Koeweit > Tour door Koeweit-stad

De dag begint rommelig. Wanneer ik mij, na het ontbijt, in mijn kamer klaar maak voor de excursie, ontvang ik een bericht van Ahmed. Sorry, sorry, maar hij heeft zich verslapen. Dit is niet dezelfde Ahmed als gisteren. Dit is een collega’s. Hij is een half uurtje later. Wanneer ik een half uur later in de lobby wacht is er nog geen Ahmed. Ik krijg een foto van een kapotte auto. Direct daarna belt Ahmed om te zeggen dat er iets met de auto is. Hij hoop om half elf bij mij te zijn. Ik ga een wandeling maken rond het hotel en bestel koffie bij ‘Alfred’, een koffiezaakje. Ik maak mij ondertussen zorgen of ik wel voldoende tijd heb om de moskee te bezoeken. De hoofdreden waarom deze tour geboekt heb, is dat iemand mij kan helpen om in de moskee te komen. Op internet las ik hier verschillende verhalen over. De moskee is ’s morgens tot elf uur open. Voordat het half elf wordt, belt Ahmed opnieuw. Nogmaals sorry, sorry, sorry, maar het onderdeel dat vervangen moet worden is niet voorhanden. Weer vertraging. Hij verzekert mij dat we vanmiddag na 16:00 ook de moskee kunnen bezoeken. De tour zou oorspronkelijk tot ongeveer twee uur duren. Ik stuur Ahmed een bericht dat ik naar het National Museum Kuwait ga en of hij mij daar om twaalf uur op kan pikken. Ik wandel door de souq en over verschillende parkeerterrein. Dit lijkt wel kenmerkend voor Koeweit-stad. Overal liggen parkeerplaatsen met overkappingen tegen de zomerse hitte. Alle parkeerterreinen zijn praktisch vol. Bij het museum word ik vriendelijk welkom geheten. Het bezoek is gratis. Ik had gehoopt meer over de geschiedenis van Koeweit te weten te komen, maar in het eerste gebouw worden voorwerpen uit de oudheid getoond. Hoewel het een groot gebouw is, is dit slechts één tentoonstellingsruimte. Het tweede gebouw toont situaties uit het dagelijkse leven van zowel de Bedoeïenen als de Arabieren. De rest van het museum is gesloten. Het is mij niet geheel duidelijk of dit nog geopend moet worden of dat het tijdelijk gesloten is. Er lijkt niet veel activiteit om het te kunnen openen. Voor het museum lees ik op internet alsnog over de geschiedenis van dit land. Door de strategische liggen heeft het altijd een rol gespeeld in de handel en daardoor vaak aangevallen.

Koeweit - In het Nationaal Museum wordt het leven van Koeweit uitgebeeld

Ook de soms moeizame relatie met Irak wordt beschreven. In het begin van de twintigste eeuw accepteerde Irak de grenzen van Koeweit niet. In de jaren negentig waren verschillende schermutselingen de aanleiding voor de inval. Eén hiervan was dat Irak Koeweit beschuldigde olie te winnen van een olieveld dat hoofdzakelijk binnen het Iraaks territorium ligt. Na mijn museumbezoek nog altijd geen Ahmed. Ik besluit via het Sadu huis, een museum dat toont hoe men vroeger leefde, naar het Seif paleis te lopen. Ik ga met een loopbrug over de weg en blijk bij de personeelsingang van het paleis te staan. Ik loop via de voorzijde langs het hek. Het Seif Palace is het werkpaleis van de Prins van Koeweit. Misschien niet helemaal verrassend, maar ik mag geen foto’s maken bij de toegangspoort. Ik volg de drukke weg. Ik stuur ondertussen Ahmed een bericht dat ik richting de Grand Mosque loop. Ik heb er geen vertrouwen meer in dat het goed komt en dat ik voldoende tijd heb om de stad te bekijken. Het bereiken van de moskee valt niet mee. Ik moet een drukke autoweg oversteken waar een aanhoudende stroom auto’s over drie banen aan komen rijden. En dit twee keer, want ook de andere rijrichting is druk. Het lukt mij veilig over te steken. Ik besluit om tot half één te wachten en daarna met taxi’s mijn tocht voort te zetten. Net wanneer ik Ahmed bericht dat ik de tour cancel, roept hij vanaf de overzijde mijn naam. Hoewel ik het hele gedoe wel een beetje zat ben, biedt het ook mogelijkheden om een aantal bezienswaardigheden te bekijken. Aan de auto te zien is het niet vreemd dat er iets aan mankeert. Het lijkt wel of iedere hoek van de auto wel eens iets geraakt heeft. Het spatbord is met een schroefje vastgezet. De eerste stop is de Kuwait Towers. De drie torens zijn in 1979 gebouwd en symboliseren de economische groei die Koeweit doorgemaakt heeft. Tijdens de Irak oorlog raakte het symbool van Koeweit-stad zwaar beschadigd. Ik koop een kaartje voor het viewing point. Met de lift ga ik naar het plateau op 124 meter hoogte. De gehele koepel is van glas. Hierdoor heb ik een mooi uitzicht over Koeweit en de zee.

