
Home > Verenigde Arabische Emiraten > Qatar, Bahrein en Koeweit > Reisverslag dag 8
3 - 14 januari 2025 (12 dagen)
De laatste dag is aangebroken. Wanneer ik wakker word naderen we Dubai. Na het ontbijt in mijn cabin ga ik naar dek vijf. Ik heb nog tijd om een cappuccino te bestellen voordat mijn fiets excursie begint. Wessel, één van de twee begeleiders zwaait al. We zijn vandaag met maar vier deelnemers. Drie personen uit Nederland en één Rus. In het terminal gebouw staan de fietsen gereed. Snel stel ik het zadel in op hoogte. Wessel fiets voorop en Angel achteraan. Door werkzaamheden is het verlaten van de haven wat rommelig, waarschuwt Wessel. Hij verzoekt goed achter elkaar te blijven. We passeren enkele drukke rotondes. Bij de werkzaamheden voor een nieuwe fly-over is het inderdaad goed uitkijken. We rijden rechts op een vierbaans autoweg. Het verkeer past zich netjes aan. Voorbij de werkzaamheden loopt het fietspad over het trottoir. Het is vooral uitkijken bij de inritten van huizen en bedrijven. In de verte zie ik het silhouet van de Bruj Khalifa liggen. De ruim 800 meter hoge wolkenkrabber. Vooralsnog het hoogste gebouw ter wereld. Wanneer we bij het strand aankomen, kunnen we gebruik maken van een speciale fietsstrook. Toch steken hier ook mensen over. Ik probeer het opletten goed te combineren met het uitzicht om mij heen. Het is een prachtig gezicht om langs het strand en de kust te rijden met het uitzicht op de stad Dubai. Bij Kite Beach houden we even pauze voor een drankje of een toilet stop. Ik leg mijn handdoekje op het strand en ga even liggen. Ik moet uitkijken niet in slaap te vallen. Wanneer we verder rijden zie ik de Burj Al Arab opdoemen. Het karakteristieke zeven sterren hotel aan de kust. Net achter het hotel ligt de Souq Marina’s Jumeirah. Een modern winkelcentrum met luxe winkels. Ik bestel koffie en met mijn laatste lokale valuta een broodje. Vanaf het terras heb ik uitzicht op het Burj Al Arab hotel. Na een uurtje rijden we weer terug. De afstand tussen de haven en de Burj Al Arab is ruim twintig kilometer. Niet alles hiertussen is bebouwd met hoge wolkenkrabbers. We fietsen regelmatig tussen heel normale straten met eensgezins-huizen en een auto op de oprit.
Dit doet soms heel dorps aan. Deze mensen wonen vijftien kilometer van de hoge wolkenkrabbers en Downtown Dubai af. Terwijl we terugfietsen roepen de moskeeën op voor het vrijdagmiddag gebed. Hier hebben we geen last van, maar wel van de auto’s die rond de verschillende moskeeën lukraak op de stoep en fietspad geparkeerd staan. Behendig moeten we hier omheen slalommen. Ook wanneer het gebed eindigt loopt iedereen zonder om te kijken over straat. Bij de haven steken we de drukke verkeersaders van Dubai over bij de voetgangersverkeerlichten. Hierdoor moeten we lang wachten voordat we over kunnen. Er is geen alternatief en de stroom auto’s over de vierbaans weg lijkt eindeloos. Veilig keer ik rond half drie weer terug bij het schip. Ik bedank Wessel en Angel voor de tour. In het buffet haal ik iets te eten. Eén van de obers komt enthousiast vragen hoe mijn dag was? Ik voel mij een beetje schuldig, maar ik denk dat hij ook ‘s avonds in het restaurant bedient. Zij onthouden mij beter, dan ik hen. Zouden ze alle 6.000 passagiers kennen? Of val ik meer op omdat ik alleen reis? Ook vanmorgen kwam een ober speciaal naar mij toe om te vragen wat ik vandaag ging doen. Ik heb nog niets gehoord over mijn transfer morgen naar de luchthaven. Bij de receptie weten ze het niet. Je kunt vanaf zes uur bij de excursies desk informeren, adviseren ze mij. Net wanneer ik voorafgaand aan mijn diner wil gaan informeren, is de transferticket afgeleverd. De transfer is al om 07:00 uur. Dit lijkt mij een foutje, want mijn vlucht is pas om half drie ‘s middags. Bij de excursiedesk zegt men dat dit afgestemd is op de vlucht, maar hij vindt het ook wel vroeg. Wanneer hij gaat informeren zegt hij dat alle andere transfers vol zijn. Ik heb pas drie dagen geleden geboekt.
