|
Vorige - Overzicht - Nepal/Tibet - Volgende Zondag 7 oktober 2007 Zhangmu - Dhulikel De laatste dag Tibet is aangebroken. Of liever de laatste uren. We verlaten Tibet vandaag en na het ontbijt rijden enkele bochten naar de Chinese grens onder in het dorpje. We zijn ruim anderhalf uur te vroeg aan de grens, maar het is beter om voor in de rij te staan. Als we aankomen staat één reisgroep voor ons. Wij sluiten snel aan. Dit betekent dat we snel aan de beurt zijn zodra de grens opent. De rij achter ons groeit gestaag. Aan de andere kant van de weg staan Tibetanen te wachten die de grens over willen om in het Nepalese gedeelte te werken (veelal bagage sjouwers). Sporadisch mogen sommigen van hen over de grens, maar als er teveel geduwd wordt, moet iedereen weer wachten. Wij wachten ook geduldig en tegen tien uur is het achter ons een drukte van jewelste. Een lange rij staat inmiddels voor de grens te wachten. Het is nog een voordeel dat we vooraan staan. Sommigen, en vooral de Chinezen, proberen voor te dringen. V vooraan in de rij kan dit niet (al wordt dat zelfs geprobeerd). Om precies tien uur gaat het hekje open en kunnen de eerste toeristen naar de douane. Al snel ben ik aan de beurt en ben officieel Tibet weer uit. Even verderop wordt de bagage gescand, maar ook hier moet men nog opstarten. De bagage gaat wel door de scanner, maar er is nog niemand bij de monitor. Het schiet wel lekker op en binnen een kwartier sta ik weer buiten in niemandsland. De bus is inmiddels ook gecontroleerd en over de grens. We laden de bagage in en rijden door naar de Nepalese grens. Ook aan deze kant van de grens staan lange rijen vrachtwagens te wachten voor de grens. De ene vrachtwagen is nog mooier versierd dan de andere. Hoewel de weg slecht is om te berijden is het gelukkig droog en kan de bus bijna tot aan de grens komen. De laatste vijfhonderd meter moeten we lopen. We nemen hier afscheid van Tamdul en de chauffeurs. Zij rijden morgen terug naar Lhasa. Om ons heen dringen dragers zich op om de bagage te dragen, maar ik trek mijn tas op wieltjes eenvoudig achter mij aan. Precies midden op de brug is e grens tussen Tibet en Nepal. De lijn is inmiddels flink gesleten en alleen op de brugleuning is de streep nog goed zichtbaar. Ik ben weer in Nepal. In het visumbureau vul ik weer een formuliertje in en ben verrassend snel aan de beurt. Nadat de hele groep weer voorzien was van de nodige stempeltjes lopen we ook aan deze kant van de grens ongeveer 500 meter naar de bus. De bus is ook van het merk Tata. Dit betekent stevig! Hoge vrachtwagen wielen en een laag passagiersgedeelte. De bagage gaat op het dak en we gaan op weg. Al snel begrijpen we het nut van de Tata. De weg is hobbelig met veel kuilen. Het is opvallend hoe Nepal totaal anders is qua uitstraling dan Tibet. Dat komt natuurlijk ook dat Nepal bijna twee kilometer lager ligt dan de Tibet hoogvlakte. Nepal is veel groener en er wonen veel meer mensen langs de rivier. We rijden door levendige dorpjes, zien uitpuilende bussen met veel passagiers op het dak en passeren de rijstvelden. Na een lunch onderweg in een restaurant rijden we door naar Dhulikel. Het is vanaf de grens ongeveer vier uur rijden. Het resort ligt net buiten Dhulikel. Het laatste stukje van het pad naar het resort is geblokkeerd door een berg zand. Wij lopen het laatste stukje en de bagage wordt gebracht door dragers. In het High View Resort worden we onthaald met een glaasje cola. Vanaf het terras hebben we uitzicht over de vallei. Als er geen bewolking zou zijn, zouden we uitzicht over de Himalaya reuzen. Helaas het is bewolkt. Op het balkon van het appartement drinken we een biertje en genieten van de warme douche, die we nu al ruim anderhalve week gemist hebben. ’s Avonds hebben we een gezamenlijke maaltijd op het terras met een combinatie van Nepalees en Tibetaans eten. Tijdens het eten bedanken we Jozalien voor haar inzet als reisbegeleidster.Maandag 8 oktober 2007 Dhulikel - Bhaktapur - Kathmandu De laatste dag is aangebroken. We zijn vanmorgen niet gewekt voor de zonsopkomst. Dat betekent dat het nog bewolkt is. Anders zouden we om zes uur gewekt worden door het personeel. Toch was ik rond zes uur zelf ook al wakker. Dit komt door het 2¼ tijdsverschil met Tibet. We blijven heerlijk op bed liggen tot het ontbijt. We rijden weg uit Dhulikel en gaan op weg naar Kathmandu. De weg is een stuk beter en daarom rijden we vandaag in een normale bus. Onderweg zien we weer het drukke straatleven en de prachtige groene rijstvelden. In Bhaktapur, één