
Home > Guadeloupe > Een Cruise door de Caribbean > Reisverslag dag 9
29 februari 2024 - 16 maart 2024 (17 dagen)
We worden wakker en zijn weer in Guadeloupe. Het schip meert net aan. Langzaam vaart de Costa Fortuna achteruit de haven in. Ik zie ons onderkomen van vorige week voorbij komen. In de ontbijtzaal heet Regie ons welkom. ‘s Avonds bedient hij ons in het restaurant. ‘s Morgens leidt hij de gasten naar vrije tafeltjes. Voor ons heeft hij een speciale tafel achterin met uitzicht op zee. Hij vindt het leuk dat we nog een weekje blijven. Rond negen uur melden we ons voor de excursie op Guadeloupe. Oorspronkelijk hadden we een wandeling naar de Carnet Falls geboekt, maar door te weinig deelnemers, ging deze excursie niet door. Als alternatief brengen we een bezoek aan een waterval op het bergachtige westelijke deel van Guadeloupe: Basse-Terre en daarna een bezoek aan het dorpje Sainte-Anne op het vlakkere Grande-Terre. Tijdens het boeken was de excursie alleen mogelijk in het Frans of Italiaans. Waarschijnlijk gaan wij vandaag een dag meemaken waarbij we van de uitleg in de bus weinig meekrijgen. We gaan het zien. Bij de terminal staat bus acht al voor ons gereed. Omar begeleidt de tour en in vlot Frans en Italiaans geeft hij uitleg over het programma, het eiland en de geschiedenis. Sporadisch vang ik iets op. Zeker wanneer hij het over de Nederlander Pieter heeft, die als eerste vreemdeling voet aan wal zette. Het Point of Pieter, werd later Pointe-à-Pitre, de grootste stad op het eiland. Terwijl we het National Park en regenwoud inrijden op Basse-Terre, betrekt het weer.
Het begint zachtjes te regenen. Hier had ik eigenlijk niet op gerekend. Het spettert nog licht wanneer we uitstappen bij de waterval. Die paar spetters overleven we wel. Het is ons alleen niet duidelijk hoeveel tijd we bij de waterval hebben. Ook deze informatie was enkel in het Frans en Italiaans. Wanneer ik bij Omar informeer, is hij verrast ook Engels gasten te hebben. Hij belooft in de bus een korte samenvatting in het Engels te geven speciaal voor ons. De wandeling naar de waterval is kort. Onder aan de waterval is een poel. Enkele mensen zwemmen in het water. Voor het beste zicht op het vallende water moet een stukje over de rotsblokken geklauterd worden. Het is een grappig gezicht hoe iedereen hier mee worstelt. Terug in de bus begint Omar met de beloofde uitleg. Hij toont de route op de kaart en herhaalt hoe Columbus bij zijn tweede reis Guadeloupe ontdekte. De west- en oostzijde van Guadeloupe liggen net niet aan elkaar en zijn in feite twee afzonderlijke eilanden. Eén smalle opening ligt er tussen. Via een brug rijden we van Basse-Terre naar Grande-Terre. We passeren de hoofdstad Pointe-à-Pitre weer en vervolgen oostwaarts. Omar doet zijn verdere uitleg speciaal voor ons in drie talen. Na het Italiaans en Frans volgt nog een Engelse samenvatting.
Wel zo aardig. Rond half twaalf arriveren in Sainte-Anne. Dit voormalige vissersplaatsje is door het strand en baai uitgegroeid tot toeristenbestemming. Overal bevindt zich horeca, souvenirs en touraanbieders. Op een terrasje aan zee bestellen we koffie. Het is waarschijnlijk vloed, want het zeewater staat tot minder dan één meter van de tafeltjes en stoeltjes. De kerk van Sainte-Anne staat in een zijstraat. De kerk is gesloten, maar op de toren staat een grote afbeelding van de heilige Anne. Zij is de patroonheilige van de gemeente en zorgt voor vruchtbaarheid en bescherming. Terug op het strand zoeken we een plekje om te zwemmen. Waar kunnen we ons hier omkleden? Net wanneer we achter een muurtje willen gaan staan, zien we enkele kleedhokjes naast de EHBO-post. Snel trekken we de badkleding aan. Het water is heerlijk verkoelend. Het is vandaag dertig graden in Guadeloupe. De baai is echter ondiep. Zelfs wanneer we verder van het strand gaan, blijft het water net één meter diep. Om van de zee te genieten hoeft water niet diep te zijn. Op de kant laten we ons weer opdrogen. Een wind steekt op en het begint wat te spetteren. Achter ons hangen donkere wolken. In hetzelfde kleedhokje trekken we onze kleren weer aan. De regenbui blijft gelukkig uit. Op een terras bestellen we een lokaal biertje. Tegen twee uur arriveren we weer bij de bus. We worden al herkend als ‘de Nederlanders die Engels spreken’. Op de terugweg naar Pointe-à-Pitre gaat de uitleg in alle talen verloren. De airco blaast hard en achterin de bus wordt volop gepraat. Het is jammer van de moeite die Omar doet, maar wij krijgen zijn verhaal niet mee. Bij de cruiseboot ontstaat al een rij om te boarden. Vandaag komen veel nieuwe gasten aan boord. Vorige week stonden wij daar ook te wachten. Gelukkig kunnen wij nog voor de nieuwe stroom gasten aan boord. Op dek negen nemen we iets te eten als lunch. Daarna trekken we ons terug in de hut. Op de gangen lopen mensen te zoeken naar hun hut. Vorige week hoorden wij hier ook bij, nu voelt het schip al als ons thuis. Vanaf ons balkon zien we de nieuwe passagiers arriveren.
‘s Avonds bij het eten hebben we nog steeds de vier persoonstafel, die we tot gisteren met Jan deelde. Zouden we nieuwe tafelgenoten krijgen? En waar komen zij vandaan? Regie en Jerlito heten ons in ieder geval weer welkom. Regie legt uit dat er wel iemand ingedeeld is voor de tafel, een reiziger alleen, maar dat deze meneer vorige week ook niet verschenen is. Waarschijnlijk dineert hij bij het buffet restaurant of in het clubmember restaurant, als hij vaker gecruised heeft. We hebben vanavond alle tijd. Morgen zijn we op zee en hoeven we ons niet te haasten. In de bar op dek vijf probeert het animatieteam de aanwezigen op de dansvloer te krijgen. Later op de avond is er een optreden van Maximilien Philippe, een finalist van de Voice of Frankrijk in 2014. Om half twaalf begint een welkomstparty in de Atriumbar. Al snel staat de dansvloer vol en danst en klapt iedereen mee. Rond middernacht gaan wij slapen.