Reisavonturen Ivoorkust

Home > Ivoorkust > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 25

Reisverslag Rondreis West Afrika

15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)


Ivoorkust > De laatste dag in Abidjan

Dag 25 - Zondag 8 november 2026

De laatste dag is nu echt aangebroken. Wanneer ik wakker word, zijn de eerste reisgenoten al onderweg naar huis. De meesten hebben echter, net als ik, een avondvlucht. Eén reisgenoot vertrekt morgen pas vanuit Abidjan.Om half tien ga ik ontbijten. Ik heb vandaag nog tijd om door Abidjan te dwalen, maar de meeste highlights hebben we gisteren al gezien of zijn we gepasseerd. Ik besluit te voet naar Le Plateau te gaan, de zakenwijk en het centrum van de stad. Een flinke wandeling van ruim een uur.Direct wanneer ik het hotel uit loop, word ik aangesproken door een meneer die vraagt of ik Engels spreek. Uit zijn verhaal maak ik op dat hij uit Zambia komt en hier is gestrand. Hij heeft honger. Ik vertrouw zijn verhaal niet en wijs hem af. Ik hoop maar dat dit geen voorbode is voor de rest van de dag.Een stukje verderop geeft een man in het Frans zijn mening over de politieactie tegen de illegale straatverkopers van gisteren. Ik versta er weinig van, maar zo te horen staat hij niet aan de kant van de politie.Ik loop naar de wijk Treichville. De wijk is overzichtelijk ingericht volgens een dambordpatroon: alle straten staan loodrecht op elkaar. Waar ik Ivoorkust eerder nog als redelijk ontwikkeld kwalificeerde, loop ik nu door een arme wijk. Er wordt op straat gekookt en gewassen en kinderen spelen tussen het afval. Niemand kijkt er echt van op dat ik hier tussendoor loop of zoekt oogcontact. Een enkeling zegt gedag.Ik heb de grootste moeite om alles in mij op te nemen wat er om mij heen gebeurt. Tegelijkertijd moet ik goed op de stoep letten, want nergens is die vlak en soms ontbreken putdeksels. Ik vind het wat gênant om foto's te maken van de rommelige omstandigheden waarin mensen hier leven. Ik maak daarom alleen wat meer oppervlakkige foto's in de betere straten.Regelmatig zie ik mannen tegen muurtjes plassen. Kinderen doen het gewoon open en bloot in de goot. Ook bij mij begint de aandrang te komen, maar ik weiger om hier zomaar ergens te gaan staan. Op sommige plekken zijn bijeenkomsten van, naar ik aanneem, de moslimgemeenschap. Mensen komen samen onder luifels en in tenten. Ik neem ook een kijkje in een kerk, waar vrolijke muziek uit klinkt.Verderop passeer ik kinderen die op straat een potje voetballen. Wanneer de bal mijn kant op rolt, vragen ze of ik hem terug wil schoppen. Voetbal is hier sowieso een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven. Net als in de voorgaande landen loopt het merendeel van de jongens en mannen in voetbalshirts. Hier zie ik echter opvallend veel mensen in het feloranje shirt van het nationale team: de Ivoorkustse Olifanten. Ze zijn er duidelijk trots op.Ik kom uit bij de Treichville Market. Hoewel de hele wijk wel één groot verkoopgebied lijkt, zijn de kraampjes hier rond de markthal geconcentreerd. Het is vandaag zondag en daardoor is het rustiger op de markt.Ik heb wat moeite om de voetgangersopgang naar de brug te vinden. Voor auto's leiden de fly-overs naar de brug. Via een zandveldje waar kinderen aan het voetballen zijn, kom ik uiteindelijk bij de brug. Ik steek het brede water van de lagune over. De skyline aan de overzijde komt steeds dichterbij. Ook aan deze kant loopt het wandelpad gescheiden van de weg.Ik loop door twee tunneltjes die vol graffiti staan. Overal ligt afval. Ik zie hier niemand en vraag me af waar ik uitkom. Is dit wel de juiste route? Mijn telefoon biedt uitkomst: de navigatie bevestigt dat ik goed loop.Ik kom uit bij de Grande Mosquée du Plateau, de moskee waar we gisteren ook even zijn gestopt. Rond de moskee zie ik nauwelijks iemand lopen. Ook bij de omliggende gebouwen is het rustig. Alleen bij vrijwel ieder kantoor zit beveiliging, gekleed in een felgeel shirt. Aan de manier waarop ze in hun stoelen hangen, is te zien dat ze eraan gewend zijn niet zo veel te doen te hebben.Ik loop het terrein van de moskee op. Ik zie niemand. Zal ik