van de drie koningssteden in de Kathmandu vallei stappen we uit voor een bezoek aan het stadje Bhaktapur. Omdat niet iedereen mee gaat en omdat sommigen extra dagen blijven in Kathmandu, nemen we hier al afscheid van de eerste reisgenoten. Gek idee eigenlijk. Ook maken we voor een hele brede boom een groepsfoto. De gids wordt overladen met alle camera’s. Daarna rijdt de bus verder naar Kathmandu, wij blijven achter. We lopen naar het centrum van de stad. Bhaktapur is vergelijkbaar met Durbar Square in Kathmandu, alleen is Bhaktapur minder toeristisch en veel uitgebreider. Bij de toegangspoort kopen we en ticket en direct worden we belaagd door gidsen en studenten die zeggen dat ze graag Engels willen oefenen. We hebben vandaag geen zin in een gids en wimpelen ze af (wat nog niet mee valt). We bezoeken het complex. We slenteren over de pleinen, klimmen op de tempels en genieten van het uitzicht. Ook dwalen we door de straten van de stad. Het is ruim dertig graden en dat is goed te merken ook. In de straatjes speelt het dagelijkse leven zich gewoon af, terwijl wij hiervoor een ticket gekocht hebben. Families zitten op de stoep voor hun huizen, kinderen worden op straat gewassen, fruit wordt verkocht vanaf de bagagedrager van een fiets en houtbewerkers bouwen kasten op straat. Op het centrale plein eten we tussen de middag in een voormalige tempel. Hier hebben we uitzicht over de souvenirstalletjes en het plein. ’s Middags lopen we de wijk uit en zoeken een taxi op. De chauffeur rijdt ons terug naar Kathmandu. De afstand is maar twaalf kilometer, maar het is erg druk op straat. De chauffeur gebuikt veelvuldig zijn claxon (ook als het helemaal vast staat) en rijdt via kleine sluiproutes door de stad. Vijftig minuten later staan we weer midden in de drukte van de wijk Thamel. In de smalle straatjes kopen we de laatste herinneringen voor thuis. Even over half vijf rijden we van het hotel (waar onze bagage opgeslagen lag voor vandaag) naar het vliegveld. Op de luchthaven weer de gebruikelijke controles en douaneformaliteiten. Ook wordt de bagage weer geopend en word ik drie verschillende keren gefouilleerd. Grappig dat bij de derde keer vlak voor het betreden van het vliegtuig nog bij een Chinees lucifers aangetroffen worden. Even later stijgt het vliegtuig op voor de vlucht naar Doha in Qatar.Dinsdag 9 oktober 2007 Doha - Londen - Amsterdam De vlucht terug is altijd vervelend. Het liefst zou ik in één keer terug reizen naar Amsterdam. Helaas kan dit niet. De vlucht naar Qatar is net te kort om te slapen en ik ben ook nog niet echt moe. Ik doezel wat en kijk ondertussen een film. Even na middernacht landen we op de luchthaven van Qatar. Als we uitstappen is het buiten nog steeds 29 graden. Wat moet het hier wel niet overdag zijn. In de vertrekhal staat de airco volop aan. We moeten ruim drie uur wachten op de luchthaven voor de volgende vlucht. Ik probeer de tijd te doden met een cryptogram. Als ik vast zit lossen we de puzzel met een groepje op. Als de gehele puzzel ingevuld is, wagen we ons aan een volgende puzzel. De vlucht naar Londen duurt bijna zes uur. Doordat we naar het westen vliegen gaat de klok vooruit. Dit betekent dat we een korte nacht hebben. Na de maaltijd probeer ik dan ook te slapen. Dit lukt prima totdat het ontbijt al weer uitgeserveerd wordt. Het is net iets meer dan drie uur later. Om half zeven zetten we voet op Londen Heathrow. Allereerst moeten we met de bus naar de terminal, daarna via een andere uitgang met de bus naar terminal 1. Onderweg zien we praktisch de gehele luchthaven. We sluiten achteraan in de handbagage controle. Op Heathrow duurt dit altijd erg lang en lange rijen staan te wachten. Na drie kwartier zijn we eindelijk door de controle heen en sluiten aan in de rij voor British Midland. Hier moeten we inchecken voor de vlucht naar Amsterdam. Als ik mijn ticket heb is het kwart voor negen, ruim twee uur later. Gelukkig (?) gaat onze vlucht pas om half elf en zijn we de eerste twee uur lekker bezig gehouden. Ik blijf Londen Heathow een vervelende luchthaven vinden met de totaal doorgeslagen controles en hoop hem in de toekomst zoveel mogelijk te kunnen mijden. De laatste etappe naar Nederland verloopt goed. Even over half één landen we op de Zwanenburgbaan en na een kwartiertje taxiën zijn we weer op Schiphol. Bij de bagageband nemen we afscheid van de reisgenoten en laten ons met de taxi thuis afzetten. De prachtige en vooral bijzondere reis naar Nepal en Tibet zit er weer op.Vorige - Overzicht - Nepal/Tibet - Volgende |