
Home > Mexico > Rondreis Mexico > Reisverslag dag 17
11 februari - 1 maart 2025 (19 dagen)
Er zijn acht belangstellenden om te snorkelen. Hoewel dit niet de tien deelnemers zijn, die nodig zijn voor een eigen boot, krijgen we deze toch. Dit komt goed uit, want dan kunnen we al om negen uur vertrekken. Wanneer we met een public boot mee zouden gaan, is het vertrek om elf uur. Om acht uur ga ik naar het ontbijt op de vijfde en bovenste verdieping van het hotel. Koffie, fruit, ei en toast. Een prima start van de dag. Om negen uur ontmoet ik Freddy weer in de lobby van het hotel. Hij begeleidt de snorkelgroep naar de boot in de haven. Hier krijg ik een zwemvest, masker en flippers. Pedro is de schipper. Hij vaart de boot naar de zuidzijde van het eiland. We doen vandaag drie snorkelstops. De eerste stop is bij het ‘museum’. Verschillende betonnen voorwerpen liggen onder water, waar zich in de loop der jaren koraal op gevormd heeft. Er ligt ook een silhouet van een auto. Freddy gaat voor in het water. Hij houdt goed rekening met de stroming, zodat we vooral met de stroom mee kunnen zwemmen. Ik heb wat ruzie met mijn masker. Er loopt meer water in, dan het masker een paar dagen geleden. Ik moet af en toe boven water mijn masker legen. Het koraal en de vissen zijn hier mooier dan in Mahahual. De tweede stop is bij natuurlijke koraal. Tussen het koraal zwemmen mooie vissen. Doordat het water uiterst helder is, is alles goed te zien.
Freddy spot een schildpad. Snel ga ik naar de plek waar hij wijst, maar ik zie het dier niet. Volgens mij heeft niemand van de groep het schildpad gezien. Misschien was het false alarm. De derde en laatste snorkelplek is dichter bij de kust. Hier is het ook ondieper. Direct wanneer ik het water in ga, zie ik honderden vissen. Hele scholen vissen bevinden zich tussen het koraal en de waterplanten. Het lijkt wel of zij het koraal als bescherming gebruiken voor grotere vissen. Sommige vissen zwemmen gewoon tussen ons door. Ze passeren mij op nog geen dertig centimeter voor mijn masker. Ze lijken niet bang of van enig gevaar bewust. Een school geelwitte visjes zwemt mij tegemoet. Sommigen zwemmen praktisch tegen mijn masker. Het lijkt wel of zij ook nieuwsgierig zijn. Het is in ieder geval een prachtig gezicht. Nadat iedereen weer aan boord is, varen we naar een strandje. Op een barbecue wordt een vis bereid. Ook krijg ik direct een biertje aangereikt. Een barbecue lunch op een strandje is een leuke manier om de snorkeltocht af te sluiten. Ik besluit om vanaf het strandje terug te wandelen naar het hotel. Andere reisgenoten gaan met de boot terug. Ik bedank de crew en loop langs de kust. Onderweg passeer ik het walvishaai-monument.
In de zomermaanden komen hier walvishaaien voor waar je mee kunt snorkelen. Helaas ben ik in het verkeerde seizoen. Ik leg mijn zwemspullen op de kamer en wandel het plaatsje in. Ik loop eerst naar Playa Centro. Het is hier een stuk drukker dan gisteren. Catamaran boten leggen aan om nieuwe groepen mee te nemen voor een boottocht. Wanneer ik de punt van het eiland passeer en op Playa North kom, is het helemaal druk. Alle strandbedjes zijn bezet en tientallen mensen staan in zee. Sommigen met een drankje in de hand. Ik loop door het zand langs het strand. Op de noordkust van Isla Mujeres ligt het luxe hotel Mia Reef. Ik loop langs de entree naar de andere zijde van het eiland. Aan de Caribische zee is het veel rustiger. Op borden wordt gewaarschuwd hier niet te gaan zwemmen. Toch liggen enkele mensen in zee. Bij een terrasje tref ik weer reisgenoten. Gezamenlijk nuttigen we een drankje. Het is vanavond de laatste avond dat we met de groep bijeen zijn. Suzy heeft een restaurant gereserveerd, waar we in een eigen ruimte gezamenlijk de reis kunnen afsluiten. Het restaurant ligt in het voetgangersgebied. De muziek van de terrasjes klinkt ook door in onze ruimte. Toch lukt het om tijdens het afsluitende diner, Suzy te bedanken voor haar reisbegeleiding. Op haar beurt geeft ze ook aan dat ze het leuk reizen vond met ons. Dit lijkt geen praatje dat ze standaard zegt.