Pakistan > Het paleis-fort van Shigar

Ik heb vannacht prima geslapen. Ik was er duidelijk aan toe. De douche geeft alleen koud water. Met het water uit de emmer en een kannetje om het water over mij heen te gieten, was ik mijn haren. Een goede manier om wakker te worden. In de ontbijtruimte ontmoet ik iedereen weer. Een enkeling voelt zich niet zo lekker. Een dagje rustig aan doen. De bagage wordt weer in de wagens geladen en we gaan op pad. Bij de supermarkt in Skardu koop ik een flesje cola voor onderweg. Ik reken 70 roepie af. Omgerekend zo’n twintig cent. We rijden vandaag naar Khaplu. We volgen de Indus rivier. De weg slingert langs de oever. Op de weg geldt hier de wet van de sterkste. Vrachtwagens, personenauto’s, brommers en motoren en dan pas voetgangers. Wanneer een auto inhaalt, wordt nauwelijks rekening gehouden met tegemoetkomend verkeer uit de lagere klassen. Rakelings passeren auto’s elkaar. Ik verbaas mij er over dat het altijd goed lijkt te gaan. Dit geldt niet alleen voor het verkeer op de weg, maar ook voor de jonge kinderen die langs de kant spelen. Bij Thorgu steken we de Indus rivier over. Hier ligt ook een checkpoint. Iedereen die hier passeert wordt geregistreerd. De weg leidt naar de Shigar vallei. Hier ligt ook de koude woestijn. Een enorme zandvlakte op 2.500 meter hoogte. De naam ontleent de woestijn aan het feit dat hier ‘s winters sneeuw kan vallen. Aan de andere zijde van de vlakte gaan we de bergen weer in. We rijden slingerend door de bergen langs de oever van de Shigar rivier. Rond tien uur arriveren we in Shigar, een klein plaatsje in de gelijknamige vallei. We zijn nog te vroeg om het fort van Shigar te bezoeken. Volgens het bordje opent het pas om tien uur. Voor onze groep gaat de deur echter al eerder open. Een gids vertelt over het verstevigde paleis. Het Shigar Fort is een oud fort van Baltistan. Het werd gebouwd in de 17e eeuw door de Raja van de Amacha-dynastie van Shigar. De gids lacht zelf luid om zijn eigen grapjes.

Pakistan - In de winter kan sneeuw vallen in de Sarfaranga woestijn

Hij heeft een aanstekelijke lach. Binnen bekijken we de vertrekken van de vroegere heersers. Plots valt de stroom uit. De gids moet er vooral om lachen. ‘Welcome to Pakistan’, terwijl hij de voorwerpen met zijn telefoon bij licht. Hij toont de oude muren door ze met zijn handen aan te raken. Ook pakt hij alle historisch voorwerpen op om te laten zien. Waarschijnlijk kan dit hier. Wanneer we in de oude keuken arriveren, is de elektriciteit hersteld. We kunnen even zitten op hele lage stoelen. Hier werd vroeger gegeten, zo legt de gids uit. Op de binnenplaats bevindt zich een gebedshuis. De rondleiding eindigt in de tuin. Het begint te spetteren. Om te schuilen willen we in het restaurant koffie bestellen. Er worden heel veel stoelen aangedragen, maar er wordt geen bestelling opgenomen. Omdat het weer droog besluiten we het dorpje in te gan voor koffie. Even verderop ligt één van de oudste moskeeën van Pakistan. Een klein houten gebedshuis. Binnen liggen tapijten in de ruimte die hooguit vijf bij vijf is. Aan het begin van het drop bevindt zich een koffiezaakje. We wandelen er heen. De lagere school is net uit en kinderen kijken verbaasd naar de vreemde groep toeristen. Eén enkeling durft voorzichtig te zwaaien. In de ‘Basecamp coffee shop’ staat een echt koffiemachine. Geen oploskoffie dus. Ik bestel een koffie latte. Het duurt even voordat iedereen de koffie heeft. Daardoor zijn we te laat terug voor de lunch. Willem was al vooruitgegaan om het restaurant te informeren. De lunch is op het terras bij het fort. Binnen staat een prima buffet gereed. Na de lunch rijden we de Shikar vallei weer uit, via dezelfde weg hoe we vanmorgen gereden zijn. Door de hoge steile bergen is er vaak maar één route.

Pakistan - Het fort van Shigar diende vroeger als paleis voor de heersers van Shigar

We passeren de woestijnvlakte weer en steken de rivier over. We vervolgen de weg richting Khaplu. Onderweg trekt het dagelijkse leven van Pakistan aan mij voorbij. Overal gebeurt wel iets langs de kant van de weg. Ook het uitzicht op de rivier en de steile hoge omliggende bergen is fabelachtig mooi. Bij de splitsing van de Indus and Shyok rivier is weer een controlepost. Hiervandaan rijden we langs de oever naar Khaplu. Na een aantal kilometers pauzeren we bij een smalle hangbrug. De brug vormt de verbinding met een groepje huizen aan de overzijde van de rivier. Ik loop over de brug. Onder mij zie en hoor ik het kolkende smeltwater van de gletsjers stromen. Wanneer ik weer bij de auto ben, laat ik de chauffeur foto’s van Nederland zien. Hij toont zijn vier kinderen en van zijn vrouw. Daarna gaan we weer op pad. De route is nog steeds mooi, maar de afstand is nog best ver. Ondanks het uitzicht, begin ik de bochten en het hectische verkeer een beetje zat te worden. Gelukkig bereiken we tegen vijf uur Khaplu. Het is hier duidelijk frisser. We zitten op 2560 meter hoogte. Bij de receptie geef ik alvast het eten op voor vanavond. De keuzes zijn wat onduidelijk. Bij twee gerechten geeft de man, die de bestelling opneemt, dat ik beter iets anders kan nemen. Ik volg zijn advies. Wanneer het eten ‘s avonds geserveerd wordt, blijk ik een soort kip in zoet zure saus te hebben besteld. Alleen is mijn gerecht zonder rijst. Allert heeft juist met zijn rijst met kip, meer rijst dan kip. We delen de maaltijden en hebben een prima maaltijd. Terug op de kamer probeer ik thee te bestellen. Dit kost eerst 300, maar later is 200 roepie ook goed. Wanneer ik voor de keuken sta te wachten, gebaren de medewerkers dat ze het komen brengen. Wel zo makkelijk.