Maleisië > Slapen bij het Iban gastgezin

Maleisië - In de open keuken wordt onze lunch klaar gemaakt

Ik schrik wakker van de wekker en dit terwijl de wekker niet echt vroeg staat. Ik kan vanochtend uitslapen. Ik besluit rustig aan te doen. Als ik naar buiten kijk, zie ik een druilerige stad. Het regent flink. Ik kijk het nieuws, neem een uitgebreide douche en pak mijn dagbagage voor de komende nacht bij de Iban familie in. Tegen half elf loop ik naar buiten. Het regent nog steeds, alleen iets minder hard. Ik steek mijn paraplu op en loop naar het terrasje aan de overzijde voor een flinke kop koffie. Als ik een uurtje later gezamenlijk met de bagage naar de haven loop, is het gelukkig droog. Aan de kade stap ik aan boord van een expressboot. De twintig meter lange boot heeft iets weg van een kruising tussen een rondvaartboot en een ruimtecapsule. De boot vaart met hoge snelheid over de Batang Rajong rivier verder stroomopwaarts. Binnen lijkt deze boot veel op een vliegtuig. Vooral de kleine raampjes geven maar beperkt uitzicht naar buiten.

Maleisië - In het longhouse van de Iban's, zijn bijna vijftig huizen aan elkaar verbonden tot een driehonderd meter lang huis.

Het geeft een wat bedompte sfeer. Ik klim naar buiten. Op de smalle rand van de boot ga ik zitten. Ik geniet van het dagelijkse leven langs de rivier. Ik passeer verschillende houtverwerkingsbedrijven. Als ik al het hout opgestapeld zie liggen, vraag ik mij af of er stroomopwaarts nog wel bomen staan. Ook passeer ik visserschepen en baggerschepen. Langs de kant staan al verschillende longhouses van de Dajaks stammen. Na een uurtje varen kom ik aan bij Durin, een klein plaatsje langs de rivier. Hier leg ik aan en ga van boord. In een klein lokaal restaurant bestel ik fried noodles. In een open keuken worden de bestellingen klaar gemaakt. Heerlijk! Na de lunch ga ik naar de Iban familie. De Iban's leven als een familie bij elkaar. De huizen zijn aan elkaar verbonden en vormen samen een longhouse. Het stamhoofd woont in het midden van het longhouse. Vroeger waren de Iban's berucht om het 'koppensnellen'. Iedere jonge man moest zich bewijzen door vijanden te onthoofden. De schedels werden als trofeeën bij de voordeur opgehangen. Tegenwoordig vindt het 'koppensnellen' niet meer plaats. Als ik over de brug naar het longhouse loop, zie ik de kinderen uit het dorp in het water spelen. Van een afstand zwaaien ze naar mij. Als ik bij het longhouse aan kom, verbaas ik mij over de omvang. Het is veel groter dan ik mij voorgesteld had. Het longhouse wordt gevormd door een aaneenschakeling van bijna vijftig huizen.

Maleisië - Kinderen van de Iban familie zoeken verkoeling in het water

Ik schat het longhouse op zo'n 300 meter. Het geheel is gebouwd op palen als bescherming tegen overstromingen. Ik doe mijn schoenen uit en ga naar binnen. Ik sta in een interne straat. Alle voordeuren komen hier op uit. Nu zie ik pas goed de enorme lengte van het gebouw. Heel ver weg spelen kinderen. Het is vakantie voor hen. Oudere mensen zitten op een bankje voor hun deur. Ik neem plaats bij huisnummer 29. Dit is het huis van Phillip Koyan, de chief van deze Iban familie. In totaal wonen hier 93 families. De helft woont in het longhouse. De andere families wonen in de nabijheid van het longhouse. Er is geen ruimte om het longhouse verder naar de zijkanten uit te breiden. Met een traditionele ceremonie word ik welkom geheten. Oorspronkelijk werd hier vroeger een kip bij geofferd, maar tegenwoordig volstaat men met een klein stukje van de kam van de haan. Ik toast met een glaasje Tuak (rijstwijn) op al het goede. Na een korte wandeling door de omgeving, word ik voorgesteld aan mijn Iban gastgezin. Ik slaap vannacht bij Boniface en Regina. Zij wonen niet in het longhouse, maar in het eerste huis er naast.

Maleisië - Op de foto met de traditionele Iban dansers

Op de eerste verdieping is een eenvoudige slaapkamer ingericht. Het toilet en douche zijn beneden achter de woonkamer. In de woonkamer staat een welkomstdrankje klaar. Voor ik er erg in heb, krijg ik ook een fotoboek in handen met alle gasten die bij hen geslapen hebben. Grappig genoeg zijn het alleen Nederlanders. Natuurlijk stuur ik ze ook een fotootje van mijn bezoek. Ook gaan de familiekiekjes van de kinderen rond. 's Avonds staat in het huis van de chief de avondmaaltijd gereed. Verschillende vrouwen uit het dorp, waaronder Regina, hebben de maaltijd bereid. Na het eten wordt in de interne straat voor het huis van de chief een traditionele dans opgevoerd. De vrouwen bespelen het Gamelan instrument, terwijl in traditionele kleding voor mij gedanst wordt. Bij de laatste dans word ik uitgenodigd om mee te doen. De avond wordt afgesloten met dansjes van de kinderen. Op de muziek van de karaoke dvd doen zij dansjes voor mij. Als ik mijn bed in kruip, klinkt de regen weer op het dak. Ik realiseer me dat ik vandaag veel geluk gehad heb met het weer en dat de zon vanmiddag flink geschenen heeft. Veel last heb ik niet van het geluid van de regen want dit wordt moeiteloos overschaduwd door de muziek van de Boney-M karaoke dvd uit het longhouse. Nooit geweten dat Boney-M zoveel hits heeft gemaakt.