Tunesië > De bergoase nabij Tozeur

In plaats van een vrije ochtend in Tozeur kies ik voor een gecombineerde excursie naar de bergoase van Chebika en een jeepsafari door de woestijn. Om acht uur staan drie terreinwagens gereed voor het hotel. Via het centrum van Tozeur rijden we terug naar de stadspoort. Na ongeveer twintig kilometer slaan we af. We rijden nu richting de voet van het Atlasgebergte, die de grens vormt met Algerije. Het is verbazingwekkend hoe vlak de woestijn is waar we doorheen rijden en hoe de bergketen aan de horizon op rijst. In de bergketen ligt de Chebika-oase. In de jaren zestig van de vorige eeuw werd het plaatsje Chebika verwoest door een wekenlange regenstroom. Onder aan de bergen is het nieuwe dorp herrezen. Vanaf het parkeerterrein lopen we tussen de ruïnes van het dorp door omhoog. Af en toe moeten we een stukje klauteren of door een smalle rotsspleet gaan. Onder ons hoor ik het water van de oase al. Mohamed wijst de weg hoe we veilig af kunnen dalen. Via een stenen trap kom ik uiteindelijk bij het water. Links ligt de bron van de oase. Het water komt hier uit de grond. Het watertje omgeven door palmbomen vorm een mooi geheel. We volgen het beekje naar de waterval. Het pad langs de kant is smal en door voorgangers nat geworden.

Tunesië - De prachtige oase van Chebika

Ik voel dat ik weinig grip heb met mijn schoenen. Voorzichtig stap ik van steen naar steen. Zonder problemen kom ik bij het plateautje met de waterval. Eén reisgenoot heeft minder geluk. Zij glijdt uit en bezeert haar arm. Souvenirverkopers proberen van alles aan mij verkopen. Ik heb hier niet zo’n belangstelling voor. Via de andere zijde lopen we weer terug naar Chebika. De reisgenoten die niet meegaan met de jeepsafari, rijden in één wagen terug naar Tozeur. Met twee wagens rijden we de woestijn in. De chauffeur geeft behoorlijk gas op het zandpad. Zo ver als ik kan kijken zie ik alleen zand. Af en toe passeren we rotspartijen. De chauffeur rijdt de wagen tegen de helling, waardoor we scheef hangen. Daarna rijdt herhaalt hij dit aan de andere zijde. Ook rijden we tegen een helling omhoog zonder zicht te hebben wat erachter ligt. Hij laat de wagen aan de andere kant van de helling door het mulle zand rollen. Het is een prachtige omgeving en ik heb de indruk dat de chauffeurs goed weten wat ze doen. De spectaculaire rit eindigt bij Mos Espa.

Tunesië - De 4x4 wagens rijden door het mulle zand

Dit is de locatie waar de Star wars film opgenomen is. Vanaf een heuveltje zien we de decor stad liggen. We gaan lopend de heuvel af. Direct voel ik het zand in mijn schoenen komen. Dat haal ik er later wel weer uit. Wanneer iedereen beneden is, laten de chauffeurs de wagens van de helling rijden. Een spectaculair gezicht. Het fictieve dorp Mos Espa is gebouwd als filmset in de woestijn en werd gebruikt als de thuisplaneet van Anakin Skywalker in Star Wars. De set omvat het huis van Anakin, zandstenen gebouwen en marktplaatsen. Na een kwartiertje rondgewandeld te hebben, rijden met de jeeps de woestijn weer uit. We komen vlak voor Nafta op de doorgaande weg. Daarvandaan rijden we naar Tozeur voor de medina. De medina Ouled el-Hadef van Tozeur is, in tegenstelling tot de eerder medina’s, opgetrokken uit bakstenen. Dit geeft het stelsel aan smalle straatjes een heel ander aanzicht. Voordat we Tozeur verlaten, nuttigen we nog een lunch. Vandaag staat kamelenvlees met spaghetti of couscous op het menu. Als voorafje krijgen we Tunesische Tajine. Deze hartige taart is een lokale specialiteit. Ten zuiden van Tozeur ligt de zoutvlakte Chott el Djerid. Het meer wordt gevoed met mineraal houdend water uit ondergrondse waterbronnen.

Tunesië - De zoutvlakte Chott el Djerid

Wanneer het water verdampt, blijft het zout achter. Een autoweg is dwars door de zoutvlakte aangelegd. De uitgestrektheid is enorm. Langs de route is een Franse onderneming bezig het zout te winnen. Hierbij moet het zout gescheiden worden van het woestijnzand dat regelmatig over het meer waait. Aan het einde van de middag komen we aan in Douz. De stad Douz in Tunesië staat bekend als de "Poort naar de Sahara" vanwege haar ligging aan de rand van de uitgestrekte woestijn. In Douz bestaat ook de mogelijkheid om kameel te rijden bij de zonsondergang. Twee reisgenoten hebben hiervoor gekozen. Terwijl zij op de rug van de kameel de woestijn in trekken, neem ik plaats op een stoeltje en bestel een cola. De schemer valt in. Hierdoor is het al donker wanneer we de laatste anderhalf uur naar Matmara rijden. Het hotel is, volgens traditioneel gebruik van de Berbers, uit de rotsen gehouwen. Dit betekent dat de kamers zich onder de grond bevinden. De Berbers leefde onder de grond om zich te beschermen tegen de zinderende hitte in de zomer. Na het eten, nemen we nog een drankje in de bar. De bar bevindt zich in de kelder. Een grote wat ongezellige ruimte. Wanneer ik naar bed ga, merk ik hoe donker het onder de grond is. Ik kan helemaal niets onderscheiden wanneer het licht uit gaat.

Tunesië - In Matmara slapen we onder de grond