Tunesië > De moskee van Kairouan

Het ontbijt in het hotel is wat eenvoudiger dan de afgelopen dagen. Dit zal naarmate we zuidelijker rijden wel vaker voorkomen. Ik neem wat stukjes stokbrood met kaas en laat een omelet bereiden. Vandaag vertrekken we om acht uur. Ik had verwacht dat we lopend naar de moskee van Kairouan zouden lopen, maar we verplaatsen ons met de bus. De Grote Moskee van Kairouan, gebouwd in 670, is de oudste moskee in Noord-Afrika. De moskee heeft een oppervlakte van 9.000 vierkante meter. Direct wanneer ik de binnenplaats betreed zie ik de 31,5 meter hoge minaret. De moskee diende vroeger ook als verdediging. De muren rondom zijn elf meter hoog en de minaret diende als wachttoren. Onder de binnenplaats lag vroeger een wateropslag. Hiervoor loopt de binnenplaats af naar de waterput, zodat het regenwater verzameld kon worden. Tegenover de minaret bevindt zich de overdekte gebedsruimte. De ruimte mag niet betreden worden, maar door de openstaande deuren bekijk ik het hart van de moskee. De vloer is bedekt met kleden. Achterin is de mihrab (gebedsnis), de oudste nog in gebruik zijnde mihrab ter wereld. Direct naast de moskee begint de medina. Een doolhof aan smalle straatjes. Veel huizen zijn wit geschilderd met blauwe ramen en deuren. Gisteravond waren de straten verlaten. Nu is er meer leven te bekennen. Ik volg Mohamed door de medina. Het doolhof blijkt groot genoeg om niet in dezelfde straatjes als gisteren te komen. Het kan ook zijn dat ik ze bij daglicht niet herken. Wanneer we bij de dubbele hoofdpoort weer uit de medina lopen, blijkt één reisgenoot niet aanwezig te zijn.

Tunesië - De 31,5 meter hoge minaret werd vroeger ook gebruikt als wachttoren

Mohamed loopt geërgerd terug om haar te zoeken. Zij was een winkeltje in gelopen om iets te kopen. De bus pikt ons hier weer op. We hebben vandaag een flinke rit naar Tozeur voor de boeg. We verlaten Kairouan in zuidelijke richting. De bebouwing maakt weer plaats voor olijfbomen. Als afrastering zijn kaktussen aangeplant. Een natuurlijke en effectieve methode. Op de doorgaande wegen mag negentig gereden worden, in de dorpjes vijftig. Met name in de dorpjes zijn regelmatig snelheidscontroles. Tegenliggers waarschuwen voor deze controles. Vervolgens rijdt iedereen keurig netjes langs de politie. Ook bij belangrijke kruispunten en rotondes staat politie. Steekproefsgewijs worden auto’s aangehouden. Het lijkt meer een controle of alle papieren in orde zijn. Ook wij worden bij één van de checkpoints gecontroleerd. Rond elf uur arriveren we in Sbeitla. Hier ligt de oude Romeinse stad Sufetula. Er waren vroeger voorzieningen zoals een forum, badhuizen, een theater en markten. Vanaf de entree lopen we tussen de Romeinse en Byzantijnse ruïnes door. Het bewaard gebleven is het Capitool, een complex bestaande uit drie tempels gewijd aan Jupiter, Juno en Minerva. Voordat ik weer in de bus stap, ga ik nog even naar het toilet. Het is nog twee uur rijden tot de lunch. Buiten wordt het landschap steeds kaler en vlakker. We rijden de woestijn in. De asfaltweg loopt er kaarsrecht doorheen. De kwaliteit van de wegen is goed. Het asfalt wordt redelijk onderhouden. Er zitten geen gaten in het asfalt zoals je soms in andere landen ziet. Rond twee uur naderen Gafsa. Mohamed legt uit dat deze stad ontstaan is rond een vuilnisbelt. Mensen zonder inkomen proberen in het afval naar goederen te zoeken die nog iets van waarde hebben. Wat ze niet nodig hebben gooien ze weer op straat. Hierdoor wordt Gafsa ook wel de ‘vuilnisstad’ genoemd. Vooral na de revolutie van begin 2011, is het aantal inwoners van deze stad flink toegenomen.

Tunesië - De tempels op het Capitool van de oude stad Sufetula

Ik vind het opvallend dat ondanks de armoede de meeste huizen van steen opgetrokken zijn. In de sjiekere wijk van Gafsa ligt hotel Jugurtha. In dit luxe hotel staat de lunch gereed. De ruimte waar we eten is aangekleed als een bedoeïenentent. De televisie schermen met sport, doen daar weer wat aan af. Na de lunch maken we ons op voor het laatste stukje naar Tozeur. De zon begint al te dalen en staat pal voor ons. Vooral voor de chauffeur is dit vermoeiend rijden. Links en rechts van de weg is één grote zandvlakte. Hier komt alleen lage begroeiing voor, die goed zonder water kunnen overleven. Het regent hier maar enkele keren per jaar. Tozeur is één van de meest zuidelijk gelegen grotere steden van Tunesië. In het centrum bezoeken we het Dar Cherait Museum. Dit is een privémuseum opgericht in 1990 door Abderrazak Cheraït. Tijdens zijn leven verzamelde hij verschillende unieke en traditionele voorwerpen. Deze voorwerpen worden tentoongesteld in een traditioneel Tunesisch paleis. Niet alleen de voorwerpen zijn leuk om te zien, ook het paleis geeft een mooi beeld hoe men vroeger leefden. In het museum hangt een groot portret van Cherait. Hij is eerder deze maand overleden. Aan het einde van de middag arriveren we in het Hotel Ras El Ain in Tozeur. De kamers bevinden zich in een soort appartementengebouwen. Ook vandaag is het weer zoeken naar de kamer. De wegwijzers zijn onduidelijk. Een securitymedewerker wijst de weg naar onze kamer. Een ruime kamer met vier bedden. Ruimte genoeg. ‘s Avonds drinken we na het eten nog een wijntje in de lobby. We delen een fles.