Griekenland > Met de boot naar Santorini

Wat later dan gewoonlijk staan we op. We moeten om 11.30 uur uit de kamer zijn, dus halen we om half elf snel brood. ondertussen gaat de telefoon al of we vandaag nu wel of niet vertrekken. Ja dus!, maar het ontbijt moet eerst nog genuttigd worden en nog enkele ansichtkaarten moeten geschreven worden. Om exact half twaalf komen we naar beneden.

Griekenland - Een kerkje in het oude stadscentrum

Hier blijkt dat we niet met eurocheques kunnen betalen. Met contant geld komen we net enkele Drachmars tekort. Gelukkig heeft Monique Traveler Cheques en kunnen we toch betalen. Onze bagage laten we in het hotel staan en we wandelen voor de zoveelste keer door Athene. Toch is iedere keer de stad weer anders. De Nederlandse ambassade blijkt gesloten te zijn. We overwegen om naar het KLM-reisbureau te gaan voor informatie over Turkije. Maar allereerst proberen we de Turkse ambassade. Waarschijnlijk is deze ambassade ook gesloten. Bij de Turkse ambassade staan we voor een zwaar bewaakt gebouw. Het gebouw ziet er gesloten uit. Echter via een camera zijn we al gesignaleerd. Een krakend stemmetje klonk via de luidspreker: 'Can I help you'. Enkele ogenblikken later staan we binnen. Na een slijmverhaal over de goede relatie tussen Turkije en Nederland, bla, bla., krijgen wij de nodige informatie over een visum, de treinen en ook, tot grote hilariteit, over de mogelijke aangepaste kleding in Turkije voor dames. Dit blijkt niet nodig te zijn. Na de nodige folders aangepakt te hebben, verlaten we het zwaar bewaakte gebouw. Eerst hebben we nog wel even gezwaaid naar de opvallend grote spiegel. Het staat nu vast: we blijven vier dagen op de eilanden en proberen via Samos en Khir in Turkije te komen. Daarvandaan gaan we naar Istanbul. Wel hebben we dan enkele dagen geen reisverzekering, omdat we dan buiten Europa verblijven. Dit nemen we op de koop toe. De boot naar Santorini vertrekt om zeven uur vanavond. We wandelen terug naar het hotel om de bagage op te halen. Onderweg doen we snel boodschappen en we eten wat. In het hotel pakken we onze bagage en hier kopen we de bootkaarten (7.500 Dr. Ongeveer ƒ80,-). We gaan gepakt met de rugzakken naar de metro. Nou ja, metroÂ…? Een klein treintje rijdt half boven en half onder de grond naar Pireaus, de havenstad van Athene. In de haven ligt het vol met grote boten. Na diverse malen vragen, komen we bij de plek waar de boot aan moet meren. De boot is nog niet gearriveerd. In een parkje aan de overzijde maken we ons eten klaar. Het water voor de macaroni halen we (lees Monique) uit het toilet van het café, waar we pal voor de deur zitten. Ruim een half uur duurt het voordat de macaroni een beetje begint te smaken. Dit komt voornamelijk door de harde wind. We proberen de vlam te beschermen door onze rugzakken rond het kooktoestel te zetten. Dan opeens is het gas op.

Griekenland - Primitief koken in de haven van Pireaus

De macaroni is bijna gaar en besluiten de maaltijd op te eten. Met onze maaltijd midden op de stoep in de haven trekken we veel bekijks van de voorbijgangers en cafégangers. De smaak valt allemaal nog wel mee. Om zes uur ligt de boot in de haven en gaan wij aan boord. De flinke bries is lekker verkoelend op het dek. We nemen plaats op het hoogste dek, met uitzicht over Pireaus. Zodra het schip de haven uit vaart, neemt de wind op de open zee flink toe. Ook begint het schip behoorlijk te deinen. Mijn warme kleding zoals mijn jas, trui en lange broek, zitten onderin mijn rugzak. Die heb ik niet zo één, twee, drie te pakken. Maar het wordt steeds kouder. Ik besluit mijn rugzak op z'n kop te zetten en de onderzijde open te maken. Samen met Ron ga ik op zoek naar een toilet. Echter geen van de toiletten blijkt wc-papier te hebben. We gaan verder naar het volgende toilet, en verder, en verder. Gelukkig is het een oorspronkelijk Nederlands schip, zodat we duidelijk kunnen zien dat we inmiddels op het bemanningsdek lopen, de machineruimte en uiteindelijk het autodek. Pas op het dek onder het autodek, vijf lagen dieper, worden we weggestuurd door een bemanningslid. Wel hebben we ondertussen een geschikt toilet gevonden. Op volle zee zijn we daarna maar gaan kaarten. We hebben hiervoor een plekje gevonden uit de wind. Eén dek lager en achter een sloep. De kaarten steken we, om niet weg te laten waaien, onder de colafles. Alles gaat goed. Bijna goed bedoel ik dan. Na een paar ronden, is het onmogelijk verder te spelen. Het schip schommelt zo flink heen en weer door de wind. Ron is de eerste die lucht gaat happen aan de reling. Ik ga languit op vijf dekstoeltjes liggen, om niet zo'n last te hebben van de deining. Het is ondertussen stikdonker geworden. De nacht valt al terwijl het nog geen tien uur is. Ik pak mijn slaapzak en trek hem over mij heen tegen de kou. Ik moet de slaapzak krampachtig vasthouden om hem niet weg te laten waaien. Eventjes heb ik denk ik geslapen, maar ik ben al weer wakker als het schip, met één uur vertraging, de haven van Paros binnen vaart. Wij blijven hier aan boord. Ik schuif eventjes aan bij een gitarist gaan zitten uit Ierland (waarschijnlijk). Daarna probeer ik weer wat te slapen. Door de nieuwe vaarrichting is het minder koud. Bij de volgende stop, in de haven van Ios, gaan veel passagiers van boord. Wij varen door naar Santorini. Na los draait het schip ten opzichte van de wind.

Griekenland - De snijdende wind maakte de overnachting niet comfortable

Op weg naar Santorini staat de wind pal op het schip. Het wordt zo koud dat ik maar op sta. Om kwart voor vijf, inmiddels bijna twee uur later, komt het schip aan in Santorini. Het lijkt wel of de complete bevolking op de oever staat met bordjes "rooms". Maar dat was niet onze bedoeling. Met de bus slingeren we angstaanjagend door de bergen naar een plaatsje aan het strand. De buschauffeur neemt de haarspeldbochten zo hard. De bus gaat rakelings langs de bergwand. De afstand naar het strand, blijkt veel verder, dan we dachten. Om kwart voor zes komt de volle bus op z'n eindpunt aan bij het strand. Onze bagage lag op het dak en wordt gelost. Wij ploffen neer op het strand en rollen onze matjes uit. Het strand bestaat uit kleine steentjes. Aan de horizon wordt het al licht. Ik heb kort geslapen. Om half negen is de zon al zo warm, dat van slapen weinig meer komt. Tot tien uur blijven we liggen en ontbijten op bed. We besluiten met de bus naar Thira te rijden, al weet niemand van ons precies wat we daar kunnen doen. De rugzakken, de arme stakkers, moeten wederom op het dak van de bus. In Thira vinden we goede herberg voor de rugzakken kunnen we de stad in. Thira bestaat uit allemaal kleine steegjes met winkeltjes. De straten bestaan voornamelijk uit kleine trappetjes tegen de rotsen. Alle huizen zijn wit geschilderd, met felle blauwe deuren. We wandelen door de stad en proberen naar het hoogste punt te lopen... Verhip de volgende dag is al begonnen.