HongKong > De Victoria Peak van Hong Kong

Wanneer we wakker worden zit de cruise er praktisch op. Het land van China komt al in zicht. Voor de laatste keer gaan we naar het ontbijt. Hoewel we niet in zijn wijk zitten, komt Charlie aangelopen om onze koffie bestelling op te nemen. Hij heeft ons de hele week bediend en vond het leuk dat we zijn land ‘Filipijnen’ bezocht hebben. Hij vaart nog een maand mee met dit schip en is dan twee maanden thuis. Daarna hoopt hij weer op een nieuwe periode van acht maanden. Om tien uur legt de Costa Serena aan bij de pier in Hong Kong. Vanaf het buitendek zien we hoe de laatste meters naar de kade overbrugd worden. Het is mooi weer in Hong Kong. De skyline is goed zichtbaar. Wij hebben een tijdslot van 11:45 om van boord te gaan. We drinken nog koffie en nemen afscheid van onze tafelgenoten deze week. Om half twaalf vinden we het goed geweest. We gaan van boord. In de terminalhal stuiten we op een lange rij voor de douane. Alle passagiers worden gecontroleerd en geregistreerd. Dit duurt ruim een half uur. Daarna vinden we de koffers snel. We zijn van plan om met de metro naar ons hotel te rijden. Alleen heb ik vooraf het stratenplan niet gedownload in Google Maps. Hierdoor is het lastig oriënteren. Wanneer we de terminal uitlopen, blijkt het oriënteren hier ook lastig. Overal lopen mensen door elkaar over de smalle stoep. Nieuwe gasten arriveren, Costa excursies vertrekken en mensen verlaten het schip. De metrohalte blijkt lastig te bereiken te zijn. Ik begrijp dat we dan eerst met een bus één halte mee moeten. De metrohalte ligt aan de andere zijde van het water. Hoe betaal je een bus zonder lokaal geld. Het klinkt allemaal lastig en we hebben geen zin om met de bagage te slepen. We besluiten een taxi te nemen naar ons hotel. Helaas, ook hier alleen contant geld. Bij een loketje wisselen we honderd euro. De koers is slecht. Waarschijnlijk zit hier ruim tien procent commissie op. Maar wel hebben we geld voor de taxi. De chauffeur is blij dat op het formulier van booking.com ook de naam van het hotel in het Chinees staat. We gaan op pad. Het hotel ligt nabij Nathan Road. Dit is de drukke luxe winkelstraat van Hong Kong. In de wijk bij het hotel loopt het verkeer helemaal vast. De taxichauffeur adviseert dat we het beste met de roltrap naar de bovenliggende straat kunnen gaan. Daar bevindt zich jullie hotel, zegt hij. Wanneer we boven komen staan we in een straat vol cafés en restaurants. Maar waar is ons hotel? Wanneer ik het iemand vraag, wijst hij naar het einde van het uitgaanstraatje. We lopen langs de bars, maar zien geen hotel. Bij een tweede poging om het te vragen verontschuldigt de jongen dat hij het niet weet. Het moet wel in de buurt zijn, denkt hij. Nog voordat we het opnieuw aan iemand kunnen vragen, zien we ons hotel liggen. Hoewel we pas vanaf drie uur kunnen inchecken, is onze kamer al beschikbaar. Wel zo prettig. In de middag wandelen we het hotel uit. Overal in de wijk bevinden zich lokale restaurantjes en winkeltjes. Het is druk op de smalle trottoirs. We komen uit bij Nathan Street. Ook hier is het druk met winkelend publiek, maar de stoep is aanzienlijk breder. We volgen deze weg richting de kade. Wanneer we bij het water aankomen zien we aan de overzijde Hong Kong eiland en de Victoria Peak liggen. We volgen het water tot de Ferryterminal. We kopen een kaartje voor de overtocht bij een automaat. Even later stappen we aan boord van het bovendek van de Star ferry. Dit is de oudste veerboot van Hong Kong. Vroeger was dit de enige mogelijkheid om Hong Kong eiland te bereiken. In enkele minuten varen we naar de overzijde. Vanaf de veerboot lopen we richting Statue Square. De wandelroute gaat over veel loopbruggen. Het drukke verkeer raast onder ons door. Rond Statue Square bevindt zich het financiële centrum met hoge wolkenkrabbers. Het voormalige koloniale rechtbankgebouw laat nog zien dat het vroeger anders was. We volgen de weg richting Hollywood Road en Soho. Via de escalator roltrap komen we bij Hollywood Road. Eén straat vol restaurants en antiekzaken. De steile straatjes aan weerszijde bieden plek aan lokale restaurantjes en shops. Verderop in de straat ligt de Man Mo tempel. De Taoïstische tempel is één van de oudste tempels in Hong Kong. De tempel is gewijd aan de goden Man en Mo. Terwijl we teruglopen richting de Peak Tram, bestellen we iets te drinken in één van de horecagelegenheden. Tegen half zes zijn we bij de Peak Tram. We hadden het idee om van het uitzicht te genieten terwijl het langzaam donker wordt. Dit idee hebben meer mensen. Lange rijen staan voor de oude tram. Er zit niets anders op dan aan te sluiten in de rij. De rij voor mensen die al een ticket online gekocht hebben, lijkt niet sneller te gaan. Iedere tien minuten rijdt de tram omhoog. Ik schat dat de wachttijd ongeveer een uur zal zijn. Wanneer we met de steile tram omhoog rijden, gaan de lampjes in Hong Kong al aan. Bovengekomen is het al donker. Dit geeft een mooi gezicht. De drukte bij het uitzichtpunt valt ons eigenlijk mee. Waar zouden al die mensen gebleven zijn? Wanneer het geheel donker is, gaan we met de tram weer naar beneden. We volgen de bordjes naar Central Station, de metrohalte. Toch lijkt dit niet helemaal goed te gaan. We vragen het nog een keertje. We zijn er al voorbij. We kopen een ticket bij het loket. Dit lijkt ons makkelijker dan de automaat. Maar hoe weten we nu welke kant we de metro op moeten hebben? Een omstander helpt en geeft aan dat we gerust in kunnen stappen. Central is het begin van de lijn, legt hij uit. Alle metro’s rijden dezelfde route. Twee haltes verder stappen we weer uit. We zijn onder het water doorgegaan en terug in de wijk Kowloon. Wanneer we naar het hotel lopen passeren we een leuk lokaal restaurant. Er staat een rij voor de deur. Wij sluiten aan. Het bestellen gaat met een QR-code. Dit lukt niet. Gelukkig kunnen we ook bij de serveerster bestellen. Het gerecht dat wij buiten gezien hebben, blijkt een lunch aanbieding te zijn. Een vrouw van de tafel naast ons komt helpen met de bestelling en het vertalen. We hebben iets met een combo besteld. Dit blijkt één gerecht te zijn, terwijl wij er twee verwachten. De vrouw die ons eerder hielp geeft aan dat we dit prima kunnen delen. Zogezegd zo gedaan. Uiteindelijk eten we hiervoor net iets meer dan tien euro. Het smaakt nog goed ook. Hiervandaan wandelen we naar het hotel. Hoewel in de uitgaansstraat iedereen ons op het terras wil hebben, gaan we naar onze hotelkamer.