São Tomé en Principe > Vlucht naar Principe

Ik heb heerlijk geslapen vannacht. Ik ben zelfs al voor de wekker van zes uur wakker. Dit komt door het tijdsverschil. Ik pak mijn bagage weer in. Zorgvuldig stop ik de zware attributen, zoals mijn leesboek in de rugtas. We vliegen vandaag door naar het eiland Principe. De bagagelimiet is maximaal vijftien kilo. Gisteren op Schiphol woog mijn koffer exact 15.0 kilogram. Dit betekent dat ik niets extra’s in mijn ruimbagage moet stoppen. Bij het ontbijt ontmoet ik alle medereizigers weer. Iedereen is meer uitgeslapen. Sneetjes stokbrood, stukjes omelet, kaas en worst. Een prima start van de dag. In daglicht lijkt de route naar de luchthaven nog korter. Dit hadden we ook kunnen lopen. Ik schat de afstand hooguit op enkele honderden meters. Bij het inchecken worden alle koffers één voor één gewogen. De wijzer van de weegschaal lijkt niet zo nauwkeurig, maar geeft bij mijn reistas 14,5 kilo aan. Dit is prima voor de vlucht. Om kwart voor negen begint het boarden. Althans dat denken we. Het blijkt dat het niet voor onze vlucht is. De meeste mensen in de vertrekhal gaan wel met deze vlucht mee. Naast onze groep blijven er nog vier andere passagiers over. Wanneer het andere vliegtuig vertrekt, worden wij ook opgeroepen om te boarden.

São Tomé en Principe - Het vliegtuigje voor de vlucht naar Principe

Er blijkt nog een klein propellervliegtuigje op het vliegveld te staan. Er is plek voor 19 passagiers. De piloot zwaait vriendelijk door de open deur, wanneer ik het toestel betreed. Even later laat hij het vliegtuigje opstijgen. In zo’n veertig minuten vliegen we naar het eiland Principe. Bij aankomst verloopt alles net zo rommelig als bij het vertrek. In de aankomsthal moet iedereen toeristenbelasting betalen. Waar dit gisteren nog 25 euro was op São Tomé, is het hier ‘maar’ tien euro. Vreemd eigenlijk om dit per eiland te betalen en niet gewoon in één keer voor het hele land. Voor het luchthavengebouwtje staan drie terreinwagens gereed. Enkele van ons kunnen achter op een pick-up plaats nemen. We worden naar het hotel in Saint Antonio gereden. Martin, de gids en chauffeur, mijdt zorgvuldig de vele kuilen in de weg. De kamers zijn al beschikbaar. Het is net half elf. Rond lunchtijd rijden we met de wagens naar het centrum. Een ritje van nog geen kilometer. Het is zondag en veel mensen lopen netjes gekleed op straat. Zij gaan naar de kerk of zijn daar al geweest. Bij een supermarkt stoppen we om water te kopen. Dit hebben ze niet meer. Dan maar later proberen in andere winkeltjes, maar de keuze is beperkt. We gaan eerst naar het lunchrestaurant aan de baai van Santo António. Boven zee en tegen de omliggende bergen hangen dreigende wolken. Eigenlijk kan het in een tropisch klimaat iedere dag wel een keertje stevig regenen.

São Tomé en Principe - De Igreja do Rosário kerk in Santo António

Nu is het nog droog. Op een terras bestel ik een sandwich kip en een ice tea. Cola hebben ze hier niet. De bestelling verloopt langzaam. Dit zullen we wel meer mee gaan maken tijdens deze reis. Na de lunch wandel ik met enkele reisgenoten door Santo António. Jongens voetballen op straat en meisjes zwaaien verlegen naar ons. Iedereen reageert vrolijk en vriendelijk. Op de kamer is het drukkend warm. De airco lijkt niet te werken. Het is binnen veel warmer dan buiten. Met mijn telefoon vertaal ik de vraag of de airco gemaakt kan worden naar het Portugees. De receptioniste loopt mee, pakt de afstandsbediening en wil de batterijen vervangen. Ze kijkt wat teleurgesteld als dit het probleem niet oplost. Ze gaat iemand bellen. Wanneer we aan het einde van de middag een stadswandeling gaan maken in Santo António, is de man net met onze airco bezig. We laten de kamer open. Het terrein is rondom afgesloten. Santo António is niet zo heel groot. Martin neemt ons mee voor een oriëntatiewandeling door de stad. Hij wijst de kerk, het politiebureau en de school aan. Ook geeft hij aan waar restaurants zijn. Eigenlijk zijn er maar vier ‘betrouwbare’ restaurants in het stadje. Twee ervan zijn gesloten omdat het zondag is en één heeft geen voorraad.

São Tomé en Principe - Eten in restaurant Divino in Santo António

Voor het avondeten keren we daarom terug naar het terras van Divino, het restaurant waar we ook geluncht hebben. Ik kies dit keer voor een pizza Mediterranée. Om acht uur lopen we een stukje terug richting ons hotel. Hier bevindt zich een terras met een groot televisiescherm. De wedstrijd Nederland - Japan is net begonnen. Vreemd genoeg is er geen drank te krijgen. Het terras lijkt bij een supermarkt te horen, die op zondag gesloten is. Zonder biertje kijken we hoe het Nederlands elftal tot twee keer toe op voorsprong komt en het ook twee keer weggeeft. De eindstand van 2-2 is wat teleurstellend. De lokale mensen lijken zich hier niet om te bekommeren. Zij zijn meer met hun telefoon bezig. Het maakt hen niet zoveel uit wie deze wedstrijd wint.