
Home > Ivoorkust > Rondreis West Afrika > Reisverslag dag 23
15 okt - 9 nov 2026 (26 dagen)
De laatste etappe van de reis breekt aan. Vandaag vlieg ik naar het laatste land van deze reis: Ivoorkust. Omdat de vlucht pas in de middag vertrekt, heb ik alle tijd.Rond acht uur ga ik naar het ontbijtbuffet. De manager heet me welkom. Ze herkent me van gisteren, toen we even over Ghana hebben gesproken. Ze regelt voor mij een cappuccino. Ik heb ook nog even tijd voor wat beweging. Inmiddels weet ik dat de hardloopband is ingesteld op miles per hour.Op mijn kamer pak ik mijn bagage opnieuw in. Om half elf rijden we in een kwartiertje naar de luchthaven. We zijn te vroeg om al te kunnen inchecken. Ik verwacht dat de incheckbalies rond elf uur opengaan, drie uur voor vertrek. Dat blijkt echter niet het geval. Wel begint iemand alvast de paaltjes en linten neer te zetten om de incheckrijen af te bakenen. Pas om twaalf uur gaan de balies open.Ook nu wordt regelmatig het visum voor Ivoorkust gecontroleerd. Ik heb nog voldoende tijd om mijn resterende Ghanese geld op te maken aan een grote koek en wat te drinken.Pas vlak voor twee uur kunnen we aan boord. Het toestel komt uit Dubai en er zitten al veel passagiers in. Snel zoek ik mijn plaats op. Precies op tijd vertrekt het vliegtuig van Emirates vanaf gate C05 voor de vlucht van ongeveer een uur naar Abidjan in Ivoorkust.Bij aankomst duurt het even voordat we bij de gate kunnen parkeren. De gezagvoerder meldt dat het erg druk is. Met ongeveer tien minuten vertraging kunnen we alsnog van boord.De reisorganisatie had vooraf geadviseerd om voor Ivoorkust een papieren visum in het paspoort te laten zetten. Dit zou lange wachtrijen bij het visum on arrival moeten voorkomen. Helaas bleek dit vanuit Nederland niet mogelijk. Alleen de optie voor een e-visum werd aangeboden. Gelukkig blijkt dit voor het merendeel van de reisgroep te gelden.Ik volg de pijlen voor het e-visum. Tot mijn verbazing ben ik vrijwel direct aan de beurt. Mijn vingerafdrukken worden vastgelegd en er wordt een foto gemaakt. Even later plakt de beambte een visumsticker in mijn paspoort. Jammer dat hij die niet recht plakt.Voor de douane staat een lange rij. Het schiet ook niet echt op. Enkele reisgenoten worden, vermoedelijk op basis van hun leeftijd, uit de rij gehaald en mogen via de priority-doorgang. Wanneer we aangeven dat we bij elkaar horen als groep, mag iedereen deze route gebruiken. Dat scheelt tijd.Grappig genoeg neemt de douanier ook opnieuw vingerafdrukken af. Zouden de computersystemen van de douane en de visumdienst niet aan elkaar gekoppeld zijn?In de aankomsthal ontmoeten we Stephan. Hij vertelt dat hij normaal gesproken in het Nationaal Museum van Abidjan werkt. Omdat dit gebouw momenteel wordt gerestaureerd, begeleidt hij nu toeristen.Het Azalaï Hotel ligt op ongeveer twintig minuten rijden van de luchthaven. Onderweg is goed te zien dat Abidjan een behoorlijk ontwikkelde hoofdstad is. Zeker in vergelijking met de landen die we de afgelopen weken hebben bezocht.De receptie van het Azalaï Hotel bevindt zich op de eerste verdieping. We hebben online al ingecheckt, maar toch duurt het nog even voordat iedereen zijn kamersleutel heeft. Ook de route naar de kamers blijkt nog een uitdaging. Er zijn maar twee liften beschikbaar: één voor de gasten en één voor het personeel. Het lijkt erop dat de reguliere liften in onderhoud zijn of een storing hebben en dat we daarom gebruik moeten maken van de personeelsliften. Ik heb een kamer op de vierde verdieping.Om vijf uur rijden we naar de CAVA Artisanal Market. Hoewel ik niet zo veel belangstelling heb voor deze markt, ga ik toch mee. Ik besluit een rondje te lopen en daarna zelfstandig terug naar het hotel te wandelen.De straat waaraan de markt ligt, is niet bijzonder interessant. Aan weerszijden staan hoge betonnen muren rond bedrijfsterreinen. Ik steek de drukke verkeersweg over en volg enkele mensen een winkelcentrum in. Bij de ingang moet ik door een scanner. Binnen bevindt zich een foodcourt met verschillende restaurants. Ook zijn er veel luxere winkels en een supermarkt.Ik loop achter het winkelcentrum door de straatjes. Daar is het leven opeens een stuk eenvoudiger en primitiever. Ik kijk of ik ergens een biertje kan bestellen. Uiteindelijk kom ik uit bij een pleintje met een zandondergrond. Jongeren zijn hier aan het voetballen. Het gaat er serieus aan toe. Er staat zelfs een heuse scheidsrechter die het spel leidt.Ik zie mensen aan de wijn zitten. Ze wijzen naar een klein keetje. Ik ga naar binnen en vraag of ze bier hebben. In de koelkast kan ik kiezen uit de laatste Heineken of de laatste Bock. Ik kies voor het lokale biertje. Buiten neem ik plaats onder een afdakje en volg het voetbalspel op het zanderige plein.Het gaat er stevig aan toe. Ik vind het niet erg dat er vooral hard op het doel aan de overkant wordt geschoten. De bal vliegt regelmatig over de betonnen afrasteringen heen. Niemand kijkt daar nog van op. De tweede bal wordt alweer in het spel gebracht terwijl iemand de eerste bal gaat ophalen.Er ontstaat tumult wanneer de scheidsrechter een penalty geeft. Omdat ze hier met hele kleine doeltjes spelen, bestaat de penalty uit een vrije trap op het doel, zonder dat de keeper mag verdedigen. Zelfs dan wordt de kans nog gemist.Ondertussen begint het te schemeren. Voordat het helemaal donker wordt, wandel ik terug naar het hotel.'s Avonds gaan we eten in de wijk Plateau, bij een Vietnamees restaurant. Ik bestel een portie sweet and sour beef.