Libanon > Sidon en Tyre

Ik ontmoet Rami en chauffeur Allah om half negen weer voor het hotel. Omdat we gisteren al naar Baalbek geweest zijn, reizen we vandaag naar Sidon en Tyre. Twee historische steden in het zuiden van Libanon. We rijden de stad Beiroet uit via dezelfde route als twee dagen eerder. We passeren het vliegveld en de Pepsi cola fabriek. Dit keer slaan we niet af naar de bergen. We rijden langs de kust naar Sidon. In de Middeleeuwen probeerde de Kruisvaarders het Heilige Land te veroveren. Zo kwamen zij ook in Sidon. Zij bouwden een fort voor de kust in zee. Zo konden zij het veroverde land verdedigen en aanvallen over zee afslaan. Tegenwoordig ligt er een stenen brug naar het fort in zee. De lichte zandstenen stenen steken mooi af bij de strakblauwe lucht. Het kasteel telt twee torens. In één toren was lange tijd een moskee gevestigd. Die is verloren gegaan. Via een stenen trap kom ik op de toren boven de voormalige moskee. Ik kijk uit over de zee en op de bebouwing van Sidon. Hier begint ook de souq van Sidon. Een wirwar aan smalle straatjes vol met winkeltjes en kraampjes. Het voelt wat afstandelijk om hier met een groep van twintig personen doorheen te lopen. Ik besluit zelf rond te dwalen. Direct merk ik dat ik meer contact heb met de verkopers. Een man die een colbert aan het strijken is, stopt even met zijn werk om mij gedag te zeggen. Een jongen die het vuil op haalt waarschuwt dat ik een doodlopende straat in loop. De souq is ook een soort doolhof. Iedereen is even vriendelijk. Een jongetje van amper tien jaar haalt met een plank het brood uit de met vuur gestookte oven.

Libanon - De poort van het Kruisvaarderskasteel in Sidon

Ik volg zijn verrichtingen. Ik besluit een broodje bij hem te kopen. Op het pleintje in het midden van de souq bestel ik iets te drinken. Om elf uur meld ik mij weer bij de bus. Hier druppelt iedereen weer binnen. Vanuit Sidon is het zo’n drie kwartier rijden naar het zuidelijker gelegen Tyre. Ook Tyre is een belangrijke historische havenplaats. Al voor de jaartelling bouwden de Feniciërs op de rotsen zo’n 800 meter voor de kust hun stad. Het lukte Alexander de Grote in 333 voor Christus niet om de stad na zeven maanden belegering in te nemen. Alexander liet de gebouwen op de vaste wal slopen en liet met het sloopafval een dijk naar het eiland maken. Hierdoor veroverde hij de stad. Later breidde de Romeinen deze Alexander’s Dam uit en bouwden Romeinse tempels. Het oorspronkelijke eiland Tyre werd zo een schiereiland. Op de wal creëerden zij de grootste Romeinse hippodroom, tribunes en de triomfboog van keizer Hadrianus. Achter de triomfboog liep vroeger een Romeinse weg naar het voormalige eiland in zee. De route was voorzien van pilaren. Net buiten de poort liggen honderden graven. De marmeren sarcofagen en tombes zijn rijk gedecoreerd. Eerder zagen we de mooiste exemplaren al in het Nationaal museum in Beiroet. Langs de hippodroom, de renbaan, staat nog een gedeelte van de oorspronkelijke tribunes.

Libanon - De stad Tyre dateert van net voor de jaartelling

Vanaf het platform is omvang te zien. Met de bus rijden we naar het uiteindelijk van het schiereiland. Het tussenliggende gebied is tegenwoordig volledig bebouwd. Op de plek van de oude stad Tyre liggen de restanten van een Romeinse tempel. Enkele pilaren staan nog overeind aan de rand van het zeewater. Nu we toch aan zee zijn, is het ook logisch om aan zee te lunchen. In het restaurant aan zee wordt voor iedereen een vis uitgeserveerd. Lekker samen met mezze en salade. We sluiten de middag af in Maghdouché. Hier staat de toren van Our Lady of Mantara. De toren is gebouwd op de plek waar de Maagd Maria wachtte op Jezus, die preekte in Sidon. Ik beklim de 28 meter hoge toren. Op de top staat het ruim acht meter hoge Mariabeeld met kind. Vanaf de top heb ik panoramisch uitzicht op Sidon, de Middellandse zee en citrus boomgaarden in de vallei. Onder mij zie ik ook de Griekse katholieke kathedraal liggen. Pelgrims die naar deze site komen, kunnen hier bidden. De kerk is modern ingericht. In de grot waar Maria gewacht zou hebben is een klein kapelletje ingericht. Omdat hier ook mensen bidden, mogen we in kleine groepjes een kijkje nemen. In de namiddag rijden we weer terug naar Beiroet. We zijn op tijd terug in de stad om nog een drankje te doen. ’s Avonds wandelen we naar de boulevard. Bij de haven zit de Waterfront. Een gebied met luxe horeca.

Libanon - Het grote verschil tussen rijk en arm wordt zichtbaar in de haven van Beiroet

We nemen plaats bij het restaurant Babel Bay, bekend om de goede visgerechten. De zalm tartaar smaakt heerlijk, maar is ook stevig aan de prijs. Een combinatie die mij niet zo bevalt. Ik had hier ook niet op gerekend. Ik moet wat dollars lenen bij reisgenoten bij het afrekenen. Een reisgenoot had als tip gekregen om zeker naar de rooftopbar Iris te gaan met uitzicht over zee. De landtong waar de bar ligt is bij de havenexplosie praktisch compleet verwoest. Tegenwoordig bevinden hier hippe clubs en loungebars. Voor de deur van de Iris bar staan talrijke Ferrari ‘s en Lamborghini’s geparkeerd. Ook staat er een rij voor de ingang. Een beveiliger legt uit dat we binnen een tafel kunnen kopen. Dat is allemaal wat veel van het goede. We besluiten het niet te doen. We wandelen terug naar het hotel. In mijn hotelkamer bekijk ik nog even het menu van de Iris bar. Een flesje wijn kost tussen de 100 en 300 dollar. Cocktails rond de 30 dollar. Een eenvoudig Almaza biertje valt met zes dollar nog mee. Ik ben blij dat ik niet naar binnen gegaan ben.