Ik laat de transfer cancellen en neem wel een taxi rond elf uur. In het restaurant ontmoet is Sunil weer, mijn vaste ober. Ik geef hem aan dat ik om kwart voor acht weg moet voor mijn avondexcursie. Dit heeft hij goed onthouden en in een rap tempo komt mijn voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Ik ben al om zeven uur uitgegeten. Ik blijf nog wat napraten met de Britse gasten aan de tafel naast mij. Om acht uur verlaat ik het schip voor een excursie naar de Burj Khalifa. Op weg naar de bus ontmoet ik het Nederlandse stel weer, waar ik vandaag mee gefietst heb. Gezamenlijk lopen we naar bus 41. Ook ‘s avonds is het druk op de wegen van Dubai. De afstand naar de hoogste toren ter wereld is maar 14 kilometer, maar de rit duurt zeker drie kwartier. De Burj Khalifa is te bezoeken vanuit de Dubai Mall, het grootste winkelcentrum ter wereld. Mijn gids loopt met haar bordje 41 door het enorme winkelcentrum. Ze zet er een flink tempo in. Ik zie haar bordje voor me tussen het winkelende publiek voortbewegen. Ik ben benieuwd of iedereen kan volgen. Bij de ingang van de toren, ontvang ik mijn toegangsticket van haar. Ik ga door de tourniquet. Even verder sluit ik aan in de rij. Langs de kant hangen afbeeldingen van de bouw en indrukwekkende gegevens over de hoeveelheid gebruikte materialen. De rij gaat langzaam vooruit. Tot mijn schrik passeer ik een bordje waarop staat dat het vanaf hier nog 45 minuten duurt. Dat zal toch niet? Ze weten toch hoeveel mensen er een ticket hebben geboekt voor de avond? Gelaten wacht ik af. Na ruim een half uur komen de liften in zicht. In iedere lift kunnen ongeveer tien personen. Binnen een minuut legt de lift de afstand af van de begane grond naar de 124ste verdieping.
Hier is het uitkijkplatform. In totaal telt de Burj Khalifa 158 verdiepingen. Het uitzicht over de stad Dubai is adembenemend. En dan te bedenken dat alles hieronder in de jaren zeventig nog gewoon heel veel woestijn was. Binnen vijftig jaar is deze wereldstad ontwikkeld. Bizar. Al die mensen die omhoog zijn gegaan, moeten ook weer naar beneden. Er zit niets anders op dan aan te sluiten in de rij om naar beneden te komen. De rij lijkt wat korter te zijn. Toch sta ik nog zeker twintig minuten te wachten voordat ik weer beneden ben. Het is inmiddels elf uur. Ik ben net te laat voor de laatste fontein show voor de Dubai Mall. Ieder half uur is er een voorstelling van water en muziek. Vanaf buiten is de Burj Khalifa goed te zien en alle omliggende verlichte wolkenkrabbers. Wat is dit eigenlijk een vreemde wereld. Ik ga de Dubai Mall weer in. Ik heb nog een half uurtje voordat de bus teruggaat. Ik volg de borden naar het enorme Dubai Aquarium. Midden in het winkelcentrum bevindt zich een groot bassin met zeevissen. Alleen al om het gewicht van al het water te kunnen dragen is een goede fundering nodig. Tegen twaalf uur zijn we weer bij de bus. De chauffeur draait de bus de drukke weg op. Ook al is het middernacht, files lijken hier altijd voor te komen. We kruipen van verkeerslicht naar verkeerslicht. Bij de werkzaamheden voor de fly-over zijn extra rijstroken afgesloten. Al het verkeer moet over één baan. Door dit alles kom ik pas tegen één uur aan bij het cruiseschip. Snel ga ik naar mijn kamer. Omdat het de laatste avond is, moet ik vannacht mijn bagage al voor mijn cabin zetten. Dit had eigenlijk al om tien uur moeten gebeuren, maar toen was ik er niet. Ik pak de laatste spullen in, plaats de bagage in de gang en ga slapen. Over iets meer dan zes uur loopt de wekker af.