Frankrijk > De Menhirs van Filitosa

Het weer is wat bewolkt vandaag. Het lijkt er zelfs op dat er regen in de lucht hangt. Vandaag gaan we de zuidwest kust van Corsica bezoeken. Hiervoor rijden we een flink stuk richting de hoofdstad Ajaccio. Door het grillige berglandschap lopen de doorgaande wegen op Corsica slingerend door de bergen. Nergens is de weg recht. Hierdoor kost het ook relatief veel tijd om een afstand over het eiland af te leggen. Terwijl we door de bergen rijden, begint het licht te spetteren. Het is echter niet genoeg om het stof van de auto te spoelen. Wel maken de donkere wolken het landschap somberder. Na een uurtje rijden arriveren we in Sartène, een bergdorpje met opvallend hoge huizen van granietsteen. Ook hier heeft het geregend. Gelukkig is het droog wanneer we het stadje in wandelen. Winkels gaan net open en terrasjes worden opgebouwd. Op het Place Porta plein staat de Église Sainte Marie de l'Assomption. In de kerk hangt een houten kruis met kettingen. Tijdens de Processie van de Catenacciu op Goede Vrijdag draagt een boeteling het kruis met de zware kettingen om zijn enkels. Op een terras tegenover de kerk zitten veel Sartenesi aan de koffie. Buiten is onder de veranda geen plek meer. Wij bestellen onze koffie binnen. Een typisch lokaal café. We dwalen nog wat door de smalle straatjes van het stadje.

Frankrijk - Een oude Romeinse brug in de omgeving van Sartène

Net buiten Sartène ligt een oude Romeinse brug: Spina Cavallu. De boog van de brug weerspiegelt prachtig in het water. De oorsprong van de brug dateert uit de eerste twee eeuwen van de jaartelling, toen Corsica onder het Romeinse Rijk viel. Later is de brug gerestaureerd. We zetten koers richting Filitosa. Hier liggen de oudste opgravingen van Corsica. De archeologische site van Filitosa bevat meer dan een dozijn menhirs, rechtopstaande stenen, vaak gebeeldhouwd met menselijke gezichten en wapens zoals dolken en zwaarden. Deze menhirs behoren tot een van de meest bijzondere prehistorische kunstwerken in het Middellandse Zeegebied. Wanneer we de archeologische site betreden, is de zon ook weer volop aanwezig. Door de regen vanochtend is het drukkend warm. We bekijken de menhirs, de restanten van de oude torens en het museum. Na de bezichtiging bestellen we op het terras een broodje. Filitosa was de verste bezienswaardigheid voor vandaag. We rijden via de doorgaande weg weer terug naar de omgeving van Sartène. Hier slaan we af richting het plateau van Cauria.

Frankrijk - Een van de vijf manhirs onder de olijfboom van Filitosa

Rond deze locatie zijn ook menhirs gevonden en grafzerken. We parkeren de auto bij de Dolmen de Funtanaccia. Deze graftombe ligt aan een rondwandeling langs drie historische locaties. Wel zo leuk om ze alle drie te bekijken. De menhirs van Stantari komen we als eerste tegen. Een rij rechtopstaande stenen op een rij. Verderop staan de stenen zuilen van Rinaghju. Als laatste bezoeken we de Fontanaccia dolmen. Dit hunebed bestaat uit grote rechtopstaande stenen die een platte deksteen ondersteunen. De deksteen is ongeveer drie meter lang en vormt daarmee één van de grootste dolmens van Corsica. De tombe dateert uit de Bronstijd, zo’n 3.000 tot 2.000 jaar voor Christus. Voor vandaag hebben we genoeg cultuur gezien, we rijden naar het strand van Roccapina. Bij de afslag wacht een verrassing. Hoewel de navigatie nog tweeënhalve kilometer aan geeft, parkeren veel mensen hier.

Frankrijk - Een hunebed bestaande uit recht opstaande stenen afgedekt met platte dekstenen

Wanneer we informeren waarom, blijkt dat dit komt door de slechte weg. Wij wagen het erop en rijden het zandpad in. Stapvoets rijden we tussen de kuilen door. Er valt iets te begrijpen dat men hier niet wil rijden, maar lopend is de afstand ook best ver. We arriveren zonder problemen bij een parkeerterrein op een paar honderd meter van het strand. Hier laten we de auto staan en lopen het laatste stukje. Het is niet verwonderlijk dat het strand rustig is. Het strand ligt prachtig ingeklemd tussen twee rotsen. Op een van de bergen staat een rots in de vorm van een leeuwenkop. Het strand zelf ligt bezaaid met zeewier. Dit maakt het strand minder aantrekkelijk. De term ‘het mooiste strand van Corsica’ kunnen we ons niet voorstellen. We gaan even liggen op het zand en poedelen in het zeewater. Om kwart over vijf rijden we de auto voorzichtig weer over het zandpad terug naar de bewoonde wereld. Het is vervolgens nog drie kwartier rijden naar ons onderkomen in Maora. ‘s Avonds eten we in het restaurant kip roti.