Bonaire > Het Lago meer van Bonaire

Om kwart over acht melden we ons voor de excursie over het eiland Bonaire. We zijn aan de vroege kant. Toch worden de eerste achttien deelnemers uitgeteld en kunnen we direct aansluiten richting de eerste bus. Grappig dat ook het tellen in het Nederlands gaat. Bij de bus ontmoeten we de gids. Zij lijkt van Nederlandse komaf, maar doet haar best de uitleg in het Duits te geven. De overige busgenoten helpen haar, wanneer ze een woordje niet weet. Bonaire telt, in vergelijking met de twee voorgaande ABC-eilanden de minste inwoners. Maar 25.000 mensen wonen op het eiland, waarvan zestig procent in de hoofdstad Kralendijk. De bustocht leidt eerst door de Kaya Granda, de belangrijkste winkelstraat van de knusse hoofdstad. Al direct buiten de stad is te zien dat Bonaire vooral een natuureiland is. De bus volgt de kust over een smalle asfaltweg. De baaien die we passeren hebben helderblauw zeewater. De begroeiing bestaat uit struiken en cactussen. Op een van de cactussen zit een Geelvleugelamazone papagaai. Wat bijzonder dat de vogels geen last hebben van de scherpe punten van de cactus. We passeren ‘thousant steps’, een afdaling naar de kust waar prachtig gedoken kan worden. De trap telt hier overigens maar 68 treden. Rond Bonaire komt veel kleurrijk koraal voor. Het eiland is een populaire plek voor duikers en snorkelaars. Langs de kust staan dure appartementen. Veel buitenlanders kopen hier huizen als investering en zijn maar een paar weken per jaar op het eiland. Aan de noordzijde van het eiland ligt zowel een natuurpark als de olieraffinaderij. Net voor de fabriek slaan we af richting het Lago meer. In het meer zoeken flamingo’s naar voedsel. Sommigen hangen volledig op hun kop, en de kont en poten komen alleen boven water uit.

Bonaire - De prachtige snorkel locaties van Bonaire

We komen uit in Rincon. Dit is de tweede plaats van het eiland. Vroeger verbleven de slaven hier. Zij werden te werk gesteld op de zoutwinning in het zuiden. Hier moesten zij in zo’n zes uur naar toe lopen en keerden alleen in het weekend terug. In het dorpje is een stop bij een klein museumpje met voorwerpen uit de vorige eeuw. Ik bestel iets te drinken. Dit steunt het museum ook een beetje. Via de andere zijde van het eiland rijden we terug naar Kralendijk. Aan deze zijde van het eiland komen vooral de pilaarvormige cactussen voor. Andere begroeiing is hier niet. De cactussen gedijen goed bij het opspattende zeewater, dat als een spray over het land waait. Wanneer we Kralendijk passeren is het cruiseschip goed te zien. Geen enkel gebouw is hoger dan vier verdiepingen. Het schip is het hoogste ‘gebouw’ op het eiland. De zuidpunt van Bonaire wordt al sinds de zeventiende eeuw gebruikt voor zoutwinning.

Bonaire - Bij het Goto meer op Bonaire zitten vaak flamingo's

Het zeewater stroomt over de zoutvelden. Wanneer het water verdampt, blijft het zout achter. Grote bergen zout liggen te wachten op transport. Een groot schip wordt net geladen. Het zout gaat via een lopende band naar het schip. Ten zuiden hiervan staan de kleine slavenhuisjes. In de huisjes verbleven de slaven door de weeks. Qua afmeting hebben de huisje meer weg van een groot hondenhok. Hier sliepen vijf slaven in. Rond het middaguur zijn we weer terug bij het schip. We besluiten eerst te gaan zwemmen. Het is rustig in het zwembad. Op de kant laten we ons weer opdrogen, alvorens we iets gaan eten in het restaurant. In de middag wandelen we Kralendijk in. We passeren Fort Oranje. Het oker gele fort diende vroeger voor de verdediging van het eiland. Tegenwoordig worden de kanonnen niet meer gebruikt. Het fort doet tegenwoordig dienst als gerechtsgebouw. In de Kaya Granda hoofdstraat bevinden zich vooral winkeltjes die zich op de toeristen richten. Vandaag ligt er maar één schip aan de kade, maar Bonaire heeft plek voor drie cruiseboten. Dan lijkt het mij wel druk worden op het eiland.

Bonaire - In 1837 is het twee verdiepingen tellende Bestuurskantoor gebouwd

Aan de kust zitten enkele restaurantjes. Ook is een restaurant gebouwd op palen boven de zee. Een leuke locatie. We dwalen verder door de stad tot wij uitkomen bij de Katholieke Bernardus kerk. We bekijken de kerk en de kapel van de heilige sacrament. Op de terugweg passeren we een café. We bestellen een biertje. Het is niet druk, maar hier zitten wel alleen lokale mensen. De barretjes naast de cruiseboot zijn enkel gericht op de cruisepassagiers. Aan het einde van de middag gaan wij weer aan boord. Alle passagiers moeten om half zes terug zijn. De reizigers van hut 10330 worden omgeroepen. Zijn zijn nog niet gearriveerd. De kapitein meldt dat nog heel even gewacht wordt en adviseert iedereen om vooral de telefoon aan te houden aan wal. Nu kunnen ze geen contact krijgen met de ontbrekende gasten. Om iets na zes uur meldt de kapitein, dat ze er nog niet zijn en dat hun bagage uitgeladen wordt. Helaas, zegt er nog bij. Net wanneer de AIDA Perla weggevaren is, melden de ongelukkige passagiers zich op de pier. De kapitein besluit het schip te stoppen, zodat de late passagiers met een kleinere boot alsnog naar het schip gebracht kunnen worden. Zij hebben echt geluk. Voor de laatste keer tijdens deze reis gaan we eten bij het Casa Nova restaurant. De kaart kennen we inmiddels uit ons hoofd. Toch lukt het om weer een lekkere keuze te selecteren. We sluiten de maaltijd af met een koffie Italian, met Ammoretto. In het theater pikken we nog de laatste nummers mee van de AIDA zangers. Er is vandaag geen tweede show om negen uur, zoals gebruikelijk. Er wordt een spelshow gehouden ‘Weekendmiljonairs’. Na de eerste kandidaat weigert de app dienst, waardoor er geen antwoord meer op de vragen gegeven kan worden. Helaas moet men de voorstelling beëindigen. Rond dit tijdstip zijn er geen andere leuke entertainment programma’s. We gaan naar ons eigen balkon.