Mexico > Via Tulum naar Playa del Carmen

Het ontbijt is een soort nacho-curry met een roerei er bovenop. Door het ei zijn de nachos zacht geworden. Niet echt mijn voorkeur, maar het ei alleen smaakt goed. Om acht uur verlaten we Mahahual en rijden terug naar de doorgaande weg. Vandaag rijden we zo’n driehonderd kilometer naar Playa del Carmen. De tweede grote toeristische badplaats, naast Cancun. Na ongeveer drieënhalf uur rijden, passeren we de historische Mayastad Tulum. Sinds de zesde eeuw woonden de Maya’s in deze versterkte stad aan zee. Aan de landzijde bouwden zij een vijf meter hoge dikke muur. Aan de zeezijde vormen de steile rotsen een natuurlijke barrière. Tussen de rotsen ligt een strandje. Verkopers konden met hun kano’s aanleggen om handel te drijven. De toegang tot dit strand kun goed verdedigd worden vanuit de torens aan weerszijde. De toren van het grootste bouwwerk, El Castello, diende ook als vuurtoren. Op de toren werd ‘s nachts vuur ontstoken. Deze Mayastad is weer compleet anders dan de voorgaande sites. Tulum is meer ingericht als een stad. Hier staan geen tempels met steile trappen. Vanaf de rotsen is er een prachtig uitzicht over het heldere blauwe water van de Caribische zee. In het gras rond de Maya-bouwwerken lopen talloze leguanen. Groot en klein.

Mexico - De steile kust diende als verdediging voor de Maya's

De dieren liggen ongestoord te genieten in het zonnetje of lopen over de oude muren. Zowel de Maya-ruïnes als de leguanen zijn fotogeniek. Het entreegebouw ligt best een stuk van de historische stad. Er rijden pendelbusjes om bezoekers te vervoeren. Door deze afstand, kost het bezoek aan Tulum, meer tijd dan oorspronkelijk gepland. Ik ben iets te laat terug bij de afgesproken locatie. Gelukkig geldt dit voor bijna iedereen. Snel rijden we verder. Op verzoek van de groep heeft Suzy een extra stop ingepland. Een stop bij de Cenote Azul waar we kunnen zwemmen. Deze cenote behoort tot één van de mooiste van Yucatan. Ik betaal de entreekosten en krijg een grote stempel op mijn hand. Door het mooie weer en de ligging nabij Playa del Carmen trekt deze cenote veel bezoekers. We zijn niet alleen. Gelukkig is er ruimte genoeg om in het heldere water te zwemmen. De cenote is niet heel diep. Ik moet uitkijken om mijzelf niet te stoten tegen rotsblokken onder water. In het diepere gedeelte bestaat de mogelijkheid om vanaf de rotsen in het water te springen. Hoewel ik springen in water altijd als een angstige activiteit ervaar, spring ik de vier meter naar beneden. Ik ga zelfs twee keer.

Mexico - De zoetwater cenote Azul

Aan het einde van de middag arriveren we in het centrum van Playa del Carmen. Direct is te zien dat de hele stad gericht is op toeristen. Het hotel bevindt zich in het centrum. Het hotel deelt bandjes uit voor rond de pols. Dan kan de beveiliging zien wie in het hotel hoort. Niet echt klantvriendelijk om ons met zulke bandjes te ‘merken’. Ongevraagd reclame lopen. Daar moet toch een betere optie voor zijn? Het hotel is leuk ingericht, maar het personeel lijkt geen stap te veel te willen verzetten. Er is niemand beschikbaar voor reisgenoten die hun koffer naar de eerste verdieping willen laten brengen (tegen vergoeding). Gelukkig kan ik redelijk makkelijk mijn tas tillen. In de fifth Avenue zitten bars, restaurants en souvenirshops naast elkaar. In de eerste bar bij de zee is een tafel vrij, maar niemand komt de bestelling opnemen. We vertrekken weer. Bij een andere hippe bar lukt het wel. Voor het eten strijken we neer in een steakhouse. Het concept blijkt een all-you-can-eat te zijn. Obers komen langs met spiesen vlees en snijden hier stukjes van af. Hoewel de maaltijd voor Mexicaanse begrippen relatief duur is, smaakt het vlees voortreffelijk. Na afloop blijkt een fooi van vijftien procent meegerekend. Doordat we normaal met tien rekenen, komt de inleg van iedereen niet uit. Met wat gepuzzel bereiken we alsnog het juiste bedrag.