Azerbeidzjan > Rotstekeningen van Gobustan

Azerbeidzjan - De Bibi-Heybat moskee is een belangrijk bedevaartsoord en herbergt het graf van Ukeyma Khanum

Vandaag verlaten we Baku. Dit betekent dat ik de reistas weer in moet pakken. Het uitzicht bij het ontbijtbuffet op de elfde verdieping is een stuk helderder. Ik zie nu duidelijk de Kaspische zee liggen. De weersvoorspelling voor vandaag is dan ook een stuk beter. Er wordt geen regen verwacht. Hier hebben we alleen niet zoveel aan, want we reizen vandaag met de bus naar het westen van Azerbeidzjan. Morgen gaan we de grens over naar Georgië. Om kwart voor negen is alle bagage weer in de bus geladen en rijden we weg bij het hotel. Aan de rand van de stad bezoeken we de Bibi-Heybat moskee. De huidige moskee is een reconstructie uit de jaren '90 van een originele 13e-eeuwse moskee die in 1936 door de Sovjets werd vernietigd. Het is een belangrijk bedevaartsoord en herbergt het graf van Ukeyma Khanum, een afstammeling van de profeet Mohammed. Vanaf het terras van de moskee kijk ik uit over de haven en de stad Baku. Net ten zuiden van Baku ligt het Gobustan National Park. Hier bevinden zich historische rotstekeningen. Sommige van de afbeeldingen zijn ruim zevenduizend jaar oud. Wanneer we bij het park arriveren, volg ik Mehmet over een stenen pad tussen de rotsen. Alleen het uitzicht over de wijdse omgeving en de Kaspische zee is al schitterend. Mehmet wijst op enkele historisch tekeningen gegraveerd in de rotsen. Stieren, paarden en afbeeldingen van mensen. Het is verbazendwekkend dat deze afbeeldingen de erosie door wind en regen doorstaan hebben. Via een smalle doorgang komen we in een soort grot. Ook hier bevinden zich talrijke rotstekeningen. In de regio zijn meer dan zesduizend afbeeldingen op rotsen gevonden. We bekijken ze gelukkig niet allemaal. Het bijbehorende museum valt mij wat tegen. Misschien hadden we het museum eerst moeten bezoeken. Er wordt wat uitgelegd over de tekeningen en de vroegere bewoners. Ik herken enkele afbeeldingen die ik net gezien heb. Snel rijden we door. Vandaag leggen we ruim driehonderd kilometer af door Azerbeidzjan. Onderweg zie ik het landschap van vlak in glooiende bergen veranderen. Het landschap is kaal en dor. Er staat nauwelijks bebouwing langs de route.

Azerbeidzjan - De rotstekeningen van Gobustan

Terwijl ik naar buiten kijk, probeer ik te ontdekken of ik iets zie dat specifiek Azerbeidzjaans is en wat je niet ziet in andere landen. Het valt mij al snel op dat alle vrachtwagens en busjes de letters en cijfers van hun kenteken groot achter op het voertuig hebben staan. Dit zal wel verplicht zijn en makkelijker bij controles. Langs de weg staan regelmatig politiecontroles. Willekeurig worden auto’s aan de kant gezet. Wij hoeven met de bus nergens te stoppen. Tegen half twee naderen we Shamakhi, een middelgrote stad in het centrum van het land. Bij een soort supermarkt stoppen we om iets te eten. Binnen bevinden zich enkele balies waar je eten kunt bestellen. Ik kies voor een bord kip in saus met rijst. Het kost net drie euro, inclusief de cola. Na de lunch maken we ons op voor het vervolg richting Sheki.

Azerbeidzjan - In de karavanserai in Sheki is een hotel gevestigd

Voordat we aan de route beginnen bezoeken we net buiten de stad Yeddi Gumbaz, de zeven tombes van de graven van de Khans. Er staan echter nog maar drie tombes overeind. De overige tombes zijn bij aardbevingen ingestort. Het is nog ongeveer drie uur rijden naar Sheki. De weg slingert door de bergen. Het uitzicht is prachtig. Aan het einde van de middag arriveren we in Sheki. Een stad in het noordwesten van Azerbeidzjan. Aan de noordzijde van de stad bevindt zich het paleis van Khan. Dit paleis zullen we morgen bezoeken. We overnachten vandaag in een oude karavanserai. Onze kamer is op de eerste verdieping van het 300 jaar oude complex. Via een stenen trap met hoge treden komen we op de galerij. De kamer is eenvoudig en gevestigd onder de bakstenen gewelven van de karavanserai. Veel tijd om de kamer te bekijken hebben we niet. Tegenover het hotel kunnen we de Azerbeidzjaanse wijn proeven. Mohammed laat ons verschillende witte en rode wijnen uitproberen. Hij vertelt over de soorten wijn en de regio’s waar de druiven groeien. We krijgen iedere keer een klein beetje ingeschonken uit in totaal acht verschillende flessen. Iedereen heeft zijn of haar voorkeur. Na de wijnproeverij, gaan we in de tuin van de karavanserai eten. Het avondeten wordt buiten geserveerd. Ik ben blij dat ik mijn trui aangetrokken heb. Ik bestel piti, een lokale stoofpot van lamsvlees, kikkererwten en groenten geserveerd in een aardewerken pot. De ober giet bij het opdienen de bouillon op mijn bord en prakt het overgebleven vlees en groente. Hij legt uit dat ik het brood in de bouillon moet dopen en samen met de piti moet eten. Het smaakt lekker.

Azerbeidzjan - Het proeven van de Azerbeidzjaanse wijnen