Suriname > Wild kamperen in de jungle

Hoewel het 's avonds nog warm en klam was in de hangmat, was het 's nachts toch nog behoorlijk koud geworden. De lakenzak was echt nodig om vooral de kou van onderaf tegen te houden. Vandaag varen we pas om tien uur weg, dus hebben we alle tijd. We wassen ons in de rivier en na het ontbijt ruimen we de slaapspullen op. John leidt ons door het dorpje Tutucampu. In een van de keuken staat het indianen bier op het kampvuur te pruttelen. Dit moet minimaal 24 uur koken om alle giftige stoffen er uit te halen.

Suriname - Varen met de korjaal over de rivier

Het bier is voor een feest over drie dagen. Een van de kinderen in het dorp wordt 5 jaar. Ook wij zijn uitgenodigd om langs te komen op de terugweg. Het dorp is niet zo groot en de rondleiding is dan ook niet meer dan een rondje om de vergaderzaal, langs de huisjes. Via een ketting laden we onze bagage aan boord en nemen afscheid van de indianen. We varen weer verder stroomopwaarts op de Tapanahonyrivier. Even verderop bij een flinke sula moest er weer gewerkt worden. Normaliter wordt hier ook de bagage uit de boot gehaald, maar omdat wij gisteren de boot zo snel omhoog kregen, wordt het eerst met bagage geprobeerd. De twee boten worden afzonderlijk omhoog getrokken. Wij klauteren door de stroomversnelling en vormen één lijn. Zo kunnen we goed aan het touw trekken en het touw doorgeven aan de volgende. In enkele etappes krijgen we de boot vrij snel over de versnelling omhoog. Gelukkig kunnen we ons zelf ook overeind houden aan het touw, want de stroming was fors. Voor de tweede boot moeten we weer naar beneden klauteren door het snel stromende water. Door elkaar te ondersteunen komt iedereen weer veilig beneden. De tweede boot is ook snel naar boven getrokken. In een wat rustiger stukje water nemen we een duik in het water en nemen we een toast op ons werk met een fles rum.

Suriname - Een huiskamer in het indianen dorp Tutu Kampu

Even verder op de rivier leggen we aan bij het grootste indianendorp Apetina. Apetina telt zo'n 250 inwoners. Hier nemen we de lunch en wandelen door het dorp. Het fotograferen van de bewoners wordt niet gewenst. John laat ons zien hoe het wol gesponnen wordt, hoe een hangmat gevlochten wordt en hoe muziekinstrumenten gemaakt worden van gedroogde noten. Tegen half drie stappen we weer in de korjaals en varen het laatste gedeelte naar Granda Futu. Dit is de meest stroomopwaarts gelegen plek die we zullen bezoeken. Bij Granda Futu is geen dorp en is enkel een primitieve overnachtingplek gemaakt door indianen en eerdere Sawadee-groepen. De vorige groep heeft de overnachtingplaats hersteld, omdat de plek van vorig seizoen ingestort was. We blijven twee nachten op deze primitieve maar prachtige plek. De campsite ligt vlak bij een stroomversnelling, maar langs de kant kan prima gezwommen worden in rustig stromend water. We hangen de hangmatten op en op de rotsen laten we onze natte kleren drogen. De kookstaf maakt een kampvuur om op te koken. Nadat de zon gezakt is, neemt een felle half volle maan het licht voor zijn rekening. De omgeving wordt hierdoor sprookjesachtig verlicht. Ook het avondeten wordt wat primitiever. Rijst is er voldoende, maar de groente en vlees is wat schaars. Vakkundig wordt alles verdeeld zodat iedereen evenveel heeft. De bemanning verzamelt ondertussen het nodige hout en maakt een groot kampvuur. Rond het kampvuur praten we gezellig verder.