Koeweit - De vloer draait langzaam rond tijdens het bezoek

Het duurt even voordat ik door heb dat het platform langzaam draait. Zo komt de hele stad aan mij voorbij. Na de torens brengt Ahmed mij naar de vismarkt. Hier liggen de traditionele dhow boten in de haven. In de markthal ligt de verse vis uitgestald. Hier zitten een paar grote vissen bij. De penetrante vislucht probeer ik hierbij te negeren. Ahmed vraagt mij, terwijl we teruglopen naar de auto, of ik zin heb in de woestijn? Zolang er maar tijd overblijft voor de grote moskee, sta ik open voor ieder goed voorstel. Ik heb de indruk dat hij iets goed wil maken voor vanochtend. Om bij de woestijn te komen, moeten we over de 48 kilometer lange Sheikh Jaber Al-Ahmad Al-Sabah Causeway. Deze brug verbindt Koeweit met het noorden. Hier wil men in de toekomst ook een stad realiseren, legt Ahmed uit. Vanaf de brug is er een mooi zicht op de skyline van Koeweit-stad. Ik herken inmiddels de meeste wolkenkrabbers en kan mij zo oriënteren waar wat ligt. Aan de andere zijde van de brug, passeren we een groot verkeersknooppunt. We rijden rechtdoor. Enkele kilometers verder houdt de brede driebaansweg plotseling op en rijden we het zand van de woestijn in. Her en der staan caravans van nomaden. Zij leven hier veelal met kamelen of schapen. Ahmed belooft mij ‘fun’ en gooit zijn stuur om. De auto maakt een 360 graden turn in het zand. Dit herhaalt hij lachend enkele keren. Ik begrijp nu wel waarom de auto piept en kraakt. Het lijkt of we kriskras over het zand rijden, maar Ahmed is op zoek naar de kamelen. Hij heeft brood meegenomen. Wanneer we uitstappen komen de dieren al aangerend. Ahmed werpt het brood naar de dieren, terwijl ze achter hem aanrennen. Hij is voorzichtig om zelf niet gebeten te worden. Dit zou dan meer komen omdat ze zijn hand niet kunnen onderscheiden van het eten. Ik houd een veilig afstand, maar af en toe komt de kudde ook mijn kant op. Een grappig gezicht. Via de brug rijden we weer naar de stad.