gewoon mijn schoenen uitdoen en naar binnen lopen? Het blijkt dat er toch iemand aanwezig is. Ik had hem niet gezien, omdat hij in de schaduw zit. Hij vertelt me dat ik de moskee na het gebed van één uur kan bezoeken. Dat lijkt me wat laat. Wanneer ik vraag of ik niet heel even naar binnen mag, vindt hij dat prima.De grote gebedsruimte is nog helemaal leeg. Er is plaats voor 6.500 gelovigen. Ik heb niet gevraagd of ik binnen foto's mag maken, maar besluit het gewoon te doen.Vanuit de moskee loop ik door naar het Pyramidegebouw. Nu ik ervoor sta, is pas goed te zien in wat voor slechte staat dit iconische gebouw verkeert. Onder de luifel, in de schaduw, oefent een groep jongeren een dans. Ze hebben er duidelijk plezier in.Ik loop verder naar het oorlogsmonument. Onderweg passeer ik verschillende restaurants, maar ze zijn allemaal gesloten. Ze zien er ook niet naar uit alsof ze recent nog open zijn geweest. Wanneer ik langs een steakrestaurant kom, vertelt de beveiliger voor de deur dat het wel open is. Ik ga naar binnen om iets te drinken.Ook op deze laatste dag is het rond de dertig graden en behoorlijk warm. Op de menukaart zie ik crème brûlée staan. Gisteren was dit niet meer beschikbaar. Omdat ik geen trek heb in een uitgebreide maaltijd, kies ik voor een drankje en een dessert.Na deze onderbreking wandel ik weer verder. Ik loop nu via het Onafhankelijkheidsplein. Ik ben van plan om via de andere brug over de lagune terug te lopen. Ook hier heb ik mijn navigatie nodig om uit te zoeken hoe ik als voetganger bij de brug kan komen. Helaas blijkt deze route afgesloten. Ik moet omlopen en via de andere kant van de brug oversteken.Zo kom ik weer terug in de wijk Treichville. Ik heb vandaag al een flink stuk gewandeld en merk dat ik moe begin te worden. Niet alleen door de wandeling, maar ook door alle indrukken. Ik kies een andere route terug en sla af en toe een straat links en vervolgens weer rechts in.Wanneer ik bij de doorgaande weg kom, passeer ik ook een soort vuilnisbelt. Hier zijn mannen bezig om waardevolle spullen tussen het afval op te sporen. Een stukje verder zie ik enkele krotten tussen het vuilnis staan. Hier wonen gewoon mensen. Verschrikkelijk.Het contrast is groot wanneer ik even later de mall binnenloop en bij Burger King iets te eten bestel. Het is niet eens zo dat ik me hier als toerist tussen de lokale bevolking begeef: vrijwel alle tafeltjes zijn bezet door lokale mensen die aan het eten zijn en ondertussen op grote schermen het absurde voetbal volgen.Het is sowieso opvallend dat ik ruim vijf uur door Abidjan heb gewandeld zonder ook maar één blanke tegen te komen. Pas hier in de mall tref ik enkele toeristen.Rond vier uur ben ik terug bij het hotel. Ik neem plaats in een stoel en drink wat water. Ondanks dat ik vandaag veel heb gedronken, blijf je in deze hitte natuurlijk ook flink transpireren.Tegen zes uur kleed ik me om. Ik heb geen zin om dat op het toilet te doen. Ik zit in een hoek van de lobby en doe het gewoon daar. Ik ken hier verder toch niemand.Om zeven uur brengt de shuttlebus van het hotel mij en vier andere reisgenoten naar de internationale luchthaven. Er vinden de nodige controles plaats, maar alles verloopt redelijk snel.Ik ben via de app van KLM ingecheckt, maar op de bevestiging staat geen naam vermeld. Ik zie de medewerker een paar keer naar mijn telefoon en paspoort kijken. Uiteindelijk vindt hij het goed.Na het inchecken, op weg naar de douane, vraagt een beambte of ik nog contant geld bij me heb. Eerst vraagt hij naar lokaal geld en daarna naar euro's. Hij wil weten hoeveel ik bij me heb. Wanneer ik hem vraag waarom hij dat wil weten, is het al snel goed. Ik vermoed dat hij uit was op eventueel lokaal geld.Ook de douane- en bagagecontrole verlopen soepel. Twee reisgenoten vliegen businessclass naar Parijs. Een van hen komt even later uit de lounge en heeft cola en water voor mij meegenomen.Tegen half tien begint het boarden. Met de bus rijden we ongeveer honderd meter naar het vliegtuig. Het lijkt erop dat we op tijd kunnen vertrekken. Mijn overstap in Parijs is kort, dus elke minuut die we straks winnen, is mooi meegenomen.