Turkije > De tempels van Aphrodisias

Op de binnenplaats van het hotel staat het ontbijtbuffet gereed. Een uitgebreid Turks buffet. Ik kies toch redelijk standaard voor bruin brood met kaas en worst. Vanuit het hotel lopen we de oude stad in. Het ziet er nu heel anders uit. Gisteravond was het een uitgaanswijk. Nu worden de straten schoon geschrobd en worden winkels bevoorraad. Ons hotel, voor later deze week, ligt vlak bij. We lopen even binnen en informeren hoe het parkeren bij hen geregeld is. Er blijkt een parkeergelegenheid tweehonderd meter verderop te zijn. Wanneer we ons donderdag melden, wijst iemand ons de weg, zeggen ze. We wandelen nog even naar de marina, de oude haven. Vanaf de klif hebben we zicht op de natuurlijke zee-inham. Wanneer we uit willen checken, blijkt er een andere auto voor onze auto te staan. Alleen heeft het hotel de sleutel van deze auto niet. De hotelmedewerker verontschuldigt zich en gaat op zoek naar de eigenaar. Ondertussen komt ook een Engels echtpaar aangelopen, waar wij weer voor geparkeerd staan. Er zit niets anders op dan te wachten. Na ruim een half uur komt een Chinees meisje aangelopen. Zij verontschuldigt zich, bijna in tranen. Zij werd door het autoverhuurbedrijf gebeld, dat haar auto in de weg stond. Of we niet te lang hadden staan wachten?, vraagt ze bezorgd. Snel gaan we op pad. We rijden weer door de smalle straatjes.

Turkije - De natuurlijke binnenhaven van Antalya

Bordjes geven de route naar de uitgang aan. Dit is geen overbodige luxe. Alle straten zijn éénrichting. De navigatie heeft het al opgegeven. ‘Rijdt naar de doorgaande route’, is de boodschap. Buiten de oude stad volgen we de aanwijzingen over de brede straten de stad uit. Het is goed opletten, want regelmatig parkeert iemand op de rechter rijstrook of voegt plotseling in of uit. Veilig bereiken we de snelweg. Buiten Antalya wordt de verkeersdrukte snel minder. Slechts een enkele auto rijdt op de weg. De weg slingert het bergachtige landschap van het Taurusgebergte in. Bij het passeren van de dorpjes moeten we van het gas af. Overal wordt gewaarschuwd voor radar controles. We zien er geen. Het is soms onduidelijk wanneer een dorp begint en welke snelheid wanneer geldt. Het plaatsnaam bord staat soms verscholen achter geparkeerde auto’s. We passen onze snelheid maar een beetje aan aan het overige verkeer. Wanneer er anderen harder rijden, vallen wij niet op. Tegen drie uur arriveren we bij de archeologisch plaats Aphrodisias. Al duizenden jaren voor Christus was dit een heilig plek. In de eeuwen voor de jaartelling werd Aphrodisias gewijd aan de Griekse god Aphrodite.

Turkije - De marmeren Tetrapylon toegangspoort van Aphrodisias

Na de start van de jaartelling bloeide de stad uit tot een kunstenaars-centrum. Het bewerken van marmer werd tot een specialiteit verheven. De marmeren Tetrapylon toegangspoort is hier een mooi voorbeeld van. In het stadion konden duizenden mensen vanaf de stenen tribunes toekijken. Het stadion is nog redelijk in oorspronkelijke staat. Er hangt een dreigende donkere lucht boven de bergen. De buien trokken tot nu toe langs ons. We horen de donder weerkaatsen tussen de bergen. Wanneer we naar het theater lopen, blijft het niet helemaal droog. Enkele spetters vallen. Gelukkig wordt het snel weer droog. Vanuit Aphrodisias is het nog twee uur rijden naar Selçuk. Hier overnachten we twee nachten. Het verkeer wordt drukker en we rijden meer door dorpjes heen. Ook komen we voor de eerste keer bij een tolweg. Om de tol te betalen is een apart kastje nodig. Dit kastje hebben we bij de huurauto besteld. Als het goed is worden alle tolkosten hiermee betaald. Bij het tolpoortje zijn er twee opties. Eén doorgang voor HDS en één doorgang met een afbeelding van een auto met een soort WiFi teken. We hebben geen idee welk poortje we moeten nemen. De meeste auto’s kiezen voor HDS. Dit kiezen wij ook maar. Er is geen slagboom, dus we kunnen ook niet zien of het goed gaat.

Turkije - Het Amphitheater uit de Romeinse periode in Aphrodisias

Het zal wel. Tegen zeven uur rijden we Selçuk binnen. We parkeren de auto voor het hotel. Binnen informeren we naar het parkeerterrein. De receptionist kijkt op de beveiligingscamera’s. Is dit jullie auto?, vraagt hij, terwijl hij tussen de camera’s schakelt. Hij staat prima, niets meer aan doen. Vanuit het hotel is het ongeveer vijfhonderd meter lopen naar het centrum. Hier zitten goede restaurants, wordt ons door de receptionist meegegeven. Het TAT restaurant is zijn persoonlijke voorkeur. Aan het einde van de winkelstraat zien wij het restaurant liggen. Het ziet er gezellig uit. We nemen plaats op het terras. We bestellen bier, wat brood en knoflookyoghurt vooraf. Op het terras zit ook Adriaan, een Nederlander die enkele jaren terug naar Selçuk verhuisd is. Tijdens eerdere vakanties beviel het hem hier goed. Adriaan adviseert voor een typische Turkse maaltijd. We bestellen op basis van zijn advies twee gerechten en delen deze. De eigenaar en vriend van Adriaan komt er ook bij zitten. Het is een gezellig avond. Voordat we terug lopen naar ons hotel, kopen we baklava. Dit zou het beste winkeltje van de stad moeten zijn. In de hotelkamer bemerken we dat we de hotelsleutel van het vorige hotel nog hebben. Door het gedoe op het parkeerterreintje zijn we deze vergeten in te leveren. Snel sturen we een berichtje en geven aan dat we hem donderdag in komen leveren. We krijgen bericht terug dat dit goed is.