Koeweit - In de woestijn trekt een groep kamelen voorbij

De zon begint al te dalen. Er staan nog twee stops op het programma. Ik wil graag de Avenues Mall zien. Dit is het grootste winkelcentrum van Koeweit. Met wat moeite vinden we een parkeerplekje en wandelen we de Mall in. Het winkelcentrum gaat kilometerslang door. Wanneer ik links en rechts kijk zie ik alle bekende merken vertegenwoordigd. We kunnen niet te lang blijven, want ik wil zeker de grote moskee niet missen. Dit lijkt mij één van de hoogtepunten van mijn Koeweit bezoek. Rond vijf uur arriveren we bij de moskee. Het gebed begint net. De rondleiding kan gegeven worden na het gebed. Ahmed vraagt of ik het goed vind, dat hij ook even gaat bidden. Prima. Even later word ik al uitgenodigd voor de tour. Moet ik niet op Ahmed wachten? Zij beloven hem te zeggen dat ik al naar binnen ben. Ik krijg een privérondleiding. Wanneer ik de moskee binnen kom, ben ik onder de indruk van de prachtige moskee. Er wordt helemaal niet gebeden in de ruimte. Het gebed is in de andere zaal, wordt mij uitgelegd. De moskee is in 1979 gebouwd, vervolgd mijn volledig in boerka gehulde gids. Er is zeven jaar aan de moskee gewerkt. De moskee is ontworpen volgens Andalusisch ontwerp. De moskee rust op vier grote pilaren en heeft één grote koepel. De muren zijn afgewerkt met Italiaans marmer en mozaïek uit Esfahan (Iran). Ik krijg ook de wachtruimte voor de belangrijke gasten te zien. Als ik wil kan ik nog meer ruimtes bekijken. Dat wil ik wel, maar het is bijna zes uur. Ik heb een afspraak bij het hotel om half zeven. Snel keren we terug. Bij het hotel neem ik afscheid van Ahmed. Ik ben blij dat de tour toch door is gegaan. Daarna ga ik snel naar mijn kamer en kleed mij om. Ik heb vanavond met Ayyoob afgesproken. De man die ik eerder tijdens de vlucht naar Koeweit ontmoet heb. Hij wilde mij graag uitnodigen om te dineren.

Koeweit - De koepel van de moskee rust op vier grote pilaren

Terwijl hij informeert wat ik allemaal in Koeweit gedaan heb, rijdt zijn chauffeur ons naar een restaurant in AlQurain, ongeveer twintig minuten rijden van Koeweit-stad. We stoppen bij een traditioneel restaurant. Het blijkt dezelfde keten Freej Swaeleh te zijn waar ik gisteren gegeten heb. Ayyoob besteld allerlei gerechten. Ik moet van alles iets proberen. De soep wordt opgediend in een uitgehold stuk brood. Heel apart. Ayyoob legt ondertussen uit dat hij de manager is van alle Grand supermarkten in Koeweit. Er werken zo’n 3000 mensen voor hem. Het hoofdgerecht wordt met een hele ceremonie opgediend, waarbij de naam ‘Ronald’ en ‘Holland’ hoorbaar zijn. De chauffeur zet alles op video. Ayyoob kijkt vooral hoe ik reageer. Ik moet mijn best doen om ook dingen te weigeren. Of ik extra drinken wil? Of ik extra vlees wil? We sluiten de maaltijd af met koffie en sweets. Ook de koffie wordt met een uitgebreide ceremonie voor mij ingeschonken al versta ik er niets van. Volgens Ayyoob sprak de ober vol goed over mij. Om negen uur ben ik ben ik terug bij het hotel. Met een flinke knuffel neem ik afscheid van Ayyoob. We beloven in contact te blijven. Hij loopt zelfs mee naar binnen om te vragen bij de receptie of er nog rekeningen voor mij open staan. Hoewel ik mijn ontbijt nog moet afrekenen, voelt het prettig dat de receptionist zegt dat alles betaald is. Op mijn kamer probeer ik te overdenken wat ik vandaag allemaal meegemaakt heb. Eerst het avontuur met Ahmed en vanavond met Ayyoob. Een ding is zeker. Altijd wanneer ik aan Koeweit denk, zal dit mij bij blijven. Met die gedachte ga ik slapen.

Koeweit - Ik word uitgenodigd om te gaan eten met Ayyoob die in Koeweit woont