Turkije > De Düden waterval

Gedurende de nacht heb ik het toilet verschillende keren bezocht. Al het eten kwam er weer uit. Helaas. Ik vermoed een stevige voedselvergiftiging. Meestal komt dit na zes uur. Dit betekent dat mijn broodje döner tijdens de lunch de boosdoener moet zijn geweest. Ik sla het ontbijt over. Ik probeer nog wat slaap te vatten. Met wat minder energie dan normaal pak ik mijn bagage in. We rijden vandaag terug naar Antalya. We hadden het idee om onderweg grotten en een waterval te bekijken. We besluiten het alleen bij de waterval te houden. Rond elf uur verlaten we Pamukkale. De kalkrotsen worden al weer bezocht door nieuwe groepen toeristen. We passeren Denizli en rijden de snelweg op richting Antalya. Het is rustig op de weg. Erg rustig zelfs. Soms is er geen auto voor of achter ons te bekennen. Het rijdt dan wat eenzaam op de brede snelweg naar Antalya. Bij een benzinestation houden we even stil om wat eenvoudige koekjes te kopen. Ik moet toch iets eten. De verkoper wijst ons dat we buiten gratis thee mogen pakken. Grappig. De Düden waterval ligt in de buitenwijken van Antalya. De gegroeide stad heeft deze omgeving figuurlijk opgeslokt. Onze navigatie kent de meeste wegen nog niet. Door de borden te volgen komen we bij het parkeerterrein. Rond de waterval zijn talrijke kraampjes en attracties

Turkije - De Upper Düden waterval in Antalya

. Veel families picknicken in de schaduw onder de bomen aan de tafeltjes. We volgen de waterstroom tot aan de waterval. We steken een smalle brug over om de waterval van de andere zijde nog beter te kunnen bekijken. Het water valt over een hoogte van 15 meter naar beneden. Een mooi gezicht. Achter de waterval loopt een grot. Ik buk een beetje om mijn hoofd niet te stoten in de ‘cave of wishes’. We komen tot pal achter het vallende water van de waterval. Door een natuurlijk raam in de rotsen zie ik het water vallen. Vanaf de waterval is het nog twaalf kilometer tot het oude historische centrum van Antalya. Ons hotel ligt praktisch naast het hotel van afgelopen zondag. We krijgen er al handigheid in. De slagboom voor toegang tot de wijk gaat open wanneer we de bevestiging voor ons hotel laten zien. We rijden door de smalle straatjes. Bij het hotel blijkt dat we de straat van het hotel tegen de rijrichting ingereden zijn. Een medewerker van het hotel neemt het stuur over om de auto te parkeren. Hiervoor moet hij eerst achteruit. Via de parallel gelegen straat komen we bij het parkeerterrein. Om de bocht te halen, moet hij enkele keren steken. Alles is krap in de oude stad. Het hotel is een leuk centraal gelegen hotel in een historisch Ottomaans herenhuis. Het personeel is zeer vriendelijk. Dit doet niets af dat ik mij nog altijd slap voel. Ik ga even op bed liggen.

Turkije - De kalme zee bij Antalya

‘s Avonds wandelen we de oude stad in. Achter ons hotel loopt de bar-street. De facultatieve naam voor een straatje vol bars en restaurants. Overal worden we aangesproken of we willen komen eten. Good price for you! Very cheap. Aan het einde van de straat komen we bij de zee. Hier staat de Hidirlik Tower. Een kleine vestingtoren, die vroeger gebruikt werd om schepen de natuurlijke haven in te loodsen. Een mooie plek om de zon onder te zien gaan. In de verte zien we het strand, de grote hotels en een kleurrijk verlicht reuzenrad. De kustlijn van Antalya is vele kilometers lang. Naast de toren ligt een gezellig terras aan zee. Hier vinden ze het geen probleem dat ik alleen brood en soep wil hebben. Op de terugweg verdwalen we in de wirwar van straatjes. We komen uit bij de Hadrianus poort. Dit is precies de andere zijde van de oude stad. Snel nemen we de goede afslag naar ons hotel. In het restaurant is live muziek. Helaas blijkt op het terras tegenover onze kamer ook muziek. De luide dance muziek van de bar klinkt hard door in onze kamer. We wisten dat de oude stad rumoerig kon zijn. Alleen als je je niet helemaal lekker voelt, heb je dit liever niet. Gelukkig stopt alle muziek om twaalf uur. Ik ben al eerder op de maat van de beats in slaap gevallen.