
Home > Armenië > Rondreis Kaukasus > Reisverslag dag 18
13 eptember - 3 oktober 2025 (21 dagen)
Wanneer we ontwaken hebben we een prachtig uitzicht over het Sevan meer vanaf de vierde etage van ons hotel. De zon is net opgekomen aan de overzijde van het meer. Het water is rimpelloos. In het restaurant, nabij het water, staat het ontbijt gereed. Om negen uur verlaten we het hotel. We rijden een klein stukje langs het meer tot het Sevan schiereiland. Op het schiereiland staat het Sevanavank-klooster. Dit klooster is al in de negende eeuw gesticht. Vooral de ligging van de twee kerkjes met erachter het Sevan meer maken deze locatie uniek. Vanaf het parkeerterrein moet ik ruim 200 treden beklimmen om bij de kerkjes te komen. Het is nog vroeg en de meeste verkopers van souvenirs zijn nog bezig om hun spullen uit te stallen. Wanneer ik boven aangekomen ben, blijkt het kerkje nog gesloten. Wanneer ik aan de deur rammel, hoor ik binnen geluid. De deur gaat echter niet open. Ik wandel om de kerkjes en geniet van het uitzicht over het meer. Net wanneer ik weer naar beneden wil lopen, controleer ik nog één keer de deur. De deur is geopend. Snel ga ik het kleine kerkje binnen. Een prachtige atmosfeer. Dit had ik niet willen missen. We rijden vandaag naar het noorden van Armenië. Onderweg zullen we verschillende plekken aandoen. Eén van de eerste plekken is het dorpje Dilijan. In dit dorpje woonden vroeger vooral rijke Russen en bevonden zicht hier kuuroorden.
Het plaatsje ligt midden in het Dilijan National Park en de berghellingen geven het een Zwitserse sfeer. Helaas is het dorpje ook in verval geraakt. Vooral na de corona periode is weinig gedaan om het plaatsje aantrekkelijk te houden. Ik wandel wat tussen de oude huizen door. Het is een leuk plaatsje, maar meer ook niet. Er staat een Nederlandse terreinwagen geparkeerd. De inzittenden vertellen enthousiast dat zij al drie jaar onderweg zijn en veel in Afrika gereden hebben. Ze zijn nu weer op de terugweg naar Nederland. Het geld is bijna op en ze willen met kerst thuis zijn. Een half uurtje rijden buiten Gilijan, bevindt zicht het klooster van Hagartsin. Ook dit klooster ligt binnen het Dilijan Nationale Park. De bus kan door de nauwe wegen rond het klooster niet helemaal bij de entree komen. Het laatste stukje moeten we over de weg en tussen de bossen door lopen. Het klooster van Hagartsin is recent volledig gerestaureerd. Het complex dateert uit de tiende eeuw. Aangenomen wordt dat de Bagratuni koningen Smbat II en Gavin I hier eind tiende eeuw begraven zijn. De St. Gregory’s church is de grootste kerk van het complex. De gavit, de voorkerk is breder en groter dan de kerk zelf.
Het klooster is verschillende keren verwoest tijdens oorlogen. In 2011 is het gehele Hagartsin complex gerestaureerd. Vanuit het klooster rijden we verder in de richting van Vanadzor, de twee na grootste stad van Armenië. Het is inmiddels al half twee wanneer we hier arriveren. Bij een food-court houden we stil voor de lunch. Ik heb eigenlijk niet zoveel honger. Ik bestel een broodje met een sausage. Na dit broodje wordt mijn aandacht getrokken door de gebakjes. Ik bestel een lekkernij. Het smaakt gelukkig minder zoet dan ik verwacht had. In de namiddag rijden we naar de laatste stop voor vandaag. Rond half vier arriveren we bij het klooster van Sanahin. In de 9de eeuw werd Armenië weer zelfstandig met een opleving van de welvaart tot gevolg. Het klooster van Sanahin en het nabijgelegen Haghpat klooster dateren uit deze periode. Wanneer ik het klooster betreed, zie ik een bijzonder complex met een mengeling van Armeense en Byzantijnse bouwstijlen. Sanahin was een belangrijk onderwijscentrum en stond bekend om de kalligrafen.
De gavit, de voorkerk, is in de twaalfde eeuw aangebouwd. De ruimte is enorm en veel groter dan het kerkgebouw zelf. De kerken van Sanahin zijn gebouwd van lichtgekleurde basaltstenen en hebben de karakteristieke Armeense kruiskoepelstructuur. In de kerk wordt mooie Armeens Orthodoxe muziek gespeeld. Een prachtige atmosfeer. In hetzelfde dorpje is een klein museum gewijd aan invloedrijke broers Anastas en Artem Mikoyan. Een van de broers was de ontwerper van de MIG straaljager. Het gevechtsvliegtuig dat de Russen sinds de tweede wereldoorlog inzetten. Voor de deur van het museum staat een exemplaar tentoongesteld. Grappig om hierom heen te lopen. Het museum zelf stelt niet zoveel voor. Ik bedenk mij dat ik met het entreeticket het museum steun in het onderhoud. Vanuit Sanahin rijden we nog een klein stukje naar Haghpat voor de overnachting. Hier zullen we morgen het gelijknamige klooster bezoeken. Vanuit het hotel zie ik aan de overzijde van de vallei het Sanahin complex liggen. Het diner is ‘s avonds inbegrepen. Dit betekent dat we ons laatste Armeens geld aan de wijn kunnen opmaken. Er zijn vervelendere dingen in het leven.