De tour van vandaag eindigt bij een ambachtsmarkt, de Arts Centre Market. Niet echt mijn ding. Ik heb me voorgenomen om vanaf daar op eigen gelegenheid terug naar het hotel te wandelen. Een route van ongeveer vijf kilometer. Ik probeer me alvast op de kaart te oriënteren. Daardoor herken ik onderweg al enkele punten wanneer we met de bus van het museum naar de markt rijden.Bij de markt met houtsnijwerk word ik direct aangesproken door verkopers. George heeft nog meegegeven dat we goed moeten onderhandelen, maar ik wil helemaal niets kopen. Ik heb thuis al genoeg Afrikaanse souvenirs staan.Ik steek de straat over en loop richting de Makola Market. Hier zijn we gisteren met de bus doorheen gereden. Het is bijzonder om nu zelf tussen de kraampjes door te lopen. Mensen groeten me vriendelijk. Ik maak wat oppervlakkige foto's, want foto's van de kraampjes en de koopwaar van dichtbij worden niet zo gewaardeerd.Verschillende jongens schudden me de hand. Meestal proberen ze me daarna ergens mee naartoe te trekken. Sommigen houden mijn hand behoorlijk stevig vast. Alles gaat vriendelijk en met een glimlach, maar het is wel een bijzondere manier om contact te maken.Er komen twee jongens naar me toe. In het Frans vragen ze iets over Lomé. Ik begrijp dat ze willen weten of ik daar ben geweest. Wanneer ik bevestigend antwoord, word ik in de richting van een auto geduwd. Ho, nee, ik hoef helemaal niet naar Lomé. Ik ga naar Abidjan in Ivoorkust. Geen probleem, er wordt meteen iemand geroepen die me naar Abidjan kan brengen. Ook niet! Ik ga morgen gewoon met het vliegtuig. Ik steek de straat over en vervolg mijn wandeling door de straten richting de wijk Osu en Oxford Street.Op de kaart heb ik ook de Nationale Kathedraal van Ghana zien staan. Wanneer ik daar aankom, blijkt het nog steeds een bouwplaats te zijn. Uit de informatieborden maak ik op dat men een grote nationale kathedraal wil bouwen, bedoeld als ontmoetingsplek voor mensen uit verschillende christelijke stromingen. Door het hoge hek kan ik de voortgang van de bouw niet goed beoordelen. Het plan lijkt mij voor Ghanese begrippen behoorlijk ambitieus.Ik koop in een klein winkeltje een koude cola. Het is warm en voldoende drinken is belangrijk. Af en toe kijk ik op mijn telefoon om te controleren of ik nog de goede kant op loop. Ik kom door een straat met luxe huizen, die allemaal zijn voorzien van prikkeldraad en schrikdraad. Dit lijkt mij een van de duurdere wijken van Accra.Aan de andere kant kom ik weer in de wijk Osu. Op een terras bestel ik een Club-biertje en wat gekruide kippenpootjes. Rond half vier ben ik weer terug in het hotel. Ik neem een douche en rust wat uit. ‘S Avonds gaan we eten bij restaurant Coco. Een restaurant gericht op expats. De service is verrassend goed en het eten smaakt prima. De gerechten komen ook redelijk snel op tafel. Hierdoor ben ik al rond half negen terug in het hotel. Ik zet een kopje koffie op mijn kamer en neem plaats op het balkon. Ik heb uitzicht over de drukke straat voor het hotel. Ik blijf hier zitten tot en eer touringcar met toeristen terugkomt en stationair voor het hotel de motor laat draaien. Ik ga naar binnen.