
Home > São Tomé en Principe > Rondreis São Tomé en Principe > Reisverslag dag 13
13-28 juni 2026 (16 dagen)
In het restaurant staat het ontbijt gereed. Een uitgebreid buffet met voor de eerste keer tijdens deze reis echt bruinbrood. Heerlijk met een plakje kaas. Na het ontbijt maken we ons op voor een boottocht naar het Rolas eiland. Dit kleine autovrije eiland ligt slechts enkele kilometers ten zuiden van het eiland São Tomé. Het eiland ligt precies op de evenaar. We verdelen ons over de twee boten. Iedereen krijgt een reddingsvest aan. Ook hier is er geen reddingsvest voor de bemanning, terwijl wij waarschijnlijk beter in staat zijn om onszelf te redden in het zeewater. In een kleine tien minuten arriveren we bij het eiland. Hoewel er ooit een betonnen pier gestaan heeft, is deze niet meer te gebruiken. We stappen uit op het strand. Op het eiland wonen ongeveer 175 mensen. De meesten leven van de visserij. Bij zonsondergang gaan ze het water op en vissen door tot negen uur in de avond. Een lokale gids neemt ons mee over het eiland. Ze laat een voormalig resort zien. Sinds de coronapandemie is het resort gesloten. Toch wordt het met hekken omgeven. Men wil voorkomen dat de eigendommen verdwijnen. Misschien is er nog een koper voor het complex.
We lopen het dorpje uit en wandelen door het oerwoud. Overal liggen kokosnotenschillen. De geoogste kokosnoot wordt direct ontdaan van de harde schil. Bergen met schillen liggen in het bos. We wandelen naar één van de hoogste punten van het eiland. Hier passeren we de evenaar. Er staat een monument met een mozaïek van de wereldkaart. Dit zou het snijpunt zijn van de evenaar en de nulmeridiaan. Mijn telefoon geeft echter aan dat dit punt zijn vijfhonderd kilometer westwaarts ligt in de oceaan. Wel is deze locatie het stuk land het dichtste bij dit snijpunt. We maken een groepsfoto bij het evenaar-monument. Daarna neemt de gids ons verder mee op de rondwandeling over het eiland. We steken het eiland dwars over en komen aan de andere zijde uit bij een rotsachtig strand. De golven klotsen tegen het vulkanisch gesteente. In de rotsen is een opening. Bij iedere golf spuit het water in een soort nevel omhoog. Het heeft iets weg van een geiser. Het is grappig om hier dicht bij te gaan staan, al word je van de nevelstraal kletsnat.
We wandelen terug via de westkust. Grillige rotsen worden afgewisseld met kleine zandstrandjes. Overal is een flinke golfslag. Onderweg gaan de slippers van onze gids kapot. Ze trekt ze uit en gooit ze ergens achter een boom. Op blote voeten loopt ze onverstoorbaar verder door het bos. De wandeling eindigt op het Praia Café. We hebben zo’n vijf kilometer gelopen. Op het strand staat een gedekte tafel gereed voor de lunch. Ik bestel er een colaatje bij. Ondertussen worden schalen met groente, vis, inktvis, kip en rijst op tafel gezet. Hoewel niet alles even warm is, smaakt het prima. Na de lunch splitst de groep zich op. Enkele reisgenoten willen al terug naar het resort aan de overzijde. Ik besluit te blijven. Doordat we vanmorgen met twee boten uitgevaren zijn, kan prima een deel van de groep met een boot terug.
Ik waag mij in de zee bij Praia Café. Ik doe dit voorzichtig, want door de forse golven is ook de onderstroom sterk. Binnen enkele meters wordt het al te diep om te blijven staan. Ik ga niet al te ver de zee in. Op het strand laat ik mij weer opdrogen. Het weer is vandaag wat bewolkt. Met een zonnetje zou het water nog mooier blauw kleuren. Tegen drie uur gaan wij ook terug naar de haven. In het barretje bestellen we nog iets te drinken. Hiermee helpen we ook de lokale mensen een beetje. Daarna trek ik het reddingsvest weer aan en vaar terug naar Porto Alegre. ‘s Avonds gaan we met een klein groepje eten bij een familie in het dorpje. Wel zo leuk om de lokale gemeenschap te steunen. Op een dakterras staat een maaltijd met vis, inktvis en groente gereed. Een lekkere maaltijd. Rond negen uur ben ik weer bij mijn huisje. Hoewel de voetbalwedstrijd van het Nederlands elftal om 23:00 begint, besluit ik dit niet af te wachten. Voor die tijd lig ik al op bed.