Italië > Het strand van Brindisi

Italië - De was hangt te in de coupé te drogen na het lekken van de fles met afwasmiddel

Rond 10 uur arriveren we in Brindisi. Grote borden geven aan waar interrailers zich moeten melden voor de boottocht naar Griekenland. Bij de eerste zaak kun je alleen reserveren voor 24.000 Lire (ongeveer f35,-). De overtocht hoort bij de interrail-kaart, maar met zo'n reservering ben je zeker van een plaats aan boord. Althans dat zeggen ze. Maar wie is er nou te vertrouwen in Italië. We besluiten het niet te doen, maar dan zijn we niet zeker of we aan boord kunnen. Enkele meters verder staat opnieuw iemand ons naar binnen te lokken. Dit keer met 'free'. Argwanend stappen we naar binnen en kunnen kaartjes kopen voor de boottocht. We hoeven alleen de havenbelasting te betalen en dan hebben we een plek aan boord voor 20.00 uur vanavond. Aarzelend betalen we met het gevoel getild te worden. Buiten gekomen bergen we de bagage op en vertrekken naar het strand. Het strand is vijf kilometer verderop. De buschauffeur zou ons een seintje geven, maar het blijkt gewoon het eindpunt te zijn. Het strand is rotsachtig Er ligt veel afval en glas.

Italië - Zwemmen aan het strand

Het water is wel lekker warm, maar ook erg zout. Op de rotsen laten we nog wat kleding van Ron drogen. Terug in de stad is het tijd om langs de douane te gaan, eten op te warmen in het parkje voor de boot (tussen alle andere rugzaktoeristen) en het is tijd om in te checken. Om zes uur kunnen we de boot op. Er zijn duidelijk meer interrailers. Ruim een half uurtje staan we te wachten in het schip. Heel langzaam komt een klein deurtje dichterbij waar iedereen doorheen moet. Als wij eindelijk met een beetjes duwen en trekken bij het gaatjes zijn, blijkt er bovenaan de kaartcontrole te zijn. We zijn nog steeds niet zeker van de juiste tickets. Gelukkig komen we er goed vanaf en komen we probleemloos aan boord. We zijn niet opgelicht. Op het dek boven op het schip rolt iedereen zijn matje uit. Binnen de kortste keren ligt het hele dek vol met matjes en slaapzakken. Bij het kaarten wordt het al snel een internationaal festijn. Zweden, Zwitsers, Duitsers en Hollanders en wij natuurlijk spelen Hartenjagen. Het feestje duurt tot het begin van de volgende dag. Ondertussen heb ik lekker gedoucht bij de hutten. Een plaats waar we eigenlijk niet mogen komen. Net na middernacht gaan we allemaal slapen op het dek.