São Tomé en Principe > Wandelen in de krater

De lange nacht heeft mij goed gedaan. Ik pak de bagage weer in en loop met mijn reistas richting het ontbijt. Dan hoef ik straks niet meer terug naar mijn huisje. Bij het ontbijt neem ik fruit, ei en yoghurt. Een goede start. Rond acht uur verlaten we Mucumbli en rijden terug richting São Tomé stad. Ik zie alle bekende plekken van de afgelopen dagen voorbijkomen. Rond half elf zijn we weer bij het hotel in de hoofdstad. De kamers zijn nog niet beschikbaar. Ik zet mijn reistas in de ontbijtruimte. In de supermarkt koop ik wat broodjes, kaas en sap voor de lunch. Met twee kleinere busjes rijden we de bergen in het van Ôbo National Park. Dit is hetzelfde gebied waar we eerder een plantage bezocht hebben. Nu rijden we over en hobbelige weg verder. Bij de Bom Sucesso Botanische tuin begint een wandeling van zeven kilometer naar de krater van Lagoa Amélia. De gids gaat voorop, de beide chauffeurs en Mustafa achteraan. We lopen over een smal paadje door het bos. Op sommige stukken stijgt het flink. Het is goed te merken dat we hier hoger verblijven dan de andere wandelingen. Na twee uurtjes klimmen bereiken we de kraterrand. De krater is volledig begroeid. De afdaling in de krater loopt over een glibberig pad. Ik gebruik mijn wandelstok voor de balans en af en toe een boom.

São Tomé en Principe -

De krater is gevuld met water. Het kratermeer is bedekt met een soort gras. Door de dichte laag van dit gras is het mogelijk om op het meer te lopen. Wel is het belangrijk om goed op de paden te blijven. Een kleine stukje naar links of naar rechts kan betekenen dat je door de graslaag heen zakt. In het midden laat de gids met een grote bamboestok zien dat zich zeker vijf meter water onder de graslaag bevindt. Wanneer ik spring, voel je de grasmassa op en neer deinen. Niet iedereen vindt dit even leuk dat ik dit doe. Voorzichtig verlaten we het kratermeer weer. Een reisgenoot stapt net naast een balk en zakt weg met zijn voet. Gelukkig niet al te diep. Op de kraterrand zijn wat bankjes. Hier nuttig ik mijn meegenomen lunch. Daarna dalen we weer af naar het beginpunt. In de nabijheid bevindt zich ook de São Nicolau waterval. Deze waterval ligt vlak langs de weg. Het water klettert van de rotsen. De bankjes bij de waterval zijn geschilderd in de kleuren van de nationale vlag. Net wanneer we willen vertrekken, komt een man aangelopen met een mand vol bananen op zijn hoofd. Ik informeer wat twee bananen kosten. Dit zou tien dobras zijn (ongeveer 45 cent). Echter wanneer ik een briefje van tien geef, krijg ik zes bananen mee. Ik deel ze met reisgenoten. De rest bewaar ik voor de lunch van morgen. Aan het einde van de middag arriveren we weer bij het hotel in São Tomé stad. Dit voelt toch een beetje als thuiskomen. Alleen het wifiwachtwoord is veranderd, maar dat is snel opgelost. Met enkele reisgenoten wandel ik naar het centrum. Zo aan het einde van de middag is het levendig op straat. Overal is bedrijvigheid. Op een pleintje staan stoelen en tafeltjes onder de bomen. We bestellen drie biertjes. Het lijkt een voormalig tankstation, want we zitten pal naast een benzinepomp. Het biertje smaakt er niet minder om. Ondertussen kijken we naar de bedrijvigheid rond het pleintje, terwijl de schemer invalt. Van iemand die deze reis eerder gemaakt heeft, heb ik een tip gekregen voor een restaurant in São Tomé centrum. We wandelen er heen. We passeren de fraai verlichte kathedraal. Door de open deuren is te zien dat er een dienst gaande is.

São Tomé en Principe -

In de wijk achter de kerk bevindt zich restaurant Xquizeat. Vanaf de straat is er weinig zichtbaar, maar we zien wel tafeltjes staan. Eén jongen bevestigt dat we hier kunnen eten. We krijgen een menukaartje waar we op kunnen aanvinken wat we willen bestellen. Wanneer we ook bier aanvinken, kijkt hij moeilijk. We hebben geen Superbock bier meer. Maar even later gaat iemand op pad om drie biertjes te kopen. De visburger, met zoete patat en groente smaakt goed. De prijs is wat hoger dan we gewend zijn, maar nog altijd onder de twintig euro. In het donker lopen we terug naar het hotel. De route begint al vertrouwd